Zestien cent!

Vroeger viel het me niet op, nooit eigenlijk. De prijsverhogingen die tussen neus en lippen worden doorgevoerd.

 

 

Nu het bij ons uit de lengte of uit de breedte moet komen valt het me dus wel op. Pakte ik vroeger bij voorkeur de duurdere variant van een product (want: duurder = beter), ga ik tegenwoordig bijna altijd voor de bodemprijs (want: hoe slecht kan goedkoper zijn). Ik zeg "bijna altijd" want aan sommige merken blijf ik trouw, hondstrouw welteverstaan. Zo worden, onder andere, onze kleertjes nog altijd gewassen in Ariel en eten we de crackertjes van Lu. De Heilige Graal genaamd Coca Cola halen we alleen nog in de aanbieding en we eten chips van Albert Heijn voor 60 cent, is mooi genoeg voor een snackje. Ik loop al tellend door de winkel en schaam me daar niet voor. Hooguit ziet het er een beetje vreemd uit, de mevrouw met de rimpel in haar voorhoofd omdat ze nu eenmaal niet zo goed kan hoofdrekenen. "Sssst niet tegen me praten, ik ben een moeilijke som aan het uitrekenen!" Bij de kassa weet ik plusminus wat ik kwijt ben, afrondingsverschillen daargelaten.

 

Gisteren liep ik dus nietsvermoedend door de Albert Heijn, ik had nog snel een boodschapje nodig en het "Schep en Schoon"-kattengrit is nu eenmaal het beste, de Ferrari onder de gritten. Niet de goedkoopste, maar wel het meest effectief. Een kilootje rietsuiker is bij AH het voordeligst, dus ook die stond op mijn lijstje. Ik had een beetje haast dus toen ik bukte (goedkoop staat laag) was ik niet voorbereid op de gruwel die me te wachten stond. Was de rietsuiker vorige week nog 78 cent - nu stond op het kaartje met pen aangegeven dat ik er 94 cent voor moest betalen! Met PEN! Ze doen er helemaal niet moeilijk over dat de prijs van één product met 20% stijgt! Uit frustratie reikte ik naar het pak ernaast, dat leek groter, was ook duurder maar hey, niet zomaar met zulke gekke dingen komen hè. Gelukkig zag ik op tijd dat ik daar dezelfde hoeveelheid kreeg als voor die 94 cent. Even overwoog ik nog...het is duurder...dus ook beter? Maar gelukkig kwam ik bij zinnen en ging toch voor de prijsverhoging. Het blijft goedkoop, 94 cent voor een kilo rietsuiker. 16 cent meer dan vorige keer, dat dan weer wel.

 

Gekkigheid natuurlijk, tuurlijk baalde ik ervan, maar van die 16 cent ga ik heus niet (nog een keer) failliet. Het zette me wel aan het denken. We zijn nu een maand of acht onderweg en eigenlijk zijn we geheel naadloos omgeschakeld naar het "meer-doen-met-minder". Als je niet veel hebt is het namelijk niet zo moeilijk om niet teleurgesteld te zijn, als iets er even niet in zit. Tenminste, dat is mijn ervaring. Je legt je er sneller bij neer. Daar word je handig in, langzaam worden de eisen minder hoog en de teleurstellingen daardoor ook minder groot. Daar tegenover staat dat het geluk dat je ervaart als er eens een meevaller is vele malen groter is (over de paniek bij een tegenvaller hebben we het vandaag niet). Als ik voor mezelf spreek, kan ik bevestigen dat mijn creativiteit nog nooit zó duidelijk aanwezig is geweest. Als je moet, dan moet je. Creatief in denken, doen en leven. Het gaat ons best goed af en daar ben ik trots op.

 

Zonder te koketteren met onze situatie heb ik wel de behoefte om mijn inzichten te delen. Ik wil het "Hoe" laten zien. Omdat ik denk, nee, ik wéét dat iedereen bepaalde handvatten kan gebruiken. Daarom zal ik aan het eind van dit jaar het budgetspreadsheet, waarmee ik ons budget met ijzeren hand beheer, delen. Zonder onze bedragen natuurlijk, gaat je niets aan. Door jou in te vullen, met je billen bloot kijken naar wat er in komt en wat eruit gaat. Zonder smokkelen. Ik kan je beloven dat het een openbaring is, grip op je knip. En als die controle, die rust, er eenmaal is gaat de rest vanzelf.

Oktober 2014 Buy Nothing New maand in Nederland

Snuffelend op het wereldwijde web, stuitte ik op een post van Elke dag Zaterdag, verwijzend naar  dit initiatief. Het zal je niet verbazen dat dit direct mijn interesse wekte

 

We zijn natuurlijk al lekker bezig in Huisje Weltevree, we hergebruiken en customizen wat af. Daar hebben we ook nog veel lol in. Dus enthousiast dook ik in het concept en zag dat het niet alleen met niets nieuws kopen heeft te maken, zoals je misschien in eerste instantie zou verwachten. De kunst is om niets nieuws te kopen en zo te ontdekken wat je eigenlijk al hebt. Niets zweverigs, gewoon bewust worden van de spullen om je heen. Wat kún je er eigenlijk mee? Heb je nog méér nodig? En als die vraag met "Ja" beantwoord wordt, moet het dan perse nieuw zijn?

 

In mijn geval...heb ik die nieuwe, bij mijn mooie kast passende, kussentjes nodig voor mijn bank? Uh...ja, dat is duidelijk... Moeten ze nieuw zijn? Of kan ik snorren naar een tweedehandslapje en daar hoesjes voor de bestaande kussentjes van fabriceren? Tijdsgewijs gaat mijn voorkeur natuurlijk uit naar het kopen van nieuw, budgetsgewijs (zeker niet onbelangrijk) naar het zelf maken van de hoesjes. En nu ik dit zo schrijf...moeten het perse lapjes zijn? Of zal ik dan kijken naar een oud kledingstuk of een oud gordijn en dáár die kussentjes van maken? Wel zo grappig...

 

Moet ik wel even een nieuw naaimachine aanschaffen, oh nee, buy nothing new maand... Ik leen hem wel. Geef ik direct mijn oude kussenhoesjes weg aan wie ze wil hebben, of ik verkoop ze op Marktplaats, kan ik er volgende maand nieuwe panty's voor kopen. Of béter, ik ruil de hoesjes voor de panty's! Wel even iemand zoeken die én roze, groene en lichtblauwe hoesjes wil hebben en óók nog eens van die lekkere dikke rode, paarse of groene panty's van de markt heeft... Dat is wel een puntje.

 

Maar goed, het punt is duidelijk, met hergebruik, lenen, ruilen, geven, nemen, huren, opleuken, vintage en tweedehands komen we de maand wel door. Ik doe mee en zal jullie af en toe vermoeien met mijn niet nieuw gekochte maar oh zo leuke spulletjes.

 

Kleine kanttekening heb ik wel... Al het zalige geruil, geleen, gefreubel en "goed voor alles" ten spijt.... Hoe heerlijk is het niet als je door de stad loopt met je nieuw aangeschafte kussensloopjes, schoenen of nagellakje in zo'n milieuvervuilend plastic zakje! Hoe kan een mens zich verheugen op de eerste keer op die schoenen lopen en wat kan een vrouw extatisch worden van alle mogelijkheden die deze stappers haar garderobe geven. Hoe fijn is het als de kussentjes in de bank liggen en het plaatje "klopt"? En die nagellak...alleen de lúcht al! Nee...kopen is duidelijk fijn! Bezit bezwaart...dat is waar....maar het is wél lekker!

 

Mooie lamp

Hoe vind je hem? Onze nieuwe lamp? Geweldig hè!

 

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat de keuze voor deze lamp niet uit weelde is gemaakt, maar oh wat heb ik er een lol in als het toch allemaal weer op zijn plek valt. Want ik vind hem leuk, onze nieuwe kroonluchter. Hij hangt nog niet hoor, maar dát we hem gaan ophangen is een zekerheidje.

Het uitzoeken van de perfecte lamp is voor ons altijd lastig, maar het wordt weer donkerder dus we ontkwamen er niet aan. Slechts één keer heb ik de perfecte hanglamp gevonden bij Andrea's Retroloods. Helaas liet ik die bij verhuizing nummer één uit mijn handen vallen. Ik ben er nóg ziek van. Verder is de verlichting in ons huis een bij elkaar geraapt zooitje. We hebben een "zaklamp", ontstaan toen we een staande lamp te fel vonden. We hebben er een zakje overheen getrokken. Een tafellamp die eigenlijk hanglamp is en twee schattige space-age lampjes in de vensterbank.

Het is lollig om te zien hoe we aan het "verduurzamen" zijn. Onlangs kocht ik wat borden op de rommelmarkt en maakte ik ze met een stift eigen.

Onze tuin wordt heel langzaam ook meer ons ding, inmiddels staat er een schutting en hebben we alle hibiscussen eruit getrokken. Van het hout dat daarvan overblijft maken we de schutting aan de achterzijde. De tegels worden aan stukken geslagen en omgedraaid.

Uiteindelijk moet het dit worden. Paradijsje toch?

 

 

De gordijnen in de keuken zijn ook nog een wens, die wil ik maken van oude zijden sjaaltjes, zodat het er uiteindelijk ongeveer als volgt uit gaat zien. Beetje meer geel en beetje meer sprekende kleuren.  Maar leuk is het! Als je nog sjaaltjes van vroegah over hebt, ik hou me aanbevolen.

 

 



Het keutelen dient vele doelen, we streven samen naar een gezellige omgeving, het houdt ons lekker bezig, het is goedkoop én het bewijst dat je héél veel kunt met best weinig. Het geeft ons het gevoel van samenzijn. Het maakt me tevreden. 

 

Het helpt dat ik uit een creatieve familie kom. Opa en oma liepen op hoge leeftijd nog door de bossen, op zoek naar een stukje hout, daar maakten ze dan beeldjes van voor kinderen en kleinkinderen. Ze pikten (ja écht) plastic zakjes bij allerlei winkels die opa dan aan repen sneed. Oma haakte daar toilettassen van, mijn moeder gebruikt ze nóg. Mijn vader en moeder zijn ook altijd aan het rommelen. Tijdens de vakantie hadden we ineens een barbecue boven ons kampvuur, gemaakt van wat tentstokken en een rooster, super gaaf!

 

De Fijneman is niet zo handig, maar wel heel enthousiast. Hij heeft goede, soms zelfs bruikbare, ideeën. En met een beetje geduld en creativiteit komen we een heel eind. Volgend jaar is onze tuin klaar. Misschien hangen de gordijnen er al voor de kerst. Ik kijk er naar uit!

  

Trouwens...ik loop niet met een aureooltje boven mijn hoofd te verkondigen dat je het ook eens moet proberen hoor! Het is nog steeds de echte wereld, we huppelen hier echt niet rond in witte gewaden met een Colgate smile om vervolgens madeliefjes te gaan plukken.  Nog steeds hou ik van mooie en dure dingen en natuurlijk zou ik het zonder pardon kopen als er ruimte was. Maar voor nu doen we het met wat we hebben en ik moet zeggen...het gaat ons méér dan goed af! 

En dan?

Hoewel het niet de bedoeling is om onze situatie uit den treure te benadrukken, wil ik hem ook niet helemaal in de doofpot stoppen. Het maakt wie we zijn, dus hier komt ie, voor eens en voor altijd:

Om nu meteen te zeggen dat ons faillissement het beste is dat ons sinds tijden overkwam, gaat wat ver. Ik raad het niemand aan. Liever hadden we nu nog in de winkel gestaan, vol plannen voor een toekomst gevuld met kleding en blije klanten. Maar het mocht helaas niet zo zijn. Het roer moest om en plannen moesten veranderd worden.

Maar met het faillissement kwam uiteindelijk wel de rust. Rust op verschillende vlakken. Want niet alleen op financieel maar ook op persoonlijk vlak zijn we gedwongen om stil te staan bij "Het-Grote-Hoe-Nu-Verder?"

Eerst waren daar onzekere tijden. En nu? Hoe gaan we het redden? Hoe gaan we het vertellen? Hoe pakken de kinderen het op? Waar moeten we nu wonen? Wat wordt er over ons verteld en hoe gaan we daar mee om?  Het fijne van problemen is, dat ze opgelost kunnen worden. Sommige problemen lossen zichzelf op, andere hebben wat meer aandacht nodig. Ook fijn is dat je zelf kunt kiezen op welke manier je ermee omgaat.

Wij hebben gekozen voor het tellen van onze zegeningen. Lekker zweverig hè... maar op een bepaald moment kún je gewoon niet anders. Het is dát, of zwelgen in zelfmedelijden en bitter worden, nou geef mijn portie maar aan Fikkie. Dus zegeningen zullen het zijn! En écht, we hebben er zoveel. Niet alleen mogen we ons wentelen in een warm bad van vrienden en familie maar hebben we ook drie heerlijke pubers die ons steunen waar ze kunnen. Gewoon door te begrijpen wat binnen hun macht ligt en te blijven wie ze zijn maken ze ons een sterk gezin dat alles aankan.

Onze uitdaging ligt in het maken van grote zaken, zoals een warm thuis en een fijn leven, met een klein budget. Barbara en ik zaten een tijdje geleden te gniffelen op de bank. Ons met zorg in elkaar gezette vintage huishouden zou zomaar verward kunnen worden met een "Ach die lieverds, kijk eens hoe ze in de schuldsanering zitten-inrichting". Het is ons geluk dat we van oude meuk houden.

Ook moeten we sparen voor leuke dingen. Tenminste....sparen voor leuke dingen die geld kosten. En dan heb ik het niet over een auto, maar over een bioscoopje pikken of een terrasje pakken. Een wandeling kost echter niets en een bbq moet gepland worden, niet in een keer een hele hap vlees kopen, maar gewoon opsparen in de vriezer. Ik hoef echt niet iedere week te bbq-en hoor. Ons inkoopbeleid is ook drastisch veranderd, we eten vers tegenwoordig en gooien maar zelden iets weg. Aankopen die eerder vanzelfsprekend waren, worden nu met de grootste zorg in het budget gepast en eventueel zonder pardon geschrapt. En het mooie is....ik sta nooit meer met een lege pas bij een kassa, er is overzicht! (kan ook zijn omdat ik niet zo vaak meer bij een kassa sta hoor ;-))

De grootste winst die we ervaren is: tijd. Tijd voor elkaar, tijd voor de kinderen, tijd voor leuke dingen, tijd voor onze omgeving. Want ik was al nooit een held in feesten en partijen (om over de Fijne Man nog maar te zwijgen), maar ik kan je brommen dat ik in de afgelopen twee jaar regelmatig een (terechte) tik op mijn vingers heb gekregen voor het missen van een verjaardag, al dan niet met een goede reden. Steeds vaker waren we ook te moe voor dingen buiten ons gezin en dreigden we een ietsje geïsoleerd te raken. Met alleen Whatsapp red je het niet in de grote mensen wereld.

Uiteraard is het niet alleen halleluja en hebben we best momentjes dat we minder blij zijn. En natuurlijk hebben we de ogen uit ons hoofd gejankt, nog steeds af en toe, maar dat doen we samen. Samen redden we het makkelijk. Als ik het niet meer zie zitten is hij daar voor mij en andersom. En intussen pakken we ons leven op en gaan we verder als gezonde mensen die toevallig failliet zijn...

x
Sas