Ik-Wil-Het-Niet

Ik was het meisje dat géén Doe Maar buttons droeg, bewust. Want iedereen had ze al en ik hoefde niet te laten zien wat ik zelf wel wist; namelijk dat ik hun grootste fan was.

Photo: Mrs. Smits.com

Vandaag ben ik verdrietig en ik twijfel of ik het wil laten zien. Iedereen is verdrietig en we hoeven niet te schreeuwen om te weten dat dit zo is, of waarom. 

Gisterenavond zag Albert op zijn telefoon dat er geschoten werd in Parijs. Ik nam het voor kennisgeving aan en ging door met mijn haakwerkje. Ik wilde niet, niet weer. 

Vanmorgen dronk ik mijn koffie en pakte bewust geen krant. Ik wilde het gewoon niet.

Ik liet de hond uit en belde aan bij de nieuwe buren. Bood hen een zak kleding aan, ze accepteerden en vroeg of ik even binnenkwam. We spraken af dat we dat later zouden doen, nu moest de hond plassen. Ik was blij met mijn goede gevoel.

Toen ik thuiskwam liet ik de televisie uit, ik wilde nog even niet. Bewust onwetend dook ik mijn tuintje in. Even therapeutisch. Niet denken maar doen. Even een praatje met de buurvrouw bevestigde mijn vermoeden, maar ik had er nog geen zin in. Geen zin. Kop in het zand.

Albèrt kwam thuis en vroeg of ik het nieuws had gevolgd. Toen ik ontkennend antwoordde zei hij dat ik dat dan maar eens moest doen. Het was serieus zei hij, waar moet het heen met de wereld. En eigenlijk wilde ik nog steeds niet.

En nu heb ik het dus gezien... Er staat wéér een stukje van de wereld in brand. En het enige dat ik wil doen is thuisblijven. Weg van de discussies, weg van de meningen, weg van de vlaggen, de Eiffeltorens, de hysterie.

Niet omdat het me niets doet. Maar omdat ik zelf best wel weet dat ik doodsbang ben. Bang voor de huidige sfeer in Europa, in Nederland en in mijn straat. Daar heb ik niemand voor nodig. En ik wil het niet. Ik wil niet bang zijn.

Morgen breng ik mijn zak met kleding bij de nieuwe buren. Mensen zoals jij en ik, alleen zijn zij gevlucht uit Somalië. En morgen drinken we koffie. Gewoon omdat het kan.

Nu nog wel

Koude voeten

Weet je wat jij moet doen? Je moet gaan schrijven! 

Ik hoor het regelmatig en uiteraard streelt dat mijn ego. 

Dus toen mijn moeder een oproepje van het AD waarin werd gevraagd om schrijftalent doorstuurde, trok ik de stoute schoenen aan en reageerde. Wonder boven wonder werd ik uitgenodigd voor een orienterend gesprek met de hoofdredacteur. De door mij gedroomde column zat er niet in, maar ik mocht wel een proefstukje schrijven. Vol inspiratie vertrok ik. Punt.

Sindsdien kwam er geen woord meer op papier. Van het artikel kwam niets terecht en ook mijn blog werd niet meer bijgehouden. Een typisch geval van "cold feet". Een paar weken later sprak ik Kees Thies een graag gelezen columnist die een tijdje bijna mijn buurman is geweest. Een toevallige ontmoeting bij de supermarkt en zijn open persoonlijkheid maakt dat wij af en toe eens met elkaar kletsen op messenger. Hij vertelde me dat ik nergens bang voor moest zijn en gewoon eens moest bellen met de hoofdredacteur van Dordt Centraal. Aangestoken door zijn enthousiasme en vol goede moed sloot ik het gesprek af. Ik zou gaan bellen. Punt.

Tot nu kwam er geen woord op het spreekwoordelijke papier. Ik wil wel, maar ik kan niet. Kan niet bestaat niet, dat weet ik. Dus dan lijkt het erop dat ik niet wil. Maar ik wil wel hoor! Dus vanmiddag ga ik bellen. Punt. 

Ja maar...

 

En ineens was daar dit stukje van Barbara, mijn vriendinnetje waarmee ik onderstaande afspraak maakte

 

Zij verwijst op haar prachtige blog naar mijn schrijfsels en zegt daar ook nog iets liefs over. ( Dank je wel skatje) Direct overviel mij een gevoel van: "Ja maar..."

 

Ken je dat?

Je moeder vraagt: "Wat gaan jullie eten?"

Standaard antwoord: "Boontjes..." Ook al at je voor de tiende keer die maand patat; boontjes waren altijd goed.

 

Je vriendin staat onverwachts op de stoep.

Gelijk zeg je: "Let maar niet op de rommel hoor, ik ben een beetje ziek geweest"

Terwijl iedereen weet dat het a) helemaal niet zo rommelig is of b) (en dat is in mijn geval) je een beetje een rommelkontje bent en je opmerking nergens op slaat. Je was vast een beetje ziek, maar rommelig is het altijd.

 

Een complimentje over je kleding.

Antwoord: "Oh dat heb ik al járen" of "Ja? Joh, uitverkoopje, stelt niets voor..."

 

Dus nu ook:

 

"Ja maar....ik heb nog niets geschreven..." en

"Ja maar....kijk nu eens! Mijn filterloze blog ziet er niet uit!" en

"Ja maar...zó leuk is het toch ook niet!"

 

Kortom, bezwaren te over. Terwijl ik éigenlijk heel trots op mijn blog ben. En eerlijk gezegd vind ik het nogal stoer dat ik heb besloten om het filterloos te houden. Een doorkijkje in mijn echte leven. Niets ten nadele van de prachtige foto's en inrichtingen die ik in blogland voorbij zie komen overigens. Mijn besluit voor filterloos is vooral genomen omdat ik niet zo'n ster ben in zowel fotograferen als bewerken. De sluimerende perfectionist in mij (jawel, die bestaat) doet het liever "helemaal niet" als "niet goed". Daarom; filterloos. Maar wat ben ik trots op het blog van Barbara, www.barbaramama.nl. Niet beter maar anders (zij kan namelijk wel fotograferen en bewerken) (en goed ook). En eigenlijk ook niet zo anders...niet voor niets noemen wij elkaar "Spiegeltje" (jahaaaa, teiltjes in het gootsteenkastje. Neem ruim, er is genoeg)

 

Wat is dat toch met die valse bescheidenheid van vrouwen? Waarom zou je naar beneden halen wat eigenlijk op de bovenste plank van TROTS zou moeten staan? En waarom zou je voor anderen denken? Misschien vond mijn moeder het wel heel raar dat ik drie keer per week "boontjes" at, misschien ook niet... En oude of goedkope kleding is niet per definitie stom. Dat vind ik, maar ik weet zeker dat "jullie" dat ook vinden. In een rommelig huis wordt "geleefd"...persoonlijk vind ik dat een héél goed excuus voor rondslingerende sokken en wat jullie ervan denken? Dat mogen jullie ervan denken. De koffie smaakt er niet minder om en mijn persoonlijkheid verandert er niet door.

 

Daarom, lieve lezers van Barbaramama.nl, welkom op mijn blog, in mijn leven, in mijn hersenspinsels en mijn wankelmoed. Ik hoop je vaker te zien.

 

 



Laat het los

Twee was ze, toen ze me tijdens het peuterzwemmen toebeet:

"Ja me josh, aap!"

 

 

 

"Laat me los, aap!" een tekst uit het haar zo geliefde Jungle Book. En ik liet haar los, om haar vervolgens weer proestend boven water te hengelen. Ik hoefde haar nooit meer los te laten. Tenminste, dat dacht ik toen. Nu weet ik dat het maar schijn was, mijn meisje gaat steeds meer haar eigen gang en ik laat los. Niet geheel vrijwillig overigens. En volgens haar niet snel genoeg maar hey...ik ben ook maar voor de eerste keer moeder van een dochter, geef me wat krediet.

 

Loslaten is een modewoord lijkt het wel. Boos op de buurman? "Laat los, hij is het niet waard" Gat in je lievelingsschoenen? "Laat los, het zat er aan te komen" Zwarte Piet? "Laat los, er zijn alleen verliezers" Verdrietig om een verlies? "Laat los, het is beter zo"  Word je beschuldigd van de meest vreselijke dingen? "Laat los, je weet toch zelf hoe het écht zit?!?" Kwetst iemand je tot op het bot? "Laat los, ze weet niet beter" Zorgen om de toekomst? "Laat los, je kunt er toch niets aan veranderen". Willen ze je niet begrijpen? "Laat los, het is hun verlies"

 

Toegegeven, vaak is "loslaten" heerlijk! Dé oplossing voor rust, oppervlakkige rust. Want knagen blijft het toch. Loslaten is vooral fijn voor zaken die er minder toe doen. Zoals de schoenen, Zwarte Piet (die overigens toch al niet zo vreselijk in mijn systeem zat) of zelfs de buurman. Maar waarom zou je dingen die er bij jou inhakken loslaten? Voor je gezondheid? Ja, kan. Voor jezelf? Ja, vooral dat. Voor je omgeving? Nee, vind ik niet.

 

Voor je omgeving kan het eenvoudiger zijn als je loslaat, gezelliger ook. Maar als je in de greep van bepaalde gedachten zit, als je jezelf zorgen maakt, boos bent en hierover praat, zit je niet te wachten tot iemand zegt dat je los moet laten. Dat wíl je op dat moment helemaal niet, ook al weet je zelf dat het beter voor je is. In het heetst van de strijd wil je begrip of nog beter, een oplossing. Je wilt gelijk krijgen of een andere invalshoek, je omgeving hoeft het niet met je eens te zijn. Daarom deel je en communiceer je. Je gaat ervan uit dat dit oké is en dat je serieus wordt genomen. Pas als je alle invalshoeken hebt bekeken, alles hebt gewikt en gewogen. Als je weet dat het écht is zoals het is, als je niet om de feiten heen kan, laat je los...

 

Tenminste, zo doe ik dat. Want als ik loslaat omdat het nu eenmaal gemakkelijk is, blijft het knagen en kom ik er niet vanaf. Daarom is loslaten voor mij niet vanzelfsprekend de weg van de minste weerstand. Er komt heel wat bij kijken. 

Je kent haar toch...

Niet zelden wordt dit in mijn bijzijn geroepen.

Je kent haar toch! We hebben het over Sas!

En natuurlijk "kennen" ze me. Het zijn de mensen waarvan ik hou en die, volgens mij, ook van mij houden. Maar hoe irritant vind ik dat ene zinnetje. Het lijkt of ik overal van gevrijwaard ben... Want ik ben Sas... Hm...twijfelachtige eer....

Ja ik weet het, ik ben een lieverd. Ik ben een vergeetachtige, makkelijke, onhandige, relaxte, lakse, warhoofdige, chaotische lieverd. Want ik beken, ik ben een ster in zaken voor me uitschuiven, Kopintzand is my middlename. Tot ik écht niet anders meer kan en vaak loop ik dan achter de feiten aan. 

Word ik uitgenodigd en zie ik het niet zitten dan gaat daar een hele innerlijke strijd aan vooraf. Ga ik wel of ga ik niet. Eenmaal besloten dat ik niet ga, heb ik nog zeeën van tijd om om dat tegen de persoon in kwestie te vertellen. Oeps....was het gisteren dan? Helemaal vergeten! Vergeten dat het gisteren was en vergeten om het te vertellen. Tenminste...vergeten...theoretisch gezien ben ik het op meerdere vlakken vergeten. In de praktijk denk ik minstens één keer per dag dat ik moet bellen, appen, mailen. Minstens één keer per dag hè, dat betekent dat het echt wel vaker is. Altijd op momenten dat ik geen telefoon of pc bij de hand heb. Ja...en dan "vergeet" je het, doe je niets aan. Maar erg vervelend voor de persoon die met de piepers zit te wachten.

Koop ik een kaart om iemand een hart onder de riem te steken, te feliciteren, aandacht te geven. Weet ik niet wat ik er op moet schrijven. Ach, de verjaardag is over een paar weken ik heb nog wel even.Oh! Je bent al jarig geweest!!! Naja...ik hàd een kaartje gekocht..zit in mijn tas...al weken! Oeps...ben je al uit het ziekenhuis??? Ja, ik hád een kaartje gekocht...zit in mijn tas...al weken. Vergeten... Ah...ben je al bevallen?!?! Wat is het geworden? Ja, ik hàd een kaartje gekocht...ik doe hem wel bij het cadeautje, dan heb je hem toch... Om over kerstkaarten helemaal maar niet te spreken.

Kom ik op een bruiloft...zegt de bruid: "Wat zie je er mooi uit!!!!" Zeg ik: "Dank je wel! Ja, ik wist niet wat ik moest aantrekken, het is een koopje hoor..." Om een half uur later met het schaamrood op mijn kaken naar de bruid terug te keren.... "Trouwens, JIJ ziet er ook héél mooi uit hoor!"

Heb ik een afspraak met een vriendin. Ben ik daar, bijna op tijd, word ik gebeld... "Waar ben je? Ik zou naar jou komen hoor!" Of ik zit lekker op de bank en dan blijkt dat ik mijn vriendin niet pas volgende week zou bezoeken maar een soort van "nu". Of ik nodig mijn vriendinnen uit om bij mij te komen eten, ze brengen allemaal iets mee en ik zorg voor het toetje. NOT! Want vergeten...

Moet ik het cadeautje voor mijn collega verzorgen dan koop ik het wel op tijd, maar eer het dan eens op de zaak is! Terwijl het toch zo eenvoudig zou kunnen zijn. Stop het de avond ervoor in je tas, easy does it. Maar bij mij niet.

Maar het kan nog erger! Huisartsbezoeken, tandartsafspraken, ortho, afspraken op school. Ze staan állemaal in mijn agenda. Als mijn pc aangaat is daar een Pop-Up en een uur van te voren krijg ik een sms van Google maar nóg mis ik die afspraken met de regelmaat van de klok, of ben ik te laat. Vaak weet ik ze ook uit mijn hoofd, die afspraken. Helaas zit dat hoofd nog wel eens vol, of is het ergens anders.

Geld terugacties, ook zoiets. Ik mis ze ALTIJD. God knows dat we het best kunnen gebruiken. Hoeveel van die smoezelige envelopjes ik regelmatig onder in mijn tas vind. Breek me de bek niet open.

Punt is, iedereen die mij kent, kan waarschijnlijk wel een voorbeeld noemen van een in de soep gelopen afspraak. Of een rommelige organisatie. Voor eens en voor altijd, lieve mensen. Het is geen desinteresse, ik ben er juist heel erg mee bezig. Want ik wil het niet, de chaos. En het feit dat een simpel "Sas zijn" voldoende is om geexcuseerd te worden gaat er bij mij toch niet helemaal in. Sas doet overigens geen toezeggingen, belooft geen beterschap. Ik ken mezelf namelijk een beetje...ik ben Sas

Wankelmoed: Rechtop staan, zonder te overstrekken

...het zal vorig jaar september geweest zijn (natuurlijk was het vorig jaar september, maar het loopt zo lekker, zo mijmerend) toen ik in de Flow een artikel van Désanne van Brederode las. Het ging over Wankelmoed, de moed om te durven twijfelen en ik was verkocht. 

Als ik naar mezelf kijk, durf ik te stellen dat ik zéér Wankelmoedig ben, want wat houdt het in, die Wankelmoedigheid? 

In het kort komt het er op neer dat je durft uit te spreken wat je dwarszit. Het is heel normaal om te wankelen over de dagelijkse dingen. Vriendinnen die je een tijdje niet hoort (zou ik iets verkeerd gedaan/gezegd hebben), je opvoedkunsten (of het "gebrek" daaraan), dingen thuis of op je werk. Het vergt moed om je twijfels te uiten want het maakt je heel even kwetsbaar. Maar je geeft mensen ook de kans om een stukje van jou te zien dat anders is dan ze misschien verwacht hadden. Bijkomend voordeel, ze krijgen ook de gelegenheid om te reageren op jouw aannames, wel zo prettig. Iedereen zou een beetje wankelmoed moeten hebben.

Zoals vaak heb ik ook hierin, zeker als ik mensen net leer kennen, de neiging om door te slaan in mijn Wankelmoedigheid. Ik vergroot mijn zogenaamde tekortkomingen en maak zo mezelf kleiner dan ik in werkelijkheid ben. En met welk doel?? Het is een nare eigenschap, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn gesprekspartner. Ik kom over als een onzeker persoon, in plaats van de wankelmoedige ik die ik ben. Want ik ben sterker dan ik in eerste instantie laat zien. Het is niet voor niets dat Dieklah op een bepaald moment riep: "Ja Sas, nu weten we het wel. Misschien wordt het nu eens tijd om jezelf te laten zien en niet steeds te zeggen dat je lelijk, dom en onhandig bent. Het is voor ons niet leuk om steeds te moeten zeggen dat je leuk, handig en superslim bent..." Uh....oké...*bloos*

Sindsdien ga ik met de billen bloot zodra ik signalen opvang waaruit blijkt dat ik mezelf weer klein maak,  want old habbits die hard. Ja, ik hou van haken! Ook toen het niet hip was... En ik ben trots op mijn dekentje, ook al is het niet het toonbeeld van stijl en klasse. Ik hou ook van tuinieren, al heel lang. En er zijn boeken die IEDEREEN geweldig vindt, maar waar ik mijn hoofd niet bij kan houden. Niets ten nadele van de mensen die dat wel kunnen hoor... En weet je...ik vind het ook helemaal niet erg als jij niet van Goede Tijden Slechte Tijden houdt, ik vind het wél leuk om met mijn gezin naar de ontwikkelingen in Meerdijk te kijken...hoe burgerlijk dat ook mag klinken.  Maar ik vind het ook niet erg dat jij naar Hart Van Nederland kijkt hoor...écht niet...

Ik omarm mijn kracht, mijn eerlijkheid en laat zien wie ik ben. Daar word ik steeds beter in trouwens en ik merk dat je daar veel open- en eerlijkheid voor terugkrijgt. Je leert de mensen kennen. Neemt niet weg dat ik een zacht persoon blijf hoor. Wankelmoed bestaat niet uit het jezelf kleineren maar uit het laten zien dat je heel begaafd bent en daar bovenop óók nog durft toe te geven dat je niet alles weet of kan. En passant kom je er dan vaak achter dat andere mensen ook "maar wat doen".

Ben jij wankelmoedig?