Stel je voor...

...het is vrijdagochtend en je bent je lievelingsbroek kwijt. Het is tien over half negen, je loopt gekleed in je shirt, je jasje, met je sjaal om en je sokken al aan, te zoeken en je moet over tien minuten écht weg om op tijd te zijn. Wat doe je?

Juist.

Een kwartier later vind je de broek, hij hangt netjes in de kast. Gestreken. Hoe noem je dat?

Ik noem dat geluk.

Op weg naar de voordeur merk je dat je tas nergens te vinden is. Je zoekt, maar geen geluk. Je grist een plastic tasje uit de kast en stopt daar je gezonde voornemen in. Op een holletje verlaat je het pand, bedenkend: “wat een huis neemt, geeft het ook weer terug, blij dat het droog is”.

Bij je fiets aangekomen zie je dat de fietstassen openstaan. Het heeft die nacht gesneeuwd en geregend. In de fietstassen staat een laag water en vind je de tas. Doorweekt. Toch niet zo in het huis. Gelukkig heb je de week ervoor al je papieren eruit gehaald en was je bankpas toch leeg. Wederom is dat…

Geluk.

Op dat moment besluit de sneeuw die ’s nachts niet is gevallen om dat nu toch maar te doen. Tien minuten later arriveer je, koud tot op het bot, in een warm kantoor alwaar een heerlijk kopje thee klaarstaat (nou ja….nog wel even inschenken dan). Wat is dat?

Precies.

Ik wens jullie een gelukkige Vrijdag de Dertiende

Kijk, het zit zo...

Je hebt van die types zoals ik. In de bloei van haar leven en bezig met opbouwen wat werd afgebroken. Dol op haar gezin, haar ouders en gezegend met een stevige "inner circle". Geluk en verdriet zijn goed in balans, het geluk staat op Facebook, het verdriet verbijt ze. Zoals het hoort. Nee, grapje. De sores verwerkt ze thuis, met haar gezin en nee, dat staat niet op Facebook. Om Debra Morgan te quoten "ze dooft nog liever een kampvuur met haar gezicht".

Dan heb je mensen zoals zij. Uit een droombaan (volgens velen) een sabbatical genomen om vervolgens haar droombaan om te smelten naar een vorm die haar past. Dol op haar gezin, haar ouders en haar vrienden. Een marketingtijger, binnen twee maanden staat haar merk als een huis en bouwt ze verder aan haar imperium. Haar geluk en verdriet zijn van haar, slechts gedeeld met "the chosen ones".

En deze dan... De nachtzuster, de denker, de filosoof. De dromer kun je haar ook noemen. Blessed met een gouden pennetje bestiert ze haar blog en beschrijft ze het leven dat ze leidt met haar gezinnetje. Ze is gek op haar kinderen en haar man. Maakt zich soms wat zorgen over haar gezin, de wereld, de mensheid. Niet voor niets voelt bij haar zijn als een warm bad. Soms hoor je haar even niet, dat is haar manier om er mee om te gaan. Omgaan met het leven, met het vallen van het blad.

De moeder van 3 (DRIE) jongens, ook zij is dol op haar viertal. Tussen het moederen, het werken in een verantwoordelijke baan en voetbal (omg....vóetbal) heeft ze ALTIJD tijd voor anderen. Of beter...máákt ze altijd tijd voor anderen. Niets is te gek, ze vindt ook alles leuk. Gezegend met een flinke portie recht voor zijn raap (ik hou ervan) zegt ze wat ze denkt en laat ze merken dat ze je zíet. Ook al is ze het niet met je eens, ze respecteert je mening, je zijn. Ellende heeft ze ook, deelt ze niet. Groot gelijk. En grappig is ze ook nog.

De volgende is heel jong. En wijs. Vol in de studie en bijbaantjes. Vol in de aanval soms. Ze leert van ons, van mij en geeft heel duidelijk aan wat ze wel en niet wil of kan. En lief, onder haar soms onbewogen doen en laten zit een lieverd. Ook zij bijt haar tong niet af, zo moet het.

Dan zijn er die types waar ik niet te veel woorden aan vuil wil maken. Hangend in de slachtofferrol en het verleden. Dol op de kinderen, haar familie en vrienden. Luid verkondigend dat ze er het beste van probeert te maken maar dat alles en iedereen tegenwerkt. En dat probeert ze ook, het beste ervan maken, dat geloof ik écht. Het is alleen zo jammer dat ze niet ziet dat ze het beste al heeft. Dat ze er (in mijn ogen) alleen verkeerd mee omgaat.

Ik denk ook aan dit lieve mens, zij die haar kinderen onder de vleugels heeft. Eén van die kinderen heeft het niet zo makkelijk op dit moment. Ze houdt de ballen hoog, in haar eentje. Ze klaagt niet, zwelgt niet in haar zorgen. Wil geen medelijden maar is blij met iedere vorm van contact. Blijft tijd maken voor zichzelf, haar ontwikkeling en haar sociale leven. Zij zit niet op Facebook, bang dat ze niet genoeg "vrienden" heeft. Zij heeft een hechte band met haar échte vrienden, heeft écht contact. Belt en drinkt wijntjes. Best jaloersmakend eigenlijk...

Zo zijn er ook van die personen die het helemaal maken. "Rocken" noemen ze dat.  Jammer eigenlijk dat ze neerkijkt op de "mindere goden" onder ons. Maar ook zij koestert haar "next of kin" en werkt kei en kei hard. Dat laat ze graag weten, dat dan weer wel. Het lijkt allemaal zo mooi, waarschijnlijk is het dat ook...aan de buitenkant. Want dat is wat ze laat zien. Ook zij likt liever een cactus dan een teken van zwakte te tonen. Ik ken haar niet overigens. Misschien zou ze een hele leuke vriendin zijn.
Waarschijnlijk kijkt ze niet neer op mij, maar kijk ik op naar haar en baal ik daarvan...ofzo...

De vrouw die losjes in het leven lijkt te staan heeft uiteraard ook een verhaal. Ze zit overal op en in maar inmiddels komt ook bij haar het besef dat huis en haard heel belangrijk voor haar zijn. Ze is warm en ze geeft graag. Dat komt goed uit voor de personen die graag nemen. Afgelopen jaar is ze daarin wat steviger geworden, ze pikt de nemers er feilloos uit en geeft in plaats daarvan aan de personen die er toe doen... Haar man en haar zoons. In januari wordt ze 50, maar dat is haar niet aan te zien.

En de oermoeder. Álles geeft ze voor haar kinders. Ze knoopt de eindjes aan elkaar zonder klagen. Ze is om door een ringetje te halen, net als haar huis. Ze heeft oog voor alles en iedereen. Ook zij zit in de zorg en dat merk je. Als je niet uitkijkt stort je al je ellende over haar heen en besef je te laat dat zij er ook nog is. Ze heeft bewust voor zichzelf gekozen, voor niet te veel gedoe. Ze is een familiemens en, als je geluk hebt, een vriendin voor het leven.

Dan "the one that got away", zij is mijn zus. Verhuisd naar het buitenland, samen met haar meiden bouwt ze aan haar leven. Met haar krakkemikkige lijf bouwt ze, zonder klagen, aan haar droom. Dansen. Daarnaast werkt ze nog twee baantjes en ze redt het. De liefde zal haar jong houden denk ik. We spreken elkaar nauwelijks maar de band is er. Voor altijd.

Deze dames hebben allemaal in meer of mindere mate invloed op mijn leven. En het zit zo...de meeste van hen zijn mijn vriendinnen. Met hun wil ik oud worden. Twee ervan ken ik niet en dat hoeft ook niet. Het punt is dat ik wil aangeven dat we allemaal (dus ook degene die ik niet ken, of waar ik het niet mee eens ben) keihard aan ons leven werken en er allemaal verschrikkelijk ons best voor doen om het zo fijn mogelijk te hebben.

Er zijn nog meer vrouwen die ik bewonder hoor (op het werk, in een retroloods, in een inloopboetiek in een atelier en mijn moeder), maar dan zou het zo langdradig worden. Wat ik wil zeggen is, dat ik zo trots op deze meiden ben. We leven ons leven en hebben soms geen contact of in ieder geval weinig. Met dit blog wil ik jullie laten weten dat ik jullie ZIE. En dat ik van jullie hou.

Fijne feestdagen liefjes.

x Sas

Koude voeten

Weet je wat jij moet doen? Je moet gaan schrijven! 

Ik hoor het regelmatig en uiteraard streelt dat mijn ego. 

Dus toen mijn moeder een oproepje van het AD waarin werd gevraagd om schrijftalent doorstuurde, trok ik de stoute schoenen aan en reageerde. Wonder boven wonder werd ik uitgenodigd voor een orienterend gesprek met de hoofdredacteur. De door mij gedroomde column zat er niet in, maar ik mocht wel een proefstukje schrijven. Vol inspiratie vertrok ik. Punt.

Sindsdien kwam er geen woord meer op papier. Van het artikel kwam niets terecht en ook mijn blog werd niet meer bijgehouden. Een typisch geval van "cold feet". Een paar weken later sprak ik Kees Thies een graag gelezen columnist die een tijdje bijna mijn buurman is geweest. Een toevallige ontmoeting bij de supermarkt en zijn open persoonlijkheid maakt dat wij af en toe eens met elkaar kletsen op messenger. Hij vertelde me dat ik nergens bang voor moest zijn en gewoon eens moest bellen met de hoofdredacteur van Dordt Centraal. Aangestoken door zijn enthousiasme en vol goede moed sloot ik het gesprek af. Ik zou gaan bellen. Punt.

Tot nu kwam er geen woord op het spreekwoordelijke papier. Ik wil wel, maar ik kan niet. Kan niet bestaat niet, dat weet ik. Dus dan lijkt het erop dat ik niet wil. Maar ik wil wel hoor! Dus vanmiddag ga ik bellen. Punt. 

Hoe open moet het boek zijn?

"Mam, je ként hem niet eens!" riep dochterlief verontwaardigd toen we het over hem hadden.

En ik moest tot mijn schaamte toegeven dat ze gelijk had.

Zijn naam is erg goed vertegenwoordigd bij ons in huis. Zo hebben wij de poes, ons lieve huisdiertje dat een beetje mensenschuw is. Uiteraard het idool van Albèrt. En we "hebben" hem, de beruchte ex-klasgenoot van Gwen, toevallig ook een goede vriend van haar. Berucht door de verhalen die nooit aan de waarheid zijn getoetst en veilig verhuisd naar verre oorden. Hij komt over 5 maanden terug en ik vind dat eng. Ongefundeerd eng... Want ik heb de verhalen gehoord en waar rook is, is vuur zeggen ze. Maar ze heeft gelijk, die slimmerik, ik ken hem niet eens. En ongezien kreeg hij geen enkele kans, beken ik met het schaamrood op mijn kaken. Daarmee schreef ik niet alleen hem, maar ook het beoordelingsvermogen van mijn dochter af.

Dus openden wij het gesprek en kreeg ik wat achtergrondinformatie. Ze deed een boekje open over andere, in mijn ogen, keurige vrienden. Ze vertelde een beetje over zijn achtergrond, het pad dat hij bewandelt is niet perse het pad dat hij zelf kon kiezen.  En ik zal niet in detail treden, maar zachtjesaan krijgen wij de neiging om wat zachter te oordelen. Hij krijgt alsnog zijn kans, als hij ons de kans nog wil geven.

Want blablabla, wat geef ik hoog op over ruimdenkend zijn en ieder in zijn waarde laten. Maar omdat het nu om mijn dochter gaat vind ik het blijkbaar lastig om naar mijn eigen regels te leven. Hoeveel recht heb ik op het hele verhaal? Hoeveel achtergrondinformatie mag ik eisen? Moet ik niet gewoon blij zijn dat ze blijkbaar een hele goede vriend heeft, waar ze fijn mee kan praten?

Wij zijn zelf ook niet zo scheutig met het delen van achtergronden. We (ik) delen het zichtbare en ik geef soms een blik in mijn hersenspinsels. Voor de buitenkant zijn wij een patchworkgezin met schoolgaande kinderen, een hond, een werkende vrouw en een man die werkeloos thuiszit.

De vrouw is wat tenger en het zou zomaar kunnen dat ze hard werkt, óók nog de boodschappen doet en het razend druk heeft met haar gezin. Ze doet inderdaad die boodschappen, op haar fietsje. Al dan niet met hulp, net hoe het op dat moment uitkomt. Dat doet ze om grip op de situatie te houden, ze trekt het naar zich toe, voor zichzelf. Ze heeft geen zitvlees en werkt hard in de tuin, omdat ze daar rustig van wordt. Ze wacht niet op hem als ze iets wil doen. Daarom kan het gebeuren dat ze, tijdens zijn afwezigheid, ineens zelf een schutting paneel in elkaar zet of een lamp ophangt. Hij zou best willen helpen hoor, maar zij heeft geen geduld. Het komt op als kakken en moet gebeuren, en wel NU.  Gisteren was ze bekaf en wilde eigenlijk gaan liggen, de man gaf haar gelijk, hij zou toch zo gaan koken. Drie seconden later stond ze met een zaag in haar hand, te werken aan de schutting en gooide ze 15 zakken aarde op de tuin...ik bedoel maar. Dat had niet mogelijk geweest als ze ook nog had moeten koken, stofzuigen, wassen, strijken of schrobben. Dat doet de man. Daar heeft hij, naast het solliciteren en zijn vrijwilligerswerk, tijd genoeg voor. Niet dat zij niets meer aan het huishouden doet, af en toe loopt ze met een vochtig doekje langs de deuren, de wc en de kast (wees niet bang, niet constant hetzelfde doekje) en soms stopt ze, voor ze naar haar werk gaat, een wasje in de machine dat hij dan weer ophangt en met vereende krachten wordt weggevouwen. Als ze wakker wordt maakt ze, voor ze de boterhammen smeert en samen met de man een kop koffie drinkt, een heel klein rondje met de hond en zwaait vriendelijk naar de buren. Hij doet hetzelfde, maar dan voor ze gaan slapen, de buren slapen dan al. De man loopt overdag met de hond en regelt het huiswerk van de zoon. Heeft gesprekken met de zoon en tegenwoordig ook weer met de dochter. Na haar werk lopen ze samen nog een uurtje met de hond, pure ontspanning. Een gestroomlijnd gezin waarin ieder tevreden is met zijn of haar taak. Tenminste...zo beleven zij het.

De buitenwacht heeft daar wellicht andere ideeën over. Krijgt niet alles mee. Wij zijn gestopt met verdedigen (hoewel...nu doe ik dat toch weer een beetje). We hebben allebei een andere achtergrond, hebben verschillende karakters maar vullen elkaar perfect aan. Mijn achtergrond is gelukkig redelijk doorsnee, die van hem is héél anders, veel minder vanzelfsprekend. Mijn achtergrond is nog intact (hoewel gedeeltelijk in verre landen) Het contact met de enige waarmee hij zijn achtergrond deelt staat op een heel laag pitje. Dat vind ik jammer, maar dat respecteer ik. Daarbij komen dan óók nog de karaktereigenschappen die van ons allebei, op zijn zachtst gezegd, niet standaard zijn. Punt is, hij maakt mij gelukkig en ik hem. Op welke manier dat gebeurt is alleen voor ons interessant. Uiteraard is iedereen vrij om daar het zijne (of hare) van te denken maar persoonlijk vind ik het érg fijn dat we ons geluk gevonden hebben.

Daarom ben ik blij dat hij als vriend (niet dé, maar een) in het leven van mijn meisje is en vertrouw ik erop dat mijn dochter verstandig genoeg is om te weten wat goed voor haar is. Ze hoeft nu eenmaal niet alles te delen en moet haar leven kunnen leven zonder mijn opgeheven vingertje, mijn argusogen en mijn vraagtekens. Loslaten is wederom het devies... Ik weet zeker dat ik dat kan...ik moet gewoon nog even wennen...

Hoe een balletje rolt...

Vanmorgen zette ik deze foto op Facebook

 

 

 

Zonder bedoeling eigenlijk, ik wilde laten zien waar ik mee bezig was. Het zal geen verrassing zijn dat ik zat te haken.

 

Gisteren scheurde ik ons oude, kapotte Lit-Jumeaux dekbedovertrek aan repen en begon heel enthousiast aan een projectje zonder hoofddoel. Dat doe ik vaker, dus struikelen we hier over de WIP's (Work In Progress). Er ligt een voorpand van een vest van restjes wol, een deken (ook van restjes) die nog niet af is maar zó mooi wordt. Te mooi om te verstoppen, maar ik heb al twee dekens dus dat wordt weer wat. Keuzes, keuzes...

 

Bewerkt door Anietje, de uitzondering op de regel

 

Ook een "jammer-dat-ik-eraan-begonnen-ben-maar-nu-kan-ik-niet-meer terug" deken (dat heb je soms) en een kussenhoes zonder kussen. Tot mijn schaamte ligt er ook nog steeds een dekentje voor mijn nichtje, ik moet hem nog afwerken maar hij komt er aan hoor!

 

 

 

En dan toch een nieuw projectje, want er werd al snel duidelijk dat dit een kleintje werd. Er was niet voldoende garen om iets groots te maken, maar wat was ik verrast door het resultaat. Vandaar mijn berichtje, geplaatst in een opwelling toen ik aan mijn eerste bakje koffie zat. Op de foto zag ik de potentie pas echt en ik besloot ter plekke dat ik eigenlijk toch wel graag iets groots wilde maken.

 

Toeval wil dat ons vloerkleed echt volledig op is en vervangen moet worden. Het werd niet mooier van de scheut patatvet die er op terecht kwam (oh....is het vloeibaar dan???) en kreeg dit weekend dan ook een enkeltje Kliko. Ik was al aan het kijken naar een ander vloerkleed dus één en één werd twee en een project was geboren. Door mijn reactie op FB heb ik al twee overtrekken verzameld, totaal dus drie badmatten. En ook Andrea gaf al een gil. Wat een wonderlijk medium is het toch. Vandaar nu ook mijn officiele verzoek. Wie-o-wie heeft onder in de kast nog een oud, eventueel vaal of kapot laken of dito dekbedhoes? Kleur maakt niet uit. Als je die hebt en je wil er ook nog vanaf dan houden wij ons zeker aanbevolen. #durftevragen

 

Als tegenprestatie zorg ik dat je een handgemaakt kleinigheidje (met nadruk op kleinigheidje, anders komt ons kleed natuurlijk noooooooit af) terugkrijgt. Je krijgt het dan wel met een groot gebaar... Deal?

 

Zo, dat was weer een lunchpauze...ik ga weer aan de slag. Fijne middag allemaal!

Ja maar...

 

En ineens was daar dit stukje van Barbara, mijn vriendinnetje waarmee ik onderstaande afspraak maakte

 

Zij verwijst op haar prachtige blog naar mijn schrijfsels en zegt daar ook nog iets liefs over. ( Dank je wel skatje) Direct overviel mij een gevoel van: "Ja maar..."

 

Ken je dat?

Je moeder vraagt: "Wat gaan jullie eten?"

Standaard antwoord: "Boontjes..." Ook al at je voor de tiende keer die maand patat; boontjes waren altijd goed.

 

Je vriendin staat onverwachts op de stoep.

Gelijk zeg je: "Let maar niet op de rommel hoor, ik ben een beetje ziek geweest"

Terwijl iedereen weet dat het a) helemaal niet zo rommelig is of b) (en dat is in mijn geval) je een beetje een rommelkontje bent en je opmerking nergens op slaat. Je was vast een beetje ziek, maar rommelig is het altijd.

 

Een complimentje over je kleding.

Antwoord: "Oh dat heb ik al járen" of "Ja? Joh, uitverkoopje, stelt niets voor..."

 

Dus nu ook:

 

"Ja maar....ik heb nog niets geschreven..." en

"Ja maar....kijk nu eens! Mijn filterloze blog ziet er niet uit!" en

"Ja maar...zó leuk is het toch ook niet!"

 

Kortom, bezwaren te over. Terwijl ik éigenlijk heel trots op mijn blog ben. En eerlijk gezegd vind ik het nogal stoer dat ik heb besloten om het filterloos te houden. Een doorkijkje in mijn echte leven. Niets ten nadele van de prachtige foto's en inrichtingen die ik in blogland voorbij zie komen overigens. Mijn besluit voor filterloos is vooral genomen omdat ik niet zo'n ster ben in zowel fotograferen als bewerken. De sluimerende perfectionist in mij (jawel, die bestaat) doet het liever "helemaal niet" als "niet goed". Daarom; filterloos. Maar wat ben ik trots op het blog van Barbara, www.barbaramama.nl. Niet beter maar anders (zij kan namelijk wel fotograferen en bewerken) (en goed ook). En eigenlijk ook niet zo anders...niet voor niets noemen wij elkaar "Spiegeltje" (jahaaaa, teiltjes in het gootsteenkastje. Neem ruim, er is genoeg)

 

Wat is dat toch met die valse bescheidenheid van vrouwen? Waarom zou je naar beneden halen wat eigenlijk op de bovenste plank van TROTS zou moeten staan? En waarom zou je voor anderen denken? Misschien vond mijn moeder het wel heel raar dat ik drie keer per week "boontjes" at, misschien ook niet... En oude of goedkope kleding is niet per definitie stom. Dat vind ik, maar ik weet zeker dat "jullie" dat ook vinden. In een rommelig huis wordt "geleefd"...persoonlijk vind ik dat een héél goed excuus voor rondslingerende sokken en wat jullie ervan denken? Dat mogen jullie ervan denken. De koffie smaakt er niet minder om en mijn persoonlijkheid verandert er niet door.

 

Daarom, lieve lezers van Barbaramama.nl, welkom op mijn blog, in mijn leven, in mijn hersenspinsels en mijn wankelmoed. Ik hoop je vaker te zien.

 

 



I am a lot cooler on the internet

Iets dat ik op mijn blogje probeer te doorbreken.

Bijvoorbeeld door filterloos door mijn blogleven te wandelen

Uiteindelijk heb ik zelf de regie over wát en wanneer ik in mijn digitale dagboek schrijf. De laatste weken was ik wat stil en dat had een reden... Ik had namelijk geen zin. Simpel. Ik had het niet (te) druk, was niet ziek of ongelukkig maar ik had gewoon geen zin. En dat mag ik, geen zin hebben...ik heb namelijk geen enkele verplichting tot het schrijven van dit blog dus zin maken hoeft gewoon niet. Zalig.

Ik had wel veel zin in andere dingen, heb veel gehaakt, breide een jurk, ben bij vrienden wezen eten (één keer, maar het waren er twee dus; vrienden), ontving gasten (regelmatig), maakte plannetjes met Anita, filosofeerde met Albèrt en las de krant. Ik liep met James, de schat, maakte ruzie met de kinderen, de schatten (had ik geen zin in, maar soms is het nodig) maar knuffelde ze ook. Kortom, ik leefde mijn echte leventje.

Natuurlijk bracht ik ook tijd door op het wereldwijde web en eerlijk gezegd begin ik er een bepaalde haat/liefde verhouding voor te ontwikkelen. Het lijkt erop (en ik breng nu uiteraard geen nieuws) dat we ons op het internet stuk voor stuk beter (of slechter) voordoen dan de werkelijkheid. Je telt bovendien niet mee als je niet een bepaalde mening hebt over, bijvoorbeeld, Zwarte Piet, MH17 of Charlie. Als je die mening niet uit, geef je er dus niet om, zo is de opvatting lijkt het wel. Steeds vaker vraag ik me af of we schrijven wat we denken dat onze "vrienden" willen lezen, in plaats van te delen wat je kwijt wilt, ongeacht de reacties die je daar op krijgt. Het echte contact schiet er een beetje bij in.

Ik merk dat de kracht van een felicitatie verloren gaat in 95 keer "Gefeliciteerd" op je tijdlijn. Net als de "vind ik leuk" die je er dan plichtmatig onder zet. "Een echte vriend belt" zag ik tussen de felicitaties van een kennis staan. De schrijver heeft gelijk. Een echte felicitatie is er één speciaal gericht aan jou, wat mij betreft in een privé-berichtje van datzelfde Facebook. Of met een Whats-appje. Maar een échte felicitatie is dat telefoontje, of die kaart (die je dan weer niet van mij moet verwachten, want echt...ik kan het niet).

Natuurlijk heb ik wel eens "Girlpowerrrrrrrrr" onder een berichtje van een FB-vriend geschreven, als het daar even niet zo lekker liep. En uiteraard lees ik ook graag mee met alle geboortes, etentjes en verjaardagen. Maar echt contact is dat natuurlijk niet. De behoefte om zelf te delen is ook niet meer zo groot, tenzij het over het delen van mijn digitale overpeinzingen gaat, want daar gebruik ik Facebook voornamelijk voor.

Dus ik hink op twee gedachten... Stop ik met Facebook en vraag ik jullie om je in te schrijven voor een mailtje, of ga ik voor het grotere bereik dat Facebook me toch wel brengt? Omdat ik de reacties toch wel heel leuk vind allemaal. Ik weet het nog niet en tot ik er uit ben misbruik ik Facebook nog lekker even.

Als laatste van ons gezin...de rest is er allang klaar mee...



Zestien cent!

Vroeger viel het me niet op, nooit eigenlijk. De prijsverhogingen die tussen neus en lippen worden doorgevoerd.

 

 

Nu het bij ons uit de lengte of uit de breedte moet komen valt het me dus wel op. Pakte ik vroeger bij voorkeur de duurdere variant van een product (want: duurder = beter), ga ik tegenwoordig bijna altijd voor de bodemprijs (want: hoe slecht kan goedkoper zijn). Ik zeg "bijna altijd" want aan sommige merken blijf ik trouw, hondstrouw welteverstaan. Zo worden, onder andere, onze kleertjes nog altijd gewassen in Ariel en eten we de crackertjes van Lu. De Heilige Graal genaamd Coca Cola halen we alleen nog in de aanbieding en we eten chips van Albert Heijn voor 60 cent, is mooi genoeg voor een snackje. Ik loop al tellend door de winkel en schaam me daar niet voor. Hooguit ziet het er een beetje vreemd uit, de mevrouw met de rimpel in haar voorhoofd omdat ze nu eenmaal niet zo goed kan hoofdrekenen. "Sssst niet tegen me praten, ik ben een moeilijke som aan het uitrekenen!" Bij de kassa weet ik plusminus wat ik kwijt ben, afrondingsverschillen daargelaten.

 

Gisteren liep ik dus nietsvermoedend door de Albert Heijn, ik had nog snel een boodschapje nodig en het "Schep en Schoon"-kattengrit is nu eenmaal het beste, de Ferrari onder de gritten. Niet de goedkoopste, maar wel het meest effectief. Een kilootje rietsuiker is bij AH het voordeligst, dus ook die stond op mijn lijstje. Ik had een beetje haast dus toen ik bukte (goedkoop staat laag) was ik niet voorbereid op de gruwel die me te wachten stond. Was de rietsuiker vorige week nog 78 cent - nu stond op het kaartje met pen aangegeven dat ik er 94 cent voor moest betalen! Met PEN! Ze doen er helemaal niet moeilijk over dat de prijs van één product met 20% stijgt! Uit frustratie reikte ik naar het pak ernaast, dat leek groter, was ook duurder maar hey, niet zomaar met zulke gekke dingen komen hè. Gelukkig zag ik op tijd dat ik daar dezelfde hoeveelheid kreeg als voor die 94 cent. Even overwoog ik nog...het is duurder...dus ook beter? Maar gelukkig kwam ik bij zinnen en ging toch voor de prijsverhoging. Het blijft goedkoop, 94 cent voor een kilo rietsuiker. 16 cent meer dan vorige keer, dat dan weer wel.

 

Gekkigheid natuurlijk, tuurlijk baalde ik ervan, maar van die 16 cent ga ik heus niet (nog een keer) failliet. Het zette me wel aan het denken. We zijn nu een maand of acht onderweg en eigenlijk zijn we geheel naadloos omgeschakeld naar het "meer-doen-met-minder". Als je niet veel hebt is het namelijk niet zo moeilijk om niet teleurgesteld te zijn, als iets er even niet in zit. Tenminste, dat is mijn ervaring. Je legt je er sneller bij neer. Daar word je handig in, langzaam worden de eisen minder hoog en de teleurstellingen daardoor ook minder groot. Daar tegenover staat dat het geluk dat je ervaart als er eens een meevaller is vele malen groter is (over de paniek bij een tegenvaller hebben we het vandaag niet). Als ik voor mezelf spreek, kan ik bevestigen dat mijn creativiteit nog nooit zó duidelijk aanwezig is geweest. Als je moet, dan moet je. Creatief in denken, doen en leven. Het gaat ons best goed af en daar ben ik trots op.

 

Zonder te koketteren met onze situatie heb ik wel de behoefte om mijn inzichten te delen. Ik wil het "Hoe" laten zien. Omdat ik denk, nee, ik wéét dat iedereen bepaalde handvatten kan gebruiken. Daarom zal ik aan het eind van dit jaar het budgetspreadsheet, waarmee ik ons budget met ijzeren hand beheer, delen. Zonder onze bedragen natuurlijk, gaat je niets aan. Door jou in te vullen, met je billen bloot kijken naar wat er in komt en wat eruit gaat. Zonder smokkelen. Ik kan je beloven dat het een openbaring is, grip op je knip. En als die controle, die rust, er eenmaal is gaat de rest vanzelf.

Belofte maakt schuld

Beloofde ik in één van mijn eerste berichten dat ik nooit met een "net-uit-bed" hoofd op mijn blog zou verschijnen, bij deze is dat schromelijk mislukt...

Maar de belofte die er, voor mij, echt toe doet kom ik na. Ik had beloofd om vandaag de jassen te posten die van mij naar een nieuwe eigenaar mogen. Het eerste exemplaar is een warme mantel van Bohemia. Het is een S maar ik denk dat een M ook prima gaat. Hij is donkergroen en tot mijn schaamte mist er een drukknoop. Maar goed, dat is wel op te lossen toch?

Nummer twee is een "lekker jekkie" dat gewoon erg lekker zit. Het is een M, maar S lukt ook goed hoor. Ik vond hem altijd erg lekker zitten en (oh wonder) deze is helemaal compleet ;-)

Als je iemand kent of als je zelf een jas nodig hebt dan hoor ik je graag. Mijn e-mailadres is sachadiepstraten@gmail.com.

Voor iedereen een hele fijne dag gewenst!

x

Over geluk en een warme winterjas

Mijn moeder heeft me geleerd dat je winterjas piekfijn in orde moet zijn.

Het is het eerste dat men van je ziet en van alle kleding die je heb, hetgeen je dat het vaakst draagt

Je krijgt geen tweede kans voor een eerste indruk.

 

 

Ik moet zeggen dat ik het hier roerend mee eens ben. Meer dan met de "onderbroekenregel" die we vast allemaal van onze moeders toegefluisterd kregen. Altijd zorgen dat je mooi ondergoed aanhebt. Niet voor die potentiele Mr. Right die je overal en altijd tegen kunt komen, stel je voor zeg! Nee, je moet mooi ondergoed aanhebben voor het geval je een ongeluk krijgt want: "Wat zullen ze in het ziekenhuis wel niet zeggen, als je onderbroek niet bij je beha past!". Ja hoor...tuurlijk kijkt de behandelend arts eerst even naar je onderbroek voor hij de gecompliceerde breuk gaat zetten. Of sterker...voor hij de defibrillator op je borst zet. Nee moedertje, die regel gaat er bij mij niet in.

Het is in mijn onderbroekenla dan ook een treurige bende (te veel informatie, ik weet het)

 

Maar goed, de winterjas. Dit weekend gingen we wandelen bij mijn ouders. Eerder die week trok ik een winterjas uit de kast "Verrek, die heb ik ook nog, die doe ik zondag aan!" Dat was winterjas nummer 10. Ja....je leest het goed....ik heb minstens 10 (TIEN) winterjassen. Van verschillende kwaliteit en ouderdom, in verschillende maten ook, maar ik héb ze wel. En eerlijk gezegd maakt het bezit van zoveel jassen dat ik me een beetje schaam. Want écht, wie heeft er nu tien winterjassen nodig? Vier of vijf, dat kan nog net door de beugel (met het oog op emotionele waarde, mode, lengte en doel), maar tien is te veel. Die schaamte komt door dit blog van Consuminderen Met Plezier. Ik las het een tijdje geleden en het liet me niet meer los.

 

Hoewel ik nu duidelijk ruim in de winterjassen zit, is dat ook wel eens anders geweest. Toen ik net gescheiden was kreeg ik een leren jas van mijn zus. Zij had hem gekocht maar vond de knopen niet mooi. In plaats van de knopen te vervangen, kreeg ik de jas van haar. Hij is nu een beetje groot is en heeft nog steeds dezelfde knopen, maar ik vergeet nooit het gevoel dat ik had als ik de jas droeg. Tot een jaar of twee geleden was het mijn lievelings jas. Dat was niet zo moeilijk, want ik had er maar twee. Vóór ik die jas van haar kreeg liep ik al jaren in een grijze mantel die nodig aan vervanging toe was. Die jas werd niet vervangen omdat ik hem goed en leuk genoeg vond. Maar hey...bij een nieuw leven hoort een nieuwe jas.

 

Door onze winkel kwamen er nog wat jassen bij en ook kreeg ik er in de loop der jaren hier en daar nog wat. Beetje hippie achtig? Geef maar aan Sas. Beetje vintage? Sas wil hem vast hebben. En dat klopt, ik ben blij met ieder stuk textiel dat mijn huis ingesleept wordt. Gooi zelden iets weg. Zo nu en dan geef ik wat weg en dat voelt goed. Vandaar nu mijn beslissing om twee van mijn winterjassen weg te geven. Twee maar, dat klopt, ik moet zelf erg aan het idee wennen. Het weggeven van een legging voelt tóch anders. Niet alleen zijn er jassen die de tand des tijds niet écht hebben doorstaan,  er zijn ook jassen die ik gewoon zelf wil houden zoals de leren jas van mijn zus en de lange jas van Truusje.

 

Twee jassen dus. Twee jassen die van goede kwaliteit zijn en nog wel even meekunnen. Morgen plaats ik foto's van de jassen die ik weggeef op mijn blog. Die jassen wil ik geven aan mensen die écht een jas nodig hebben. Die er écht mee geholpen zijn. Dus als je iemand bent, of iemand kent die heel gelukkig wordt van één van deze jassen dan hoor ik je graag. Ik hoef niet perse namen te hebben, als jij vindt dat je er iemand blij mee kunt maken, is dat voor mij genoeg.

Oh, delen op FB is lief, maar vergeet niet dat het maar twee jassen zijn...
 

Misschien heb je zelf ook nog een jas over?