Als je dit leest...

...weet dan dat ik altijd gelukkig was, ook al zat het niet altijd mee. En trots, ook al leek dat soms niet zo. Onze reis was samen, vanaf jullie geboorte tot vandaag. 

De dag dat ik moeder werd zal ik nooit vergeten. Mijn meisje en ik, ik en mijn meisje. Een twee-eenheid die zijn weerga niet kende. Je werd puberend geboren kind. De zon die je meebracht, de sterretjes in je ogen, het dwarrelige kindje met de ijzeren wil. Het was niet altijd makkelijk om daar mee om te gaan, mede omdat je een kopie van mij was en bent. Grossier in “blauwe afspraken”… ik weet nog steeds niet precies wat dat zijn. Een traktatie voor de wereld, dat ben jij.

En toen kwam jij… Te laat. Uiteraard. Mijn knulletje. Vanaf dag één serieus en mysterieus. Zo zoet en bij vlagen zó driftig. Een jongen in een meisjes-familie, een cultuurschok. Zo gevoelig en tegelijk zo onbenaderbaar. Speciaal, net als je zus maar tegelijk zo vreselijk anders. Jij wilde niet weten waarom de lucht blauw was, de lucht was blauw…punt. Jij was verslaafd aan je tut. Maar toen hij op een dag weg was, was hij weg…punt. Geen probleem. (Terwijl je zus op dat punt een paar jaar eerder boos bij de buurman (vuilnisman) aanbelde om haar tut uit de vuilniswagen te laten halen). Je hebt Asperger, je bent het echter niet. Een aanwinst voor de wereld, dat ben jij.

We hebben al veel meegemaakt. De scheiding, waarbij ik niet meteen in de gaten had dat jullie het helemaal niet zo makkelijk hadden. De nieuwe partner waaraan we allemaal moesten wennen en waar we al snel heel gelukkig mee werden. Jullie talent voor geluk. De verhuizingen, dat waren er best veel, met verschillende redenen. Sommige redenen waren fijner dan andere. De winkel. Het geluk dat het ons gelukt was en daarna de desillusie van ons gebrek aan tijd voor jullie. De puberteit (OMG de puberteit!!!!). Het naderende faillissement, met alle stress daarvan. En de vrijheid die we hebben ervaren toen het faillissement eenmaal daar was. Rijk zonder geld...zo is het. Verdriet om zowel grote als kleine zaken. Het samen filmpjes kijken thuis op de bank. Het inrichten van jouw kamer Gwen. Jullie creativiteit. Het sturen in de schoolperikelen van jullie allebei. Dat alles maakt me trots en die trots ervaar ik alleen al door jullie te zien.

De overwegende blijdschap van jullie in mijn leven. De onvoorwaardelijke liefde, maakt dat ik gelukkig ben.

Altijd... 

De kunst van het afmaken...

...ik ben begonnen aan een heldenreis met als doel om eens een

reis af te maken.

Bron: louniestadt.com

Je kent het wel, ergens aan beginnen en niet afmaken omdat...nou, gewoon omdat het leven voor de deur staat. Ik zit al een hele tijd bij de Creative Campfire Community van Lou en dat is wat het lijkt. Een knappend kampvuur waar een hele schare (inmiddels bijna 700) creatievelingen zich om heeft geschaard. Iedere vrijdag ontvang je een super leuk en enthousiast (soms zelfs ontroerend) filmpje van Lou met daarbij wat lessen die je wel of niet kunt doen. No pressure, geen druk. 

Bij die lessen worden álle facetten des levens aangepakt. Je leert kijken naar jezelf en je omgeving op een manier die je misschien al kende, maar nu pas herkent. Een logisch gevolg voor Lou was de Wild and Free Society. De filosofie van de Wild and Free Society vind je HIER. En ik moet zeggen...als ik al geen fan van Lou en haar leefwijze had geweest, dan was ik het nu geworden. 

Lou heeft de wijsheid niet in pacht, dat beweert ze ook niet. Maar als wat ze doet bij je past, dan klopt het. In de Wild and Free Society biedt ze haar lessen aan. Zo kun je daar e-courses volgen die je leven aanvullen, misschien zelfs veranderen. Ze leert je Wild and Free te leven met je kinderen en er is een echte Declutter Challenge waarmee je niet alleen je huis, maar ook je hoofd opruimt. Je kunt er een cursus Art Journallen (is dat een woord?) volgen en dus ook de Hero's Journey. En alle (álle) lessen worden begeleid door de enthousiaste filmpjes van Lou. 

Nou, die Hero's Journey, daar ben ik dus mee bezig. Samen met nog wat vrouwen ben ik op reis gegaan en word ik links en rechts uit mijn comfortzone getrokken. Loslaten en vastgrijpen, daar gaat het om. Je ontmoet een Heldin, je tegenstanders en ik begin te begrijpen dat ik een grote hoeveelheid "ontwijkend gedrag" tentoonspreid als het gaat over het bereiken van mijn persoonlijke doelen. Bij de kleinste tegenslag vind ik "ineens" een klusje dat ik nog moet doen waardoor ik mijn doel (dat echt aan me trekt) links laat liggen. Of ik verzin een klus, daar ben ik namelijk ook goed in. Ik herken mijn tegenstanders nu en ga er bewust mee aan de slag. 

Voor het eerst sinds tijden geloof ik dat ik mijn doel (namelijk iets áfmaken) ga bereiken en ik weet bijna zeker dat ik dat aan mezelf, maar ook aan de filosofie, de Bondgenoten én Lou Niestadt van de Wild and Free Society te danken heb. En het leuke is: ik kan de reis altijd weer opnieuw gaan doen. En heb ook nog toegang tot alle andere lessen in de WFS, mocht ik óóit weer willen gaan de-clutteren of (God zegene de greep) tekenen.

Ben je ook nieuwsgierig naar een Heldenreis? En wil je eens kijken of het bij je past? Check her out!  

Don't Just Do It.....Do It Anyway 

Stel je voor...

...het is vrijdagochtend en je bent je lievelingsbroek kwijt. Het is tien over half negen, je loopt gekleed in je shirt, je jasje, met je sjaal om en je sokken al aan, te zoeken en je moet over tien minuten écht weg om op tijd te zijn. Wat doe je?

Juist.

Een kwartier later vind je de broek, hij hangt netjes in de kast. Gestreken. Hoe noem je dat?

Ik noem dat geluk.

Op weg naar de voordeur merk je dat je tas nergens te vinden is. Je zoekt, maar geen geluk. Je grist een plastic tasje uit de kast en stopt daar je gezonde voornemen in. Op een holletje verlaat je het pand, bedenkend: “wat een huis neemt, geeft het ook weer terug, blij dat het droog is”.

Bij je fiets aangekomen zie je dat de fietstassen openstaan. Het heeft die nacht gesneeuwd en geregend. In de fietstassen staat een laag water en vind je de tas. Doorweekt. Toch niet zo in het huis. Gelukkig heb je de week ervoor al je papieren eruit gehaald en was je bankpas toch leeg. Wederom is dat…

Geluk.

Op dat moment besluit de sneeuw die ’s nachts niet is gevallen om dat nu toch maar te doen. Tien minuten later arriveer je, koud tot op het bot, in een warm kantoor alwaar een heerlijk kopje thee klaarstaat (nou ja….nog wel even inschenken dan). Wat is dat?

Precies.

Ik wens jullie een gelukkige Vrijdag de Dertiende

Kijk, het zit zo...

Je hebt van die types zoals ik. In de bloei van haar leven en bezig met opbouwen wat werd afgebroken. Dol op haar gezin, haar ouders en gezegend met een stevige "inner circle". Geluk en verdriet zijn goed in balans, het geluk staat op Facebook, het verdriet verbijt ze. Zoals het hoort. Nee, grapje. De sores verwerkt ze thuis, met haar gezin en nee, dat staat niet op Facebook. Om Debra Morgan te quoten "ze dooft nog liever een kampvuur met haar gezicht".

Dan heb je mensen zoals zij. Uit een droombaan (volgens velen) een sabbatical genomen om vervolgens haar droombaan om te smelten naar een vorm die haar past. Dol op haar gezin, haar ouders en haar vrienden. Een marketingtijger, binnen twee maanden staat haar merk als een huis en bouwt ze verder aan haar imperium. Haar geluk en verdriet zijn van haar, slechts gedeeld met "the chosen ones".

En deze dan... De nachtzuster, de denker, de filosoof. De dromer kun je haar ook noemen. Blessed met een gouden pennetje bestiert ze haar blog en beschrijft ze het leven dat ze leidt met haar gezinnetje. Ze is gek op haar kinderen en haar man. Maakt zich soms wat zorgen over haar gezin, de wereld, de mensheid. Niet voor niets voelt bij haar zijn als een warm bad. Soms hoor je haar even niet, dat is haar manier om er mee om te gaan. Omgaan met het leven, met het vallen van het blad.

De moeder van 3 (DRIE) jongens, ook zij is dol op haar viertal. Tussen het moederen, het werken in een verantwoordelijke baan en voetbal (omg....vóetbal) heeft ze ALTIJD tijd voor anderen. Of beter...máákt ze altijd tijd voor anderen. Niets is te gek, ze vindt ook alles leuk. Gezegend met een flinke portie recht voor zijn raap (ik hou ervan) zegt ze wat ze denkt en laat ze merken dat ze je zíet. Ook al is ze het niet met je eens, ze respecteert je mening, je zijn. Ellende heeft ze ook, deelt ze niet. Groot gelijk. En grappig is ze ook nog.

De volgende is heel jong. En wijs. Vol in de studie en bijbaantjes. Vol in de aanval soms. Ze leert van ons, van mij en geeft heel duidelijk aan wat ze wel en niet wil of kan. En lief, onder haar soms onbewogen doen en laten zit een lieverd. Ook zij bijt haar tong niet af, zo moet het.

Dan zijn er die types waar ik niet te veel woorden aan vuil wil maken. Hangend in de slachtofferrol en het verleden. Dol op de kinderen, haar familie en vrienden. Luid verkondigend dat ze er het beste van probeert te maken maar dat alles en iedereen tegenwerkt. En dat probeert ze ook, het beste ervan maken, dat geloof ik écht. Het is alleen zo jammer dat ze niet ziet dat ze het beste al heeft. Dat ze er (in mijn ogen) alleen verkeerd mee omgaat.

Ik denk ook aan dit lieve mens, zij die haar kinderen onder de vleugels heeft. Eén van die kinderen heeft het niet zo makkelijk op dit moment. Ze houdt de ballen hoog, in haar eentje. Ze klaagt niet, zwelgt niet in haar zorgen. Wil geen medelijden maar is blij met iedere vorm van contact. Blijft tijd maken voor zichzelf, haar ontwikkeling en haar sociale leven. Zij zit niet op Facebook, bang dat ze niet genoeg "vrienden" heeft. Zij heeft een hechte band met haar échte vrienden, heeft écht contact. Belt en drinkt wijntjes. Best jaloersmakend eigenlijk...

Zo zijn er ook van die personen die het helemaal maken. "Rocken" noemen ze dat.  Jammer eigenlijk dat ze neerkijkt op de "mindere goden" onder ons. Maar ook zij koestert haar "next of kin" en werkt kei en kei hard. Dat laat ze graag weten, dat dan weer wel. Het lijkt allemaal zo mooi, waarschijnlijk is het dat ook...aan de buitenkant. Want dat is wat ze laat zien. Ook zij likt liever een cactus dan een teken van zwakte te tonen. Ik ken haar niet overigens. Misschien zou ze een hele leuke vriendin zijn.
Waarschijnlijk kijkt ze niet neer op mij, maar kijk ik op naar haar en baal ik daarvan...ofzo...

De vrouw die losjes in het leven lijkt te staan heeft uiteraard ook een verhaal. Ze zit overal op en in maar inmiddels komt ook bij haar het besef dat huis en haard heel belangrijk voor haar zijn. Ze is warm en ze geeft graag. Dat komt goed uit voor de personen die graag nemen. Afgelopen jaar is ze daarin wat steviger geworden, ze pikt de nemers er feilloos uit en geeft in plaats daarvan aan de personen die er toe doen... Haar man en haar zoons. In januari wordt ze 50, maar dat is haar niet aan te zien.

En de oermoeder. Álles geeft ze voor haar kinders. Ze knoopt de eindjes aan elkaar zonder klagen. Ze is om door een ringetje te halen, net als haar huis. Ze heeft oog voor alles en iedereen. Ook zij zit in de zorg en dat merk je. Als je niet uitkijkt stort je al je ellende over haar heen en besef je te laat dat zij er ook nog is. Ze heeft bewust voor zichzelf gekozen, voor niet te veel gedoe. Ze is een familiemens en, als je geluk hebt, een vriendin voor het leven.

Dan "the one that got away", zij is mijn zus. Verhuisd naar het buitenland, samen met haar meiden bouwt ze aan haar leven. Met haar krakkemikkige lijf bouwt ze, zonder klagen, aan haar droom. Dansen. Daarnaast werkt ze nog twee baantjes en ze redt het. De liefde zal haar jong houden denk ik. We spreken elkaar nauwelijks maar de band is er. Voor altijd.

Deze dames hebben allemaal in meer of mindere mate invloed op mijn leven. En het zit zo...de meeste van hen zijn mijn vriendinnen. Met hun wil ik oud worden. Twee ervan ken ik niet en dat hoeft ook niet. Het punt is dat ik wil aangeven dat we allemaal (dus ook degene die ik niet ken, of waar ik het niet mee eens ben) keihard aan ons leven werken en er allemaal verschrikkelijk ons best voor doen om het zo fijn mogelijk te hebben.

Er zijn nog meer vrouwen die ik bewonder hoor (op het werk, in een retroloods, in een inloopboetiek in een atelier en mijn moeder), maar dan zou het zo langdradig worden. Wat ik wil zeggen is, dat ik zo trots op deze meiden ben. We leven ons leven en hebben soms geen contact of in ieder geval weinig. Met dit blog wil ik jullie laten weten dat ik jullie ZIE. En dat ik van jullie hou.

Fijne feestdagen liefjes.

x Sas

Groene vingers?

Zo...

 

 

zag onze tuin er uit toen wij, krap een jaar geleden, ons huisje inkropen.

 

en zo...

 

 

woonden we de eerste twee weken...

 

 

Ongeregeld zooitje niet? Gelukkig waren we in de eerste maand al aardig aan kant. Binnen, want het hibiscusbos in onze nieuwe achtertuin hield nog even stand. Tenminste... ook dát viel wel mee want toen Albèrt eenmaal de smaak van het snoeien te pakken had was de tuin leeg. Héél leeg... We plaatsten een schutting waardoor er al iets van eigen in de tuin kwam, maar een zooitje bleef het. Maar vandaag kan ik vol trots onthullen....

 

 

Tadaaaaaaaaaaa

 

Onze tuin 2.0 inclusief makkelijke moestuintjes, exclusief beplanting en meubilair. Dat komt nog, one step at a time. We hebben voor deze metamorfose zoveel mogelijk van de oude tuin hergebruikt. Keerden de oude tegels niet alleen om maar gooiden ze ook aan stukjes om een soort van flagstone look te maken. De takken van het Hibiscusbos gebruikten we voor een deel van de schutting en zullen ook terugkomen op een andere plek. We maakten een pergola, waarover we de kiwi van de buren zullen doortrekken. Diezelfde pergola gaat ons helpen om een heerlijke veranda-achtige schaduwplek te maken.

 

En die moestuin.... Zelfvoorzienend zullen we niet worden, maar ik kijk er zo vreselijk naar uit om, op een zomer avond, de salade uit onze eigen tuin te plukken. Inclusief kruiden en tomaten. Als ik helemaal doorsla kan ik het opleuken met de bloem van de Indische Kers. Leuk om wat later de Sugar snaps te plukken of om pompoenbloemen te vullen. Pompoen soep in de herfst.  Wat denk je van pesto uit eigen tuin??? Voorlopig staan er voor de show wat plantjes rucola en veldsla in, maar onder de grond liggen de zaadjes te kiemen. Ik hou jullie op de hoogte! De rest van de tuin wil ik vullen met heerlijke ruikers en bloeiers. Snijbloemen in alle soorten en maten... Zo komen we de zomer wel door denk ik.

 

Als je me zoekt...lig ik bij mijn bakken, de sla de grond uit te kijken ;-)





 

Hoe open moet het boek zijn?

"Mam, je ként hem niet eens!" riep dochterlief verontwaardigd toen we het over hem hadden.

En ik moest tot mijn schaamte toegeven dat ze gelijk had.

Zijn naam is erg goed vertegenwoordigd bij ons in huis. Zo hebben wij de poes, ons lieve huisdiertje dat een beetje mensenschuw is. Uiteraard het idool van Albèrt. En we "hebben" hem, de beruchte ex-klasgenoot van Gwen, toevallig ook een goede vriend van haar. Berucht door de verhalen die nooit aan de waarheid zijn getoetst en veilig verhuisd naar verre oorden. Hij komt over 5 maanden terug en ik vind dat eng. Ongefundeerd eng... Want ik heb de verhalen gehoord en waar rook is, is vuur zeggen ze. Maar ze heeft gelijk, die slimmerik, ik ken hem niet eens. En ongezien kreeg hij geen enkele kans, beken ik met het schaamrood op mijn kaken. Daarmee schreef ik niet alleen hem, maar ook het beoordelingsvermogen van mijn dochter af.

Dus openden wij het gesprek en kreeg ik wat achtergrondinformatie. Ze deed een boekje open over andere, in mijn ogen, keurige vrienden. Ze vertelde een beetje over zijn achtergrond, het pad dat hij bewandelt is niet perse het pad dat hij zelf kon kiezen.  En ik zal niet in detail treden, maar zachtjesaan krijgen wij de neiging om wat zachter te oordelen. Hij krijgt alsnog zijn kans, als hij ons de kans nog wil geven.

Want blablabla, wat geef ik hoog op over ruimdenkend zijn en ieder in zijn waarde laten. Maar omdat het nu om mijn dochter gaat vind ik het blijkbaar lastig om naar mijn eigen regels te leven. Hoeveel recht heb ik op het hele verhaal? Hoeveel achtergrondinformatie mag ik eisen? Moet ik niet gewoon blij zijn dat ze blijkbaar een hele goede vriend heeft, waar ze fijn mee kan praten?

Wij zijn zelf ook niet zo scheutig met het delen van achtergronden. We (ik) delen het zichtbare en ik geef soms een blik in mijn hersenspinsels. Voor de buitenkant zijn wij een patchworkgezin met schoolgaande kinderen, een hond, een werkende vrouw en een man die werkeloos thuiszit.

De vrouw is wat tenger en het zou zomaar kunnen dat ze hard werkt, óók nog de boodschappen doet en het razend druk heeft met haar gezin. Ze doet inderdaad die boodschappen, op haar fietsje. Al dan niet met hulp, net hoe het op dat moment uitkomt. Dat doet ze om grip op de situatie te houden, ze trekt het naar zich toe, voor zichzelf. Ze heeft geen zitvlees en werkt hard in de tuin, omdat ze daar rustig van wordt. Ze wacht niet op hem als ze iets wil doen. Daarom kan het gebeuren dat ze, tijdens zijn afwezigheid, ineens zelf een schutting paneel in elkaar zet of een lamp ophangt. Hij zou best willen helpen hoor, maar zij heeft geen geduld. Het komt op als kakken en moet gebeuren, en wel NU.  Gisteren was ze bekaf en wilde eigenlijk gaan liggen, de man gaf haar gelijk, hij zou toch zo gaan koken. Drie seconden later stond ze met een zaag in haar hand, te werken aan de schutting en gooide ze 15 zakken aarde op de tuin...ik bedoel maar. Dat had niet mogelijk geweest als ze ook nog had moeten koken, stofzuigen, wassen, strijken of schrobben. Dat doet de man. Daar heeft hij, naast het solliciteren en zijn vrijwilligerswerk, tijd genoeg voor. Niet dat zij niets meer aan het huishouden doet, af en toe loopt ze met een vochtig doekje langs de deuren, de wc en de kast (wees niet bang, niet constant hetzelfde doekje) en soms stopt ze, voor ze naar haar werk gaat, een wasje in de machine dat hij dan weer ophangt en met vereende krachten wordt weggevouwen. Als ze wakker wordt maakt ze, voor ze de boterhammen smeert en samen met de man een kop koffie drinkt, een heel klein rondje met de hond en zwaait vriendelijk naar de buren. Hij doet hetzelfde, maar dan voor ze gaan slapen, de buren slapen dan al. De man loopt overdag met de hond en regelt het huiswerk van de zoon. Heeft gesprekken met de zoon en tegenwoordig ook weer met de dochter. Na haar werk lopen ze samen nog een uurtje met de hond, pure ontspanning. Een gestroomlijnd gezin waarin ieder tevreden is met zijn of haar taak. Tenminste...zo beleven zij het.

De buitenwacht heeft daar wellicht andere ideeën over. Krijgt niet alles mee. Wij zijn gestopt met verdedigen (hoewel...nu doe ik dat toch weer een beetje). We hebben allebei een andere achtergrond, hebben verschillende karakters maar vullen elkaar perfect aan. Mijn achtergrond is gelukkig redelijk doorsnee, die van hem is héél anders, veel minder vanzelfsprekend. Mijn achtergrond is nog intact (hoewel gedeeltelijk in verre landen) Het contact met de enige waarmee hij zijn achtergrond deelt staat op een heel laag pitje. Dat vind ik jammer, maar dat respecteer ik. Daarbij komen dan óók nog de karaktereigenschappen die van ons allebei, op zijn zachtst gezegd, niet standaard zijn. Punt is, hij maakt mij gelukkig en ik hem. Op welke manier dat gebeurt is alleen voor ons interessant. Uiteraard is iedereen vrij om daar het zijne (of hare) van te denken maar persoonlijk vind ik het érg fijn dat we ons geluk gevonden hebben.

Daarom ben ik blij dat hij als vriend (niet dé, maar een) in het leven van mijn meisje is en vertrouw ik erop dat mijn dochter verstandig genoeg is om te weten wat goed voor haar is. Ze hoeft nu eenmaal niet alles te delen en moet haar leven kunnen leven zonder mijn opgeheven vingertje, mijn argusogen en mijn vraagtekens. Loslaten is wederom het devies... Ik weet zeker dat ik dat kan...ik moet gewoon nog even wennen...

Geluk is een keuze...

...om er maar eens een dooddoener tegenaan te gooien.

Een jaar geleden moesten wij een rigoureuze beslissing nemen, met alle gevolgen van dien. 

Iets meer dan een jaar geleden liepen wij, gewapend met een enkel A4-tje, de Rechtbank van Dordrecht binnen.  We kregen een stempel en moesten wachten op een oproep, er was geen weg meer terug. Vijf minuten later stonden we weer buiten. De droom was vervlogen, we moesten onze meerdere erkennen in de crisis die heerste. Al onze mooie plannen ten spijt, zonder geld geen handel, zonder handel geen klanten en zonder klanten geen geld. Een vicieuze cirkel die we, op eigen kracht, niet konden doorbreken. 

De oproep was er vrij snel, op 18 februari 2014 werden we bij de Rechter Commissaris verwacht. Weer liepen we de Rechtbank van Dordrecht binnen, ditmaal gewapend met zakdoeken. Tien minuten later stonden we ietwat verbaasd weer buiten. Nu was het echt. De curator zou in de loop van die dag contact met ons opnemen. Ik ging maar gewoon naar mijn werk, wat moest ik anders.

's Middags kondigde de curator zijn bezoek aan. Albèrt haalde me op en samen reden we naar de winkel. De curator boezemde me, in eerste instantie, wel angst in. Hij was de belichaming van alles dat ik in een curator verwachtte. Een grote, statige man in een donker pak met een donkere bril en hij had een hoed op. Tot mijn gruwel had hij óók nog een donkere bas toen hij zich voorstelde. Uit wanhoop (en niet als charme offensief) maakte ik me in tranen onsterfelijk belachelijk met de woorden: "Ik ben Sacha en ik huil wel snel, maar ik ben geen watje hoor..." Albèrt rolde met zijn ogen en de curator vertrok geen spier.

Vanaf dat moment kwamen we in een stroomversnelling. Er moest een hoop gebeuren op zakelijk gebied (de curator bleek een mens van vlees en bloed, dus we boften) en ook privé kregen we een hoop te verstouwen. De huisbaas zag ons het liefst gisteren vertrekken (logisch) maar de huizen lagen niet voor het oprapen. We zaten een paar maanden zonder inkomen maar werden vol liefde opgevangen door ons onzichtbare vangnet. We leerden leven met "de verhalen" en (véél) later leerden we er afstand van te nemen. Nog steeds zijn er zaken die ik niet begrijp en zaken die ik wil uitleggen. Ome Jan zegt altijd: "Dingen die je niet begrijpt, moet je respecteren". Dat werkt dan twee kanten op dus ik laat het los. Het is goed zo.

Nu zijn we een jaar verder en we leven nog. Ons huis is een thuis, ons gezin is de basis.

Albèrt heeft nog steeds geen werk. Afschuwelijk voor hem. De algemene opinie is: "Voor iedereen die wíl werken is werk te vinden" Vooral ik voel de prikkende, beschuldigende vingers (of ze er nu zijn of niet), Albèrt heeft daar minder moeite mee.  Onze ervaring is namelijk een hele andere. Uiteraard zoekt hij naar leuk werk dat bij hem past, het liefst wil hij dat gaan doen. Ook in zijn situatie mag hij wensen hebben, toch? Hij solliciteert echter op alles, 20 sollicitaties per week. De afwijzingen (áls er al een reactie komt) variëren tussen te oud, te duur, te zwaar en te licht of een combinatie daarvan. Je zou er gék van worden. Albèrt bewaart de rust.

Natuurlijk is het niet makkelijk voor hem. Voor ons ook niet. Het "normale" gezinsleven (waarin de moeder alles van de kinderen met de mantel der liefde bedekt en de "vader" daar weinig van meekrijgt) ging op de schop. Zeker in het begin vergde het van ons allemaal wat aanpassing. In ons "patchworkgezin" werd de opvoedende rol van Albèrt, zeker door mijn dochter, niet altijd gewaardeerd. Gelukkig zijn we op dit moment zover dat we ook daarin een gulden middenweg hebben gevonden. Maar we kijken uit naar de baan die zich aan gaat dienen want we zijn ervan overtuigd dan hij niet tot het einde van zijn leven zonder werk zal zitten. The only way is up.

Genoeg zaken om ongelukkig van te worden me dunkt. Maar zet daar het volgende eens tegenover:

Een sterk gezin met sterke ouders (dat zijn wij....ik zeg het maar even ;-))maar zeer zeker ook sterke kinderen. Een familie die zich over je ontfermt op het moment dat het nodig is, maar krachtig genoeg is om los te laten wanneer het beter gaat. Een vriendenkring die staat als een rots! Iedereen is er en iedereen laat dit op zijn of haar eigen manier merken. Een werkgever die begripvol is en meedenkt. Genoeg te eten en een dak boven ons hoofd. Onze gezondheid. En een liefde van bijna 6 jaar nu, al menig stormpje doorstaan maar onverwoestbaar gebleken. 

Wij kiezen ervoor om dit te zien. Kiezen voor het goede dat voor ons is weggelegd. We zijn er niet dagelijks mee bezig. En ook willen we niet de indruk wekken dat het hier alleen maar Halleluja is. Maar ieder huisje draagt zijn kruisje. Om me heen verliezen vrienden hun ouders, worden relaties op de proef gesteld en wordt gestreden tegen kanker. En overal zie je dat het leven, naast de ellende, ook doorgaat. In eerste instantie zal dat niet heel soepel gaan maar uiteindelijk kiest men voor geluk.

Geluk is een keuze.



Ja maar...

 

En ineens was daar dit stukje van Barbara, mijn vriendinnetje waarmee ik onderstaande afspraak maakte

 

Zij verwijst op haar prachtige blog naar mijn schrijfsels en zegt daar ook nog iets liefs over. ( Dank je wel skatje) Direct overviel mij een gevoel van: "Ja maar..."

 

Ken je dat?

Je moeder vraagt: "Wat gaan jullie eten?"

Standaard antwoord: "Boontjes..." Ook al at je voor de tiende keer die maand patat; boontjes waren altijd goed.

 

Je vriendin staat onverwachts op de stoep.

Gelijk zeg je: "Let maar niet op de rommel hoor, ik ben een beetje ziek geweest"

Terwijl iedereen weet dat het a) helemaal niet zo rommelig is of b) (en dat is in mijn geval) je een beetje een rommelkontje bent en je opmerking nergens op slaat. Je was vast een beetje ziek, maar rommelig is het altijd.

 

Een complimentje over je kleding.

Antwoord: "Oh dat heb ik al járen" of "Ja? Joh, uitverkoopje, stelt niets voor..."

 

Dus nu ook:

 

"Ja maar....ik heb nog niets geschreven..." en

"Ja maar....kijk nu eens! Mijn filterloze blog ziet er niet uit!" en

"Ja maar...zó leuk is het toch ook niet!"

 

Kortom, bezwaren te over. Terwijl ik éigenlijk heel trots op mijn blog ben. En eerlijk gezegd vind ik het nogal stoer dat ik heb besloten om het filterloos te houden. Een doorkijkje in mijn echte leven. Niets ten nadele van de prachtige foto's en inrichtingen die ik in blogland voorbij zie komen overigens. Mijn besluit voor filterloos is vooral genomen omdat ik niet zo'n ster ben in zowel fotograferen als bewerken. De sluimerende perfectionist in mij (jawel, die bestaat) doet het liever "helemaal niet" als "niet goed". Daarom; filterloos. Maar wat ben ik trots op het blog van Barbara, www.barbaramama.nl. Niet beter maar anders (zij kan namelijk wel fotograferen en bewerken) (en goed ook). En eigenlijk ook niet zo anders...niet voor niets noemen wij elkaar "Spiegeltje" (jahaaaa, teiltjes in het gootsteenkastje. Neem ruim, er is genoeg)

 

Wat is dat toch met die valse bescheidenheid van vrouwen? Waarom zou je naar beneden halen wat eigenlijk op de bovenste plank van TROTS zou moeten staan? En waarom zou je voor anderen denken? Misschien vond mijn moeder het wel heel raar dat ik drie keer per week "boontjes" at, misschien ook niet... En oude of goedkope kleding is niet per definitie stom. Dat vind ik, maar ik weet zeker dat "jullie" dat ook vinden. In een rommelig huis wordt "geleefd"...persoonlijk vind ik dat een héél goed excuus voor rondslingerende sokken en wat jullie ervan denken? Dat mogen jullie ervan denken. De koffie smaakt er niet minder om en mijn persoonlijkheid verandert er niet door.

 

Daarom, lieve lezers van Barbaramama.nl, welkom op mijn blog, in mijn leven, in mijn hersenspinsels en mijn wankelmoed. Ik hoop je vaker te zien.

 

 



2015 here we come!

Daar staat ie dan, onze kerstboom.

Alsof er niets gebeurd is liggen er, tradtitiegetrouw, veel te veel pakjes onder.

Morgen pakken we ze uit. Dat gaat zo in ons patchworkgezin. Om het jaar zijn de kinderen met kerst bij hun vader. Dus om het jaar vieren we 'kerst' op oudjaarsavond. Helaas is onze middelste telg er niet bij, zij heeft plannen met vrienden in Utrecht en geef haar eens ongelijk. Haar pakjes blijven bewaard. Dit jaar krijgen we versterking in de vorm van de verkering van dochterlief, ook gezellig.

Morgen sluiten we ook een turbulent jaar af. Samen proosten we op ons en samen wensen we een beter nieuwjaar. En uiteraard blikken we terug, er valt namelijk genoeg te zien.

Was 2014 een makkelijk jaar? Zeer zeker niet! Was 2014 een mooi jaar? Die vraag kunnen we met een volmondig JA beantwoorden. Ik heb een tijdje getwijfeld of ik dit stukje zou schrijven, ik wil niet de indruk wekken nederig te zijn. Andersom wil ik ook niet de indruk wekken alles vanzelfsprekend te vinden.

Want waarom was 2014 voor ons een mooi jaar? Er is genoeg gebeurd om niet gelukkig van te worden. Dat klopt. Geloof me, reden genoeg om met je hoofd tegen de muur te slaan en diep onder je steentje weg te kruipen. Maar onder je steen is het eenzaam en koud.

Wilden we in eerste instantie met rust gelaten worden (don't call us, we'll call you), werden we na de eerste schrik opgevangen door jullie, ons onzichtbare vangnet van familie en vrienden. Hoe bijzonder is het om te ervaren dat iedereen er is! Op alle mogelijke manieren werden (en worden) we geholpen, gesteund. Uit alle (soms onverwachte) hoeken werd de helpende hand of een luisterend oor geboden. Tot op de dag van vandaag voelen we die warmte. Mede dáárom was 2014 mooi. Ook zijn we trots op onszelf. We redden het, samen. Gesprekken gaan allang niet meer over aggossie toch en hoe moet dat nou, maar gewoon weer over de kinderen en over de toekomst. Zo hoort het ook.

2014 was ook een jaar van nieuws. Een nieuw huis (en daarbij nieuwe buurtjes), een nieuw gezinslid in de vorm van James (oh wat issie leuk) en een nieuwe levensstijl (positief als altijd maar super bewust). Het was een jaar van verbazing en dankbaarheid, van onmacht en vechten, woede en verdriet, van troost en wennen. Een jaar ook van creativiteit en consuminderen. Maar het was vooral een jaar van bewustwording en liefde.

Hoe 2015 wordt is, net als voor iedereen, koffiedik kijken.. Het blijft nog even spannend en gelukkig weten we niet wat er komt. Kan net zo goed iets moois zijn. 

Voor nu wens ik iedereen een héél gelukkig 2015! Hou van jezelf en van elkaar 

xx

Sas

Lekker kerstig

Dus begonnen wij met het versieren van ons huis

  

De eerste kerst in het tweede huis, de eerste kerst in een nieuwe situatie. Een tikkie jaloers kijk ik naar de prachtige woonkamers, hoe krijgt iedereen het toch steeds weer voor elkaar om de lampjes zo strak langs de ruiten te krijgen? En al die bomen, de één na de ander blinkt je tegemoet.

Onze kerstspullen komen naar beneden en het lijken er minder te zijn dan voorgaande jaren. "Gelukkig" verzucht dochterlief, "het is hier altijd zó druk" Maar ik baal, waar zijn al die waxinelichtjes die de kinderen knutselden? En die engeltjes die we maakten van terracotta potjes? Verdikkeme... De rasta kerststal die ik met de kinderen maakte van een mandarijnenkistje met de hompjes klei die de schaapjes moesten voorstellen en het hompje in het luciferdoosje dat het kindeke Jezus was, ik kan hem nergens vinden... Dan herinner ik me dat het vorig jaar al weg was. De kerstspullen stonden in ons oude huisje altijd onder de grond en de ratten hadden eraan geknabbeld en op de watjes geplast, te smerig om te bewaren. Nog steeds baal ik, maar het stelt me gerust dat ik het niet "zomaar" kwijt ben.

Het is een nieuwe uitdaging om ons huis weer zo gezellig mogelijk te maken. De routine die je normaal gesproken hebt bij het versieren van je kersthuis ontbreekt omdat het nu eenmaal de eerste keer is, in dit huis dan. Maar de boom is een vast gegeven. Ieder jaar krijgen we hem van mijn ouders. Toen zij en mijn zus nog in Dordrecht woonden gingen we samen met mijn vader op bomenjacht. De boom moest op een nepboom lijken, maar dan echt. We waren kieskeurig en namen geen genoegen met minder dan perfectie. Tijden veranderen en dit jaar brachten mijn vader en moeder de boom bij ons thuis. Hij is perfect.

De doos met ballen wordt tevoorschijn gepakt en het feest van herkenning kan beginnen. Behalve een paar witte en wat rode ballen heeft iedere bal een verhaal. Een verhaal dat ieder lid van ons gezin kent.

Zo hangt er een taartje in de boom dat de "crash van 2010" heeft overleefd. Volgens mij zat ik met Els een bakje thee te drinken toen de boom langzaam maar zeker ter aarde stortte. Veel van de rode en witte ballen die ik toen nog had overleefden het niet, maar het taartje wel. En na die duikeling kochten we wat ballen ter vervanging, we weten nog allemaal welke dat waren en delen deze kennis graag als de bal uit het papier komt. "Deze zocht ik uit en die kochten we daar, weet je nog??"

Er hangen twee vieze bruine (vind ik) ballen in de boom die de kinderen kochten toen ik net gescheiden was. Ze mochten allebei een bal kopen míts hij in het thema van 2006 paste...bruin en goud...kan het me nu niet meer voorstellen.

De kerstmannen zijn goed vertegenwoordigd. De kerstman van 2009, één van de eerste ballen die we samen kochten, ook een survivor van de crash. Er hangt een houten mannetje dat één van de kinderen waarschijnlijk kreeg op school. En een vilten exemplaar dat we in 2011 in Parijs kochten, een heerlijke tijd met een heerlijke herinnering.

In 2012 kochten we een ijzeren engel bij Villa Augustus, zij krijgt dit jaar voor de derde keer een prominente plek in de boom, net als de Fairtrade vredesduif van vilt die we in 2013 bij Minca's Wereld kochten als een symbool voor de vrede die zo broodnodig is (als Miss World zal ik het niet meer redden denk ik, dan maar zo).

De kleurrijke verlichting maakt, samen met alle vogels, ijsberen, sterren, trompetten, hartjes en andere vreemdsoortige objecten die er in hangen, dat onze boom een familieboom is die als één brok van herinnering en emotie ieder jaar weer terugkeert. Geen verhuizing die daar iets aan verandert en voor geen goud zou ik hem willen ruilen voor de prachtig, maar zielloos gedecoreerde boom die ik vroeger ambieerde.

Als mijn zoon dan door het huis loopt en verlekkerd zegt: "Ik voel me zo lekker kerstig...", is het gevoel voor mij compleet. Dit huis wordt een kersthuis, ons kersthuis. Compleet met kitsch en frutsels genieten wij van ons gezin en onze familieboom. Lekker kerstig...

Ook dit jaar komt er een nieuwe bal en ook dit jaar schrijven we met veel gevoel voor traditie de datum op de bal. Opdat wij nooit vergeten...

Er komt een tijd

There comes a time in your life when you have to let go of all the pointless drama and the people who craete it and surround yourself with people who make you laugh so hard that you forget the bad and focus solely on the good. After all, life is too short to be anything but happy.

Karl Marx (1897-1985)

 

 

Een kaartje met deze tekst hangt al heel wat jaartjes bij mij op de koelkast. Ik stak hiermee menig maal een hart onder de riem bij vele vriendinnen en het kaartje werd regelmatig gefotografeerd als een reminder wanneer het even niet zo goed ging. Een mooie tekst van de filosoof, een tekst met een hoog waarheidsgehalte ook. Want gelijk heeft hij, toch?

 

Maar dan komt de tijd dat alles voor de wind gaat, je bent alles behalve ongelukkig en leeft je leven omringd door de mensen waarvan je houdt. Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen. Ben ik gek als ik dan de drama een beetje mis? Om eerlijk te zijn hou ik wel van een goed potje drama op zijn tijd. Volgens mij heeft dat niets te maken met ongelukkig zijn. Bij mij gaan diepe dalen hand in hand met hoge pieken en volgens mij is dat het geval voor velen met mij.

 

Ik kom misschien heel rustig en gelijkmatig over (dat denk ik tenminste, ik doe er in ieder geval mijn best voor), maar... diep in mijn hart ben ik een drama Queen. Verdriet is geen verdriet als daar niet een stevig traantje bij geplengd wordt. Ik uit mijn gevoelens zonder gene en dus ook mijn verdriet. Soms gênant voor de persoon die naast me staat, want wat te doen met zoveel emotioneel geweld. Daarom kies ik tegenwoordig mijn momenten, de emotionele incontinentie is er wel een beetje af. Met de tijd ben ik gaan inzien dat ik de grote lijnen mis als ik heel erg in mijn emotie ga zitten. Maar oh wat is het lekker om jezelf voorover op je bed te laten vallen en eens stevig in je kussen te bijten als het even niet meezit. Of om woedend te gillen dat het leven geen lolletje is, zoek het allemaal maar uit! Ik hou ervan, kan er niets aan doen. Ik koester mijn innerlijke draak want echt, die zit er.

 

Dus pointless drama...ik geloof niet dat het bestaat hoor. Soms moet je een kussen eens lekker opschudden voor het weer lekker ligt. Zo ook met je "zijn", heerlijk om na een uitbarsting weer door te gaan met keutelen. De druk is van de ketel en je leven zit weer lekker. Ik raad het iedereen aan.

Zestien cent!

Vroeger viel het me niet op, nooit eigenlijk. De prijsverhogingen die tussen neus en lippen worden doorgevoerd.

 

 

Nu het bij ons uit de lengte of uit de breedte moet komen valt het me dus wel op. Pakte ik vroeger bij voorkeur de duurdere variant van een product (want: duurder = beter), ga ik tegenwoordig bijna altijd voor de bodemprijs (want: hoe slecht kan goedkoper zijn). Ik zeg "bijna altijd" want aan sommige merken blijf ik trouw, hondstrouw welteverstaan. Zo worden, onder andere, onze kleertjes nog altijd gewassen in Ariel en eten we de crackertjes van Lu. De Heilige Graal genaamd Coca Cola halen we alleen nog in de aanbieding en we eten chips van Albert Heijn voor 60 cent, is mooi genoeg voor een snackje. Ik loop al tellend door de winkel en schaam me daar niet voor. Hooguit ziet het er een beetje vreemd uit, de mevrouw met de rimpel in haar voorhoofd omdat ze nu eenmaal niet zo goed kan hoofdrekenen. "Sssst niet tegen me praten, ik ben een moeilijke som aan het uitrekenen!" Bij de kassa weet ik plusminus wat ik kwijt ben, afrondingsverschillen daargelaten.

 

Gisteren liep ik dus nietsvermoedend door de Albert Heijn, ik had nog snel een boodschapje nodig en het "Schep en Schoon"-kattengrit is nu eenmaal het beste, de Ferrari onder de gritten. Niet de goedkoopste, maar wel het meest effectief. Een kilootje rietsuiker is bij AH het voordeligst, dus ook die stond op mijn lijstje. Ik had een beetje haast dus toen ik bukte (goedkoop staat laag) was ik niet voorbereid op de gruwel die me te wachten stond. Was de rietsuiker vorige week nog 78 cent - nu stond op het kaartje met pen aangegeven dat ik er 94 cent voor moest betalen! Met PEN! Ze doen er helemaal niet moeilijk over dat de prijs van één product met 20% stijgt! Uit frustratie reikte ik naar het pak ernaast, dat leek groter, was ook duurder maar hey, niet zomaar met zulke gekke dingen komen hè. Gelukkig zag ik op tijd dat ik daar dezelfde hoeveelheid kreeg als voor die 94 cent. Even overwoog ik nog...het is duurder...dus ook beter? Maar gelukkig kwam ik bij zinnen en ging toch voor de prijsverhoging. Het blijft goedkoop, 94 cent voor een kilo rietsuiker. 16 cent meer dan vorige keer, dat dan weer wel.

 

Gekkigheid natuurlijk, tuurlijk baalde ik ervan, maar van die 16 cent ga ik heus niet (nog een keer) failliet. Het zette me wel aan het denken. We zijn nu een maand of acht onderweg en eigenlijk zijn we geheel naadloos omgeschakeld naar het "meer-doen-met-minder". Als je niet veel hebt is het namelijk niet zo moeilijk om niet teleurgesteld te zijn, als iets er even niet in zit. Tenminste, dat is mijn ervaring. Je legt je er sneller bij neer. Daar word je handig in, langzaam worden de eisen minder hoog en de teleurstellingen daardoor ook minder groot. Daar tegenover staat dat het geluk dat je ervaart als er eens een meevaller is vele malen groter is (over de paniek bij een tegenvaller hebben we het vandaag niet). Als ik voor mezelf spreek, kan ik bevestigen dat mijn creativiteit nog nooit zó duidelijk aanwezig is geweest. Als je moet, dan moet je. Creatief in denken, doen en leven. Het gaat ons best goed af en daar ben ik trots op.

 

Zonder te koketteren met onze situatie heb ik wel de behoefte om mijn inzichten te delen. Ik wil het "Hoe" laten zien. Omdat ik denk, nee, ik wéét dat iedereen bepaalde handvatten kan gebruiken. Daarom zal ik aan het eind van dit jaar het budgetspreadsheet, waarmee ik ons budget met ijzeren hand beheer, delen. Zonder onze bedragen natuurlijk, gaat je niets aan. Door jou in te vullen, met je billen bloot kijken naar wat er in komt en wat eruit gaat. Zonder smokkelen. Ik kan je beloven dat het een openbaring is, grip op je knip. En als die controle, die rust, er eenmaal is gaat de rest vanzelf.

Over geluk en een warme winterjas

Mijn moeder heeft me geleerd dat je winterjas piekfijn in orde moet zijn.

Het is het eerste dat men van je ziet en van alle kleding die je heb, hetgeen je dat het vaakst draagt

Je krijgt geen tweede kans voor een eerste indruk.

 

 

Ik moet zeggen dat ik het hier roerend mee eens ben. Meer dan met de "onderbroekenregel" die we vast allemaal van onze moeders toegefluisterd kregen. Altijd zorgen dat je mooi ondergoed aanhebt. Niet voor die potentiele Mr. Right die je overal en altijd tegen kunt komen, stel je voor zeg! Nee, je moet mooi ondergoed aanhebben voor het geval je een ongeluk krijgt want: "Wat zullen ze in het ziekenhuis wel niet zeggen, als je onderbroek niet bij je beha past!". Ja hoor...tuurlijk kijkt de behandelend arts eerst even naar je onderbroek voor hij de gecompliceerde breuk gaat zetten. Of sterker...voor hij de defibrillator op je borst zet. Nee moedertje, die regel gaat er bij mij niet in.

Het is in mijn onderbroekenla dan ook een treurige bende (te veel informatie, ik weet het)

 

Maar goed, de winterjas. Dit weekend gingen we wandelen bij mijn ouders. Eerder die week trok ik een winterjas uit de kast "Verrek, die heb ik ook nog, die doe ik zondag aan!" Dat was winterjas nummer 10. Ja....je leest het goed....ik heb minstens 10 (TIEN) winterjassen. Van verschillende kwaliteit en ouderdom, in verschillende maten ook, maar ik héb ze wel. En eerlijk gezegd maakt het bezit van zoveel jassen dat ik me een beetje schaam. Want écht, wie heeft er nu tien winterjassen nodig? Vier of vijf, dat kan nog net door de beugel (met het oog op emotionele waarde, mode, lengte en doel), maar tien is te veel. Die schaamte komt door dit blog van Consuminderen Met Plezier. Ik las het een tijdje geleden en het liet me niet meer los.

 

Hoewel ik nu duidelijk ruim in de winterjassen zit, is dat ook wel eens anders geweest. Toen ik net gescheiden was kreeg ik een leren jas van mijn zus. Zij had hem gekocht maar vond de knopen niet mooi. In plaats van de knopen te vervangen, kreeg ik de jas van haar. Hij is nu een beetje groot is en heeft nog steeds dezelfde knopen, maar ik vergeet nooit het gevoel dat ik had als ik de jas droeg. Tot een jaar of twee geleden was het mijn lievelings jas. Dat was niet zo moeilijk, want ik had er maar twee. Vóór ik die jas van haar kreeg liep ik al jaren in een grijze mantel die nodig aan vervanging toe was. Die jas werd niet vervangen omdat ik hem goed en leuk genoeg vond. Maar hey...bij een nieuw leven hoort een nieuwe jas.

 

Door onze winkel kwamen er nog wat jassen bij en ook kreeg ik er in de loop der jaren hier en daar nog wat. Beetje hippie achtig? Geef maar aan Sas. Beetje vintage? Sas wil hem vast hebben. En dat klopt, ik ben blij met ieder stuk textiel dat mijn huis ingesleept wordt. Gooi zelden iets weg. Zo nu en dan geef ik wat weg en dat voelt goed. Vandaar nu mijn beslissing om twee van mijn winterjassen weg te geven. Twee maar, dat klopt, ik moet zelf erg aan het idee wennen. Het weggeven van een legging voelt tóch anders. Niet alleen zijn er jassen die de tand des tijds niet écht hebben doorstaan,  er zijn ook jassen die ik gewoon zelf wil houden zoals de leren jas van mijn zus en de lange jas van Truusje.

 

Twee jassen dus. Twee jassen die van goede kwaliteit zijn en nog wel even meekunnen. Morgen plaats ik foto's van de jassen die ik weggeef op mijn blog. Die jassen wil ik geven aan mensen die écht een jas nodig hebben. Die er écht mee geholpen zijn. Dus als je iemand bent, of iemand kent die heel gelukkig wordt van één van deze jassen dan hoor ik je graag. Ik hoef niet perse namen te hebben, als jij vindt dat je er iemand blij mee kunt maken, is dat voor mij genoeg.

Oh, delen op FB is lief, maar vergeet niet dat het maar twee jassen zijn...
 

Misschien heb je zelf ook nog een jas over?



Heeft u een menuutje?

 

Morgen gaan we uit eten

Op sjiek

Thuis

 

 

 

Het is al veel te lang geleden. En dat terwijl we "vroeger" maandelijks wel een keer in Villa Augustus te vinden waren. Maar zoals wel vaker tegenwoordig; "That was then, this is now". Als we tegenwoordig naar ons favoriete restaurant gaan (zeker niet maandelijks) is dat vooral voor een bakje thee met een stukje taart. Zo beleven we toch de ambiance die de Villa zo bijzonder maakt. Heerlijk.

 

Nu Albèrt (aka de Fijne Man, klaar mee - het beestje heeft een naam) zo graag en vaak ook lékker kookt, zag ik mijn kans waar. Waarom niet? Morgen dekken we de tafel, steken we de kaarsjes aan en gaan we goedgekleed aan de dis. Het zal best onwennig voelen, dat geloof ik wel, maar wat heb ik er zin in! Broodnodige quality time voor ons. Hij duikt in de kookboeken, ik in mijn kledingkast.

 

Want ik wil goed voor de dag komen voor mijn date.

 

 

 

 

 



 



#1 OKTOBER BUY NOTHING NEW MAAND

In het kader van "oktober; buy nothing new maand" besloten wij deze maand geen nieuwe terrastegels aan te schaffen...

Haha...grapje hoor, insiders weten hoe het écht zit en outsiders... join the club. Maar goed, feit blijft dat we deze maand geen nieuwe terrastegels aanschaffen. We willen echter wél een andere tuin. De grindtegels die er nu liggen doen mijn humeur geen goed. Om een groot woord te gebruiken, ik háát grindtegels, dus de gruwel die door me heen ging toen we dit huis moesten accepteren was duidelijk aanwezig. We komen goed weg hoor, met ons nieuwe huisje dat besef ik wel. Maar het heeft heel wat van mijn aanpassingsvermogen geeist. De eerste maanden voelde ik me alleen prettig in de badkamer. Dat was de eerste plek die ik me eigen had gemaakt. Huilen doe ik onder de douche dus dat kwam destijds goed uit. Inmiddels wordt het steeds meer ons huis. Onze sfeer zit er al goed in, alleen nog een gordijntje in de keuken en je hoort mij niet meer klagen (geen garanties trouwens, ik mag graag een goed potje mopperen).

De tuin dus... Ik hou van tuinieren, niets is voor mij meer rustgevend dan tot mijn ellebogen in de blubber zitten. (oké...dát...en haken). De nieuwe buren waren dan ook meer dan verbaasd toen ik op mijn gemak het woekerende zevenblad worteltje voor worteltje zat te verwijderen. Op mijn gemakje ploegde ik de border om en ontdeed ik vijf vierkante meter van het plantje. Alles mocht er uit, alles vond ik lelijk. Week in, week uit zat ik op mijn knietjes te keutelen. Heerlijk. We besloten de grindtegels om te draaien, volgend jaar hoor...we hebben tijd zat. Er kwam een nieuwe schutting, er zijn nieuwe plannen voor een schutting aan de achterzijde van de tuin en zowaar hebben we alle bomen ook al verwijderd. De tuin wordt al steeds meer eigen. Er staat nog geen plant in maar hij is klaar voor de winter en klaar voor de grote verbouwing van volgend jaar.

Tot vanmorgen...de Fijne Man was naar een voetbalwedstrijd en ik zat op de bank. Te zitten. Ik besloot eens een tegeltje te gaan breken. Gewoon omdat het kon, stofzuigen kan altijd nog. Ik wilde eens kijken hoe het zou zijn als ik een beginnetje maakte. Zoals je weet kan doe ik alles, dus ik begon met breken van de grindtegels. Dat breken ging niet zo eenvoudig trouwens. Proefondervindelijk kwam ik erachter dat gooien voor mij de beste methode is. Tot mijn verbazing braken ze niet altijd in één keer, dan moest ik nog een keer smijten, want ik laat me uiteraard niet door een tegel op mijn kop zitten. Uiteindelijk had ik voldoende stukken om een beginnetje te maken. Het ging regenen, maar Lodewijk zegt dat het weer nooit te slecht is om in de tuin te werken, dus ik beet door. De buurvrouw tikte op haar voorhoofd, maar ik ging vrolijk door. Met dit als resultaat:

Toch super leuk?!?!?! Helaas sneed ik mijn vinger aan een steen dus moest ik stoppen, maar morgen ga ik door. Kijken of het volgende week af is. Ik ben benieuwd... Voor nu ben ik klaar en ga ik lekker de blubber van mezelf afspoelen. Onder de douche ja...maar ik ga niet huilen. Krijg je rimpels van.

Duo List en Bedrog

Ken je ze?

 

 

Twee heb ik er, dochters bedoel ik. Nou, eigenlijk anderhalf, want nummer twee is, behalve niet heel groot, ook niet helemaal van mij. Ze hoort er wél helemaal bij, daarom is ze ook gewoon "mijn" dochter. Want dat werkt zo in ons patchworkgezin.

Het zijn gezworen vriendinnen. Zusjes tegen wil en dank, door "het Lot" bijeen gebracht. Twee handen op één buik, gelukkig.  Ze versterken elkaar, zijn elkaars zekerheid. Tenminste...dat dénk ik. De één lijkt een ongeleid projectiel dat ieder feestje meepakt, vol in de vriendinnen zit en voorop in de polonaise loopt. De ander is wat bedachtzamer, wil ook ieder feestje meepakken maar is wat kieskeuriger in haar vriendschappen waardoor het grote feesten maar ten dele lukt. Persoonlijk ben ik daar niet heel rouwig om, maar aan de andere kant begrijp ik haar gevoel, wel willen maar niet kunnen sucks.

Maar als ze samen zijn, gaan de remmen los! Bij binnenkomst, om de week op vrijdagavond, krijg ik een kroel en wordt er één streep naar boven getrokken. Dan zijn ze samen en wordt alles waar in de afgelopen 10 dagen over werd ge-appt nog eens opnieuw besproken, dit keer met de nodige lachsalvo's of luide verontwaardiging. In de voorbereiding op een avondje weg wordt er kleding gepast, make-up geprobeerd en muziek geluisterd. Als het bij een van de twee even niet zo lekker loopt, biedt de ander een luisterend oor en mag er gehuild worden. Vriendjes worden goed- en afgekeurd. Ze geven elkaar hun ongezouten mening als een vriendje niet oké lijkt of er, in hun ogen onverantwoorde, beslissingen worden genomen. (helaas liggen wat mij betreft de meningen over wat onverantwoord is en wat niet, schromelijk ver uit elkaar)

Soms voelt het of we figurant in hun leven zijn. Dat is natuurlijk ook zo, er zijn belangrijke dingen te beleven en spannende plaatsen te bezoeken zonder ons, de ouders. Af en toe laten we ons even zien en worden we gedoogd. Dan mogen we meedoen met de gekte. Vaak echter zijn we "die ouders" die helaas toch ook willen opvoeden of, in ieder geval, willen sturen. Iets dat zeker in die weekends maar ten dele lukt. Want zeg nu zelf, hoe moeilijk is het om zoveel pret te onderbreken? Het gevoel hebben dat je iets moet zeggen maar wéten dat het niet leuk is, of gezellig....

Het is een wankel evenwicht tussen houden we het gezellig en dit kan écht niet! We zijn maar twee weekends per maand bij elkaar. Dat is moeilijk, ook voor de meiden. De meningen over "wat is zeiken" lopen ook hier ernstig uiteen. Vragen of ze, bijvoorbeeld, de afwas willen doen is geen zeiken, toch? ZES keer vragen of ze de afwas willen doen is wel zeiken en ernstig nadelig voor de sfeer. Wat doe je dan? Zeik je er lustig op los, of doe je de afwas zelf ter meerdere eer en glorie van de rust en vree? Ik kies steevast voor het laatste, al brommend doe ik de afwas. Vriendlief gaat vaker de confrontatie aan en is in deze "de zeikerd". Hetzelfde met de telefoontjes, hier trekken we een lijn en zeiken vriendelijk of ze dan in ieder geval tijdens het eten uit de hand mogen. Néé, ook niet op het aanrecht! Dág telefoontjes...dág gezellig tafelen... Voor even dan, want gelukkig zijn er nog altijd de pubergrapjes en de flauwigheid. Grapjes die alleen zij begrijpen vliegen over de tafel en rollende ogen zijn ons deel als we ook zo nodig met ons drietal "willen meedoen".

We hebben al heel wat "leuk voor later" momentjes met die twee meegemaakt, er zullen er nog vele volgen denk ik. Nee, dat ligt niet aan de jongste van de twee, maar aan de combinatie van één en twee. Samen voelen ze zich onoverwinnelijk en komen ze in situaties die wij niet kunnen verzinnen (gelukkig, anders kwamen ze de deur niet uit). Moeten we, voor ons fatsoen, hoofdschuddend reageren...'s avonds lachen we ons kapot, want wat zijn ze grappig. Tenminste...dat vind ik, Fijne Man is wat serieuzer.

Duo List en Bedrog, Gall&Gall, Peppie en Kokkie, noem ze zoals je wilt. Samen zo vaak het kan en wat gun ik ze elkaar, twee liefjes tegen de rest van de wereld. Ook tegen ons. Ik hoop dat ze later, maar waarschijnlijk zelfs nu al, beseffen hoezeer ze gekoesterd worden, alle gezeik ten spijt...


Meisjes van zestien

 

 

Kleine meisjes worden groot, die van mij blijft helaas niet achter. Jaren geleden maakte ik een zelfde foto, toen zat ze nog in haar zwembroekje met een zakdoekje op haar hoofd naar een meer te kijken. Wel in Frankrijk. Dit jaar ging ze gewoon ook weer mee, 16 jaar inmiddels en nog steeds "a hand full", in dat opzicht is er weinig veranderd. Er zijn momenten geweest dat ik haar maar nauwelijks onder controle had, momenten waarin het allemaal niet zo heel lekker liep bij mij. Te druk, te moe, te verdrietig, te alleen. Zij hield daar natuurlijk geen rekening mee, logisch. Met aangeboren vakkundigheid haalde ze regelmatig het bloed onder mijn nagels vandaan.

 

"Hoezo ben jij te moe, ik ben dertien jaar en ik wil NU schoenen met hakken van 15cm. Ook al ben jij daar niet klaar voor en kan ik er niet op lopen...en het maakt me niet uit dat we nu midden in de stad staan, ik wil die schoenen! En anders maar geen schoenen."

 

Om maar eens een situatie te schetsen. Op dit soort momenten bezweek ik zelden, maar het maakte niet dat ik mezelf een gezellige moeder vond. Je wilt je kinderen natuurlijk alles geven, zolang het binnen de mogelijkheden ligt. Soms is het echter mogelijk, maar niet verstandig. De hakken kwamen er dus niet. En waar zij de ruzie (hoezo ruzie mam? Het was een meningsverschilletje (op straat, met alle registers open ja....)) schijnbaar makkelijk van haar schouders afveegde, had ik daar nog dagen last van. Nu vindt ze me niet lief meer, straks gaat ze ergens anders wonen. Mijn meisje kent me wat dat betreft als geen ander, ze weet mijn zwakke plek feilloos te raken. Niet zelden sloop ik na een knallend meningsverschilletje weer naar boven en praatte ik mijn ellende weg: "Nee, je krijgt nog steeds die schoenen niet, maar je begrijpt toch wel blablablabla" Om uiteindelijk de kamer te verlaten met het gevoel dat ik wéér mijn excuses had aangeboden voor een moment waarin ik zeker niet degene was die zich onredelijk gedroeg. Maar hey....ze vond me wél weer lief.

 

Ze is hoe dan ook een puber, met alle ellende die daarbij komt kijken. Je vergeet weleens dat ze meer is dan alleen die puber, gewoon omdat er zoveel gebeurt in dat leventje van haar (dan laat ik de afwas, de was en het kamer opruimen maar even buiten beschouwing want als er íets níet gebeurt in haar leven...) ook bij dit kind is het weleens lastig te beoordelen of de puberteit spreekt of het karakter. Best lastig inschatten soms en als moeder heb ik graag de neiging om naar de puberteit de buigen, lekker kop in het zand ;-). Inmiddels heb ik geleerd om te "aarden" en sta ik (als moeder) letterlijk steviger in mijn schoenen.

 

Het lijkt een harde tante, die dochter van mij, dat is ze soms ook. Regelmatig zat ik met mijn handen in het haar. Maar onder al die wilskracht (goede eigenschap), die laksheid (oeh...), dat perfectionisme (heeft ze niet van ondergetekende en heeft geen betrekking op haar slaapkamer) en al die schijnbare onverschilligheid, gaat een zacht karakter schuil. Ze denkt na over zaken die zelfs mij niet bezighouden. Moedert over haar broertje en zusje (soms niet in dank afgenomen en onterecht verward met bazigheid). Ze staat heel volwassen in het leven en maakt soms beslissingen waar menig volwassene een puntje aan kan zuigen. Keer op keer bewijst ze dat ik best los mag laten.

 

Kort en goed...ik ben trots op haar. Trots op de puber die ze is en trots op de volwassene die ze steeds vaker laat zien. Op de zestienjarige die, samen met collega-pubers broer en zus, zonder morren met ons meeging op vakantie en zich prima heeft vermaakt, ook al was er geen discotheek, waren er geen jongens, beperkt wifi en geen winkels. Trots op het kind dat bosbessen plukt, jam maakt met haar oma, mee gaat hiken, appeltaart bakt, de slappe lach heeft bij het kampvuur. Op de jonge volwassene die haar boontjes al bijna zelf dopt, twee baantjes werkt en niet hangt aan merken, niet zeurt als het eens wat minder is. Trots op haar creatieve geest en haar inzet op de nieuwe school. Het gaat allemaal niet alleen maar vlekkeloos, we hebben onze dingetjes, maar wat ben ik trots op onze band, die ondanks alle stormen ijzersterk is gebleven.

Huishoudelijk geluk

"Als ik op de bank, met een kopje thee door mijn schone ramen naar mijn tuintje kijk, ben ik volmaakt tevreden" zei vriendin Saskia, tijdens een telefoongesprek waarin we het over onze huismusserij hadden. Ik beaamde haar gevoel en tegelijkertijd dwaalden mijn gedachten af naar mijn eigen ramen... Wanneer had ik ze ook weer voor het laatst gepoetst? Toch alweer een tijd geleden...beneden dan...want boven kon ik me niet eens herinneren óf ik ze ooit gewassen had nadat we hier drie maanden geleden kwamen wonen. Ach wat, lekker belangrijk, aandacht terug naar het gesprek en we keuvelden lekker verder over belangrijke en onbelangrijke zaken.

Na het gesprek keek ik toch nog eens naar mijn ramen en kwam tot de conclusie dat ik nog héél goed naar buiten kon kijken. Ze waren niet brandschoon, maar dat belette me niet om volmaakt tevreden te zijn. Kon best nog even. Toch begreep ik precies wat Sas zei, als ik op mijn bankje zit, ook met die kop thee en ik overzie de huiskamer met mijn eigen spulletjes er in, ben ik tevreden, rustig.

Dat huishouden is bij mij overigens wel een dingetje (niet het mijne). Ik durf te stellen dat het bij ons niet vies is, dat ten eerste. Maar ik weet ook dat het niet brandschoon is, voor ons hoeft dat ook niet, we leven hier. Het is rommelig, geen troep.

Reden hiervoor is dat ik geen doorsnee huisvrouw ben, als ik er goed over nadenk ben ik erg adhoc. Het kan zomaar voorkomen dat ik een kopje koffie zit te drinken en bedenk "Er moet nodig gestoft worden" om vervolgens rustig mijn krantje weer te pakken. Op een andere dag pak ik direct de stofdoek en stof de kast...punt. De rest moet maar even wachten.

Tenzij ik bij een "uitermate net persoon" ben geweest,  want dán kan het nog wel eens gebeuren dat ik ontplof, iedereen in het gezin móet  het dan ontgelden want "Wat een vreselijke bende is het hier toch altijd!" Ik begin dan ijverig aan (bijvoorbeeld) de afwas en bedenk op de helft dat er ook nodig gedweild moet worden, waarna ik de stofzuiger pak om de trap te stofzuigen (ja...alleen de trap). Dan kan ik zomaar de andere kast afstoffen en zien dat er buiten nog een glas staat waarna ik opeens onkruid sta te trekken. De Fijne Man doet doodgemoedereerd de rest van de afwas, terwijl mijn grut zachtjes naar boven sluipt.

Als ik zo een kwartier of drie als een kip zonder kop heb rondgerend, lonkt daar ineens een glaasje drinken en zijg ik neer aan de keukentafel. Volmaakt tevreden kijk ik om me heen om te concluderen dat ik het héérlijk vind, zo'n half opgeruimd huis!

Wankelmoed: Rechtop staan, zonder te overstrekken

...het zal vorig jaar september geweest zijn (natuurlijk was het vorig jaar september, maar het loopt zo lekker, zo mijmerend) toen ik in de Flow een artikel van Désanne van Brederode las. Het ging over Wankelmoed, de moed om te durven twijfelen en ik was verkocht. 

Als ik naar mezelf kijk, durf ik te stellen dat ik zéér Wankelmoedig ben, want wat houdt het in, die Wankelmoedigheid? 

In het kort komt het er op neer dat je durft uit te spreken wat je dwarszit. Het is heel normaal om te wankelen over de dagelijkse dingen. Vriendinnen die je een tijdje niet hoort (zou ik iets verkeerd gedaan/gezegd hebben), je opvoedkunsten (of het "gebrek" daaraan), dingen thuis of op je werk. Het vergt moed om je twijfels te uiten want het maakt je heel even kwetsbaar. Maar je geeft mensen ook de kans om een stukje van jou te zien dat anders is dan ze misschien verwacht hadden. Bijkomend voordeel, ze krijgen ook de gelegenheid om te reageren op jouw aannames, wel zo prettig. Iedereen zou een beetje wankelmoed moeten hebben.

Zoals vaak heb ik ook hierin, zeker als ik mensen net leer kennen, de neiging om door te slaan in mijn Wankelmoedigheid. Ik vergroot mijn zogenaamde tekortkomingen en maak zo mezelf kleiner dan ik in werkelijkheid ben. En met welk doel?? Het is een nare eigenschap, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn gesprekspartner. Ik kom over als een onzeker persoon, in plaats van de wankelmoedige ik die ik ben. Want ik ben sterker dan ik in eerste instantie laat zien. Het is niet voor niets dat Dieklah op een bepaald moment riep: "Ja Sas, nu weten we het wel. Misschien wordt het nu eens tijd om jezelf te laten zien en niet steeds te zeggen dat je lelijk, dom en onhandig bent. Het is voor ons niet leuk om steeds te moeten zeggen dat je leuk, handig en superslim bent..." Uh....oké...*bloos*

Sindsdien ga ik met de billen bloot zodra ik signalen opvang waaruit blijkt dat ik mezelf weer klein maak,  want old habbits die hard. Ja, ik hou van haken! Ook toen het niet hip was... En ik ben trots op mijn dekentje, ook al is het niet het toonbeeld van stijl en klasse. Ik hou ook van tuinieren, al heel lang. En er zijn boeken die IEDEREEN geweldig vindt, maar waar ik mijn hoofd niet bij kan houden. Niets ten nadele van de mensen die dat wel kunnen hoor... En weet je...ik vind het ook helemaal niet erg als jij niet van Goede Tijden Slechte Tijden houdt, ik vind het wél leuk om met mijn gezin naar de ontwikkelingen in Meerdijk te kijken...hoe burgerlijk dat ook mag klinken.  Maar ik vind het ook niet erg dat jij naar Hart Van Nederland kijkt hoor...écht niet...

Ik omarm mijn kracht, mijn eerlijkheid en laat zien wie ik ben. Daar word ik steeds beter in trouwens en ik merk dat je daar veel open- en eerlijkheid voor terugkrijgt. Je leert de mensen kennen. Neemt niet weg dat ik een zacht persoon blijf hoor. Wankelmoed bestaat niet uit het jezelf kleineren maar uit het laten zien dat je heel begaafd bent en daar bovenop óók nog durft toe te geven dat je niet alles weet of kan. En passant kom je er dan vaak achter dat andere mensen ook "maar wat doen".

Ben jij wankelmoedig?

En dan?

Hoewel het niet de bedoeling is om onze situatie uit den treure te benadrukken, wil ik hem ook niet helemaal in de doofpot stoppen. Het maakt wie we zijn, dus hier komt ie, voor eens en voor altijd:

Om nu meteen te zeggen dat ons faillissement het beste is dat ons sinds tijden overkwam, gaat wat ver. Ik raad het niemand aan. Liever hadden we nu nog in de winkel gestaan, vol plannen voor een toekomst gevuld met kleding en blije klanten. Maar het mocht helaas niet zo zijn. Het roer moest om en plannen moesten veranderd worden.

Maar met het faillissement kwam uiteindelijk wel de rust. Rust op verschillende vlakken. Want niet alleen op financieel maar ook op persoonlijk vlak zijn we gedwongen om stil te staan bij "Het-Grote-Hoe-Nu-Verder?"

Eerst waren daar onzekere tijden. En nu? Hoe gaan we het redden? Hoe gaan we het vertellen? Hoe pakken de kinderen het op? Waar moeten we nu wonen? Wat wordt er over ons verteld en hoe gaan we daar mee om?  Het fijne van problemen is, dat ze opgelost kunnen worden. Sommige problemen lossen zichzelf op, andere hebben wat meer aandacht nodig. Ook fijn is dat je zelf kunt kiezen op welke manier je ermee omgaat.

Wij hebben gekozen voor het tellen van onze zegeningen. Lekker zweverig hè... maar op een bepaald moment kún je gewoon niet anders. Het is dát, of zwelgen in zelfmedelijden en bitter worden, nou geef mijn portie maar aan Fikkie. Dus zegeningen zullen het zijn! En écht, we hebben er zoveel. Niet alleen mogen we ons wentelen in een warm bad van vrienden en familie maar hebben we ook drie heerlijke pubers die ons steunen waar ze kunnen. Gewoon door te begrijpen wat binnen hun macht ligt en te blijven wie ze zijn maken ze ons een sterk gezin dat alles aankan.

Onze uitdaging ligt in het maken van grote zaken, zoals een warm thuis en een fijn leven, met een klein budget. Barbara en ik zaten een tijdje geleden te gniffelen op de bank. Ons met zorg in elkaar gezette vintage huishouden zou zomaar verward kunnen worden met een "Ach die lieverds, kijk eens hoe ze in de schuldsanering zitten-inrichting". Het is ons geluk dat we van oude meuk houden.

Ook moeten we sparen voor leuke dingen. Tenminste....sparen voor leuke dingen die geld kosten. En dan heb ik het niet over een auto, maar over een bioscoopje pikken of een terrasje pakken. Een wandeling kost echter niets en een bbq moet gepland worden, niet in een keer een hele hap vlees kopen, maar gewoon opsparen in de vriezer. Ik hoef echt niet iedere week te bbq-en hoor. Ons inkoopbeleid is ook drastisch veranderd, we eten vers tegenwoordig en gooien maar zelden iets weg. Aankopen die eerder vanzelfsprekend waren, worden nu met de grootste zorg in het budget gepast en eventueel zonder pardon geschrapt. En het mooie is....ik sta nooit meer met een lege pas bij een kassa, er is overzicht! (kan ook zijn omdat ik niet zo vaak meer bij een kassa sta hoor ;-))

De grootste winst die we ervaren is: tijd. Tijd voor elkaar, tijd voor de kinderen, tijd voor leuke dingen, tijd voor onze omgeving. Want ik was al nooit een held in feesten en partijen (om over de Fijne Man nog maar te zwijgen), maar ik kan je brommen dat ik in de afgelopen twee jaar regelmatig een (terechte) tik op mijn vingers heb gekregen voor het missen van een verjaardag, al dan niet met een goede reden. Steeds vaker waren we ook te moe voor dingen buiten ons gezin en dreigden we een ietsje geïsoleerd te raken. Met alleen Whatsapp red je het niet in de grote mensen wereld.

Uiteraard is het niet alleen halleluja en hebben we best momentjes dat we minder blij zijn. En natuurlijk hebben we de ogen uit ons hoofd gejankt, nog steeds af en toe, maar dat doen we samen. Samen redden we het makkelijk. Als ik het niet meer zie zitten is hij daar voor mij en andersom. En intussen pakken we ons leven op en gaan we verder als gezonde mensen die toevallig failliet zijn...

x
Sas