Vredestichter

"Tja, ik verdiep me nogal in mensen..."

zei de date met de intrigerende nickname Ambien járen geleden tegen me. "Hobby'tje van me"

 

"Ben momenteel bezig met enneagrammen en volgens mij ben jij een....ja, ik dénk dat jij een ZEVEN bent" Ik was al lang mijn belangstelling verloren. Op het moment dat mijn gesprekspartner vaker aan zijn haar zit dan ik, ben ik weg. Maar hij keek me aan of hij me een enorme gunst bewees... Of ik überhaupt wist wat een ZEVEN was?? Nou nee en hoewel ik de Enneagram zeer interessant vond besloot ik af te ronden. De man was net zo slaapverwekkend als zijn naam (bleek later).

 

Eenmaal thuis goochelde ik (na zijn naam en de slappe lach die daarop volgde) direct de Enneagram en deed de test... ZEVEN bleek de Levensgenieter, best een compliment vond ik. Maar hoezeer ik ook van het leven geniet, mijn test wees (en wijst) uit dat ik een Vredestichter ben - type NEGEN. En dat klopt. Behalve dat ik alle soorten van conflict het liefst zoveel mogelijk vermijd, ben ik ook vriendelijk, goedaardig en ondersteunend.

 

"Ik ben tevreden", daar begon de omschrijving van type NEGEN mee en aanvankelijk dacht ik: "hm...klinkt goed!" want dat klopt, ik bén tevreden. Zo kabbelde de omschrijving nog even verder tot ik las..."kan gemakzuchtig zijn"......"moeilijk vat op te krijgen"...."ontvlucht situaties"....."rekent er niet op dat anderen zich voor hun problemen interesseren"...."contact met innerlijke stem verloren" "lui en traag"... Zeg wat IS dit, dacht ik, als ik me had willen laten afbekken dan had ik wel in dienst gegaan ofzo....

 

Maar het klopt...all of the above. Als ik mezelf niet in de gaten hou vertoon ik alle verschijnselen van een NEGEN. Ik haat conflicten, als klein kind al en ik geloof zeker dat ik voor mensen die me niet "kennen" lastig te doorgronden ben. Bij mij is niemand slecht, want er zal best een reden voor zijn dat iemand zich op een bepaalde manier gedraagt. (Dat ik daarmee niet de steun bood die werd gevraagd, had ik niet in de gaten). En ik ben inderdaad een beetje traag, ik geloof het allemaal wel... De test gaf me dus wel iets om over na te denken. Want NEGENS zijn niet alleen maar slecht natuurlijk, ik durf zelfs te stellen dat ik denk dat "we" een uitstervend ras zijn, gezien de huidige ontwikkelingen in de wereld. En om nu meteen maar over mezelf te denken dat ik geen ruggengraat heb vond ik toch een tikkie ver gaan.  Dus ik besloot dat het onzin was, die Enneagram. Ja zeg, ik had gedoe genoeg.

 

Toch dacht ik in de jaren die volgden regelmatig aan "de NEGEN" als ik in bepaalde situaties kwam. Leerde beter voor mezelf opkomen (en echt hoor, dat kon ik best al) en bedacht dat het beter voor iedereen was, als ik mezelf liet gelden op momenten die er toe deden. Die laatste zin is belangrijk, voor mij. Zoals ik al eerder schreef, ik vind het heeeel fijn om onpartijdig te zijn, Zwitserland dus. Maar ik geloof niet dat ik nog vaak conflict vermijdend gedrag vertoon. I pick my battles en voor de rest verkeer ik in zalige NEGEN-staat.

 

Eigenlijk ben ik een NEGEN/ZEVEN.... Hoewel....ZEVENS zijn gulzig, naïef en ontwijken pijn... Geloof dat ik toch het liefst mezelf ben...met alles erop en eraan. Zonder stempel.

Lekker kerstig

Dus begonnen wij met het versieren van ons huis

  

De eerste kerst in het tweede huis, de eerste kerst in een nieuwe situatie. Een tikkie jaloers kijk ik naar de prachtige woonkamers, hoe krijgt iedereen het toch steeds weer voor elkaar om de lampjes zo strak langs de ruiten te krijgen? En al die bomen, de één na de ander blinkt je tegemoet.

Onze kerstspullen komen naar beneden en het lijken er minder te zijn dan voorgaande jaren. "Gelukkig" verzucht dochterlief, "het is hier altijd zó druk" Maar ik baal, waar zijn al die waxinelichtjes die de kinderen knutselden? En die engeltjes die we maakten van terracotta potjes? Verdikkeme... De rasta kerststal die ik met de kinderen maakte van een mandarijnenkistje met de hompjes klei die de schaapjes moesten voorstellen en het hompje in het luciferdoosje dat het kindeke Jezus was, ik kan hem nergens vinden... Dan herinner ik me dat het vorig jaar al weg was. De kerstspullen stonden in ons oude huisje altijd onder de grond en de ratten hadden eraan geknabbeld en op de watjes geplast, te smerig om te bewaren. Nog steeds baal ik, maar het stelt me gerust dat ik het niet "zomaar" kwijt ben.

Het is een nieuwe uitdaging om ons huis weer zo gezellig mogelijk te maken. De routine die je normaal gesproken hebt bij het versieren van je kersthuis ontbreekt omdat het nu eenmaal de eerste keer is, in dit huis dan. Maar de boom is een vast gegeven. Ieder jaar krijgen we hem van mijn ouders. Toen zij en mijn zus nog in Dordrecht woonden gingen we samen met mijn vader op bomenjacht. De boom moest op een nepboom lijken, maar dan echt. We waren kieskeurig en namen geen genoegen met minder dan perfectie. Tijden veranderen en dit jaar brachten mijn vader en moeder de boom bij ons thuis. Hij is perfect.

De doos met ballen wordt tevoorschijn gepakt en het feest van herkenning kan beginnen. Behalve een paar witte en wat rode ballen heeft iedere bal een verhaal. Een verhaal dat ieder lid van ons gezin kent.

Zo hangt er een taartje in de boom dat de "crash van 2010" heeft overleefd. Volgens mij zat ik met Els een bakje thee te drinken toen de boom langzaam maar zeker ter aarde stortte. Veel van de rode en witte ballen die ik toen nog had overleefden het niet, maar het taartje wel. En na die duikeling kochten we wat ballen ter vervanging, we weten nog allemaal welke dat waren en delen deze kennis graag als de bal uit het papier komt. "Deze zocht ik uit en die kochten we daar, weet je nog??"

Er hangen twee vieze bruine (vind ik) ballen in de boom die de kinderen kochten toen ik net gescheiden was. Ze mochten allebei een bal kopen míts hij in het thema van 2006 paste...bruin en goud...kan het me nu niet meer voorstellen.

De kerstmannen zijn goed vertegenwoordigd. De kerstman van 2009, één van de eerste ballen die we samen kochten, ook een survivor van de crash. Er hangt een houten mannetje dat één van de kinderen waarschijnlijk kreeg op school. En een vilten exemplaar dat we in 2011 in Parijs kochten, een heerlijke tijd met een heerlijke herinnering.

In 2012 kochten we een ijzeren engel bij Villa Augustus, zij krijgt dit jaar voor de derde keer een prominente plek in de boom, net als de Fairtrade vredesduif van vilt die we in 2013 bij Minca's Wereld kochten als een symbool voor de vrede die zo broodnodig is (als Miss World zal ik het niet meer redden denk ik, dan maar zo).

De kleurrijke verlichting maakt, samen met alle vogels, ijsberen, sterren, trompetten, hartjes en andere vreemdsoortige objecten die er in hangen, dat onze boom een familieboom is die als één brok van herinnering en emotie ieder jaar weer terugkeert. Geen verhuizing die daar iets aan verandert en voor geen goud zou ik hem willen ruilen voor de prachtig, maar zielloos gedecoreerde boom die ik vroeger ambieerde.

Als mijn zoon dan door het huis loopt en verlekkerd zegt: "Ik voel me zo lekker kerstig...", is het gevoel voor mij compleet. Dit huis wordt een kersthuis, ons kersthuis. Compleet met kitsch en frutsels genieten wij van ons gezin en onze familieboom. Lekker kerstig...

Ook dit jaar komt er een nieuwe bal en ook dit jaar schrijven we met veel gevoel voor traditie de datum op de bal. Opdat wij nooit vergeten...

Zestien cent!

Vroeger viel het me niet op, nooit eigenlijk. De prijsverhogingen die tussen neus en lippen worden doorgevoerd.

 

 

Nu het bij ons uit de lengte of uit de breedte moet komen valt het me dus wel op. Pakte ik vroeger bij voorkeur de duurdere variant van een product (want: duurder = beter), ga ik tegenwoordig bijna altijd voor de bodemprijs (want: hoe slecht kan goedkoper zijn). Ik zeg "bijna altijd" want aan sommige merken blijf ik trouw, hondstrouw welteverstaan. Zo worden, onder andere, onze kleertjes nog altijd gewassen in Ariel en eten we de crackertjes van Lu. De Heilige Graal genaamd Coca Cola halen we alleen nog in de aanbieding en we eten chips van Albert Heijn voor 60 cent, is mooi genoeg voor een snackje. Ik loop al tellend door de winkel en schaam me daar niet voor. Hooguit ziet het er een beetje vreemd uit, de mevrouw met de rimpel in haar voorhoofd omdat ze nu eenmaal niet zo goed kan hoofdrekenen. "Sssst niet tegen me praten, ik ben een moeilijke som aan het uitrekenen!" Bij de kassa weet ik plusminus wat ik kwijt ben, afrondingsverschillen daargelaten.

 

Gisteren liep ik dus nietsvermoedend door de Albert Heijn, ik had nog snel een boodschapje nodig en het "Schep en Schoon"-kattengrit is nu eenmaal het beste, de Ferrari onder de gritten. Niet de goedkoopste, maar wel het meest effectief. Een kilootje rietsuiker is bij AH het voordeligst, dus ook die stond op mijn lijstje. Ik had een beetje haast dus toen ik bukte (goedkoop staat laag) was ik niet voorbereid op de gruwel die me te wachten stond. Was de rietsuiker vorige week nog 78 cent - nu stond op het kaartje met pen aangegeven dat ik er 94 cent voor moest betalen! Met PEN! Ze doen er helemaal niet moeilijk over dat de prijs van één product met 20% stijgt! Uit frustratie reikte ik naar het pak ernaast, dat leek groter, was ook duurder maar hey, niet zomaar met zulke gekke dingen komen hè. Gelukkig zag ik op tijd dat ik daar dezelfde hoeveelheid kreeg als voor die 94 cent. Even overwoog ik nog...het is duurder...dus ook beter? Maar gelukkig kwam ik bij zinnen en ging toch voor de prijsverhoging. Het blijft goedkoop, 94 cent voor een kilo rietsuiker. 16 cent meer dan vorige keer, dat dan weer wel.

 

Gekkigheid natuurlijk, tuurlijk baalde ik ervan, maar van die 16 cent ga ik heus niet (nog een keer) failliet. Het zette me wel aan het denken. We zijn nu een maand of acht onderweg en eigenlijk zijn we geheel naadloos omgeschakeld naar het "meer-doen-met-minder". Als je niet veel hebt is het namelijk niet zo moeilijk om niet teleurgesteld te zijn, als iets er even niet in zit. Tenminste, dat is mijn ervaring. Je legt je er sneller bij neer. Daar word je handig in, langzaam worden de eisen minder hoog en de teleurstellingen daardoor ook minder groot. Daar tegenover staat dat het geluk dat je ervaart als er eens een meevaller is vele malen groter is (over de paniek bij een tegenvaller hebben we het vandaag niet). Als ik voor mezelf spreek, kan ik bevestigen dat mijn creativiteit nog nooit zó duidelijk aanwezig is geweest. Als je moet, dan moet je. Creatief in denken, doen en leven. Het gaat ons best goed af en daar ben ik trots op.

 

Zonder te koketteren met onze situatie heb ik wel de behoefte om mijn inzichten te delen. Ik wil het "Hoe" laten zien. Omdat ik denk, nee, ik wéét dat iedereen bepaalde handvatten kan gebruiken. Daarom zal ik aan het eind van dit jaar het budgetspreadsheet, waarmee ik ons budget met ijzeren hand beheer, delen. Zonder onze bedragen natuurlijk, gaat je niets aan. Door jou in te vullen, met je billen bloot kijken naar wat er in komt en wat eruit gaat. Zonder smokkelen. Ik kan je beloven dat het een openbaring is, grip op je knip. En als die controle, die rust, er eenmaal is gaat de rest vanzelf.

Begin de dag met een dansje...

...begin de dag met een lach

 

 

 

Wie me langer kent dan vandaag, weet dat dit voor mij een bijna onmogelijke opgave is. Ik heb namelijk een ochtendhumeur. Of eigenlijk heb ik een humeur...het maakt niet uit wanneer ik wakker word, ook na een powernap kan ik kranky wakker worden. Niet tegen me praten is dan de beste remedie. Dat lukt tegenwoordig heel goed want we hebben een hond, James. En James heeft de akelige gewoonte om midden in de nacht wakker te worden. Soms loop ik al om 5.30 (!) in mijn pyjamaatje buiten. Haar in de oorlog, kreukels in het gezicht, the works en iedereen die me ziet, neus.

 

Tijdens de ochtendwandeling knap ik langzaam op en als we thuiskomen ben ik mijn zonnige zelf. Vind ik. Mijn huisgenoten beginnen dan in beweging te komen, ik smeer de boterhammetjes, zet de koffie, roep het suikerbeest en lees mijn krantje. Geen vuiltje aan de lucht.

 

Nu we James hebben, maken we praatjes met de meest uiteenlopende mensen. Altijd over de hond. Ze kennen me niet eens bij naam, ik ben "die van James". Een vriendelijk gedag kan er altijd vanaf. Leuk vind ik dat. Zo leuk dat ik heb besloten dat door te trekken. Als ik op straat loop of op de fiets zit, groet en glimlach ik me te pletter. Met wisselend succes trouwens, want "we" zijn het niet meer gewend, vriendelijkheid. Geen tijd, geen zin, geen interesse. Maar ik hou vol, want het voelt zo goed als iemand teruggroet of glimlacht. Fronsend..."Die is gek hoor!" Of schuchter, twijfelend..."Groet ze mij nou?" Soms vol overgave..."Hoi, leuk dat je groet!" en glimlachend fietsen we allebei verder.

 

Ik geloof in de kracht van het geven, je krijgt er zoveel voor terug.





Heeft u een menuutje?

 

Morgen gaan we uit eten

Op sjiek

Thuis

 

 

 

Het is al veel te lang geleden. En dat terwijl we "vroeger" maandelijks wel een keer in Villa Augustus te vinden waren. Maar zoals wel vaker tegenwoordig; "That was then, this is now". Als we tegenwoordig naar ons favoriete restaurant gaan (zeker niet maandelijks) is dat vooral voor een bakje thee met een stukje taart. Zo beleven we toch de ambiance die de Villa zo bijzonder maakt. Heerlijk.

 

Nu Albèrt (aka de Fijne Man, klaar mee - het beestje heeft een naam) zo graag en vaak ook lékker kookt, zag ik mijn kans waar. Waarom niet? Morgen dekken we de tafel, steken we de kaarsjes aan en gaan we goedgekleed aan de dis. Het zal best onwennig voelen, dat geloof ik wel, maar wat heb ik er zin in! Broodnodige quality time voor ons. Hij duikt in de kookboeken, ik in mijn kledingkast.

 

Want ik wil goed voor de dag komen voor mijn date.

 

 

 

 

 



 



Ongelofelijk geweldig...

 

Mocht naar aanleiding van mijn vorige blogs de indruk zijn ontstaan dat ik mezelf maar minnetjes vind.

 

 

Niets is minder waar! Ik vind mezelf geweldig!!!

 

 

Als in: Ik voel mezelf geweldig en ik ben tevreden met wie ik ben. Ook met mijn eigenaardigheden. Ik vind dat je ál je eigenschappen moet omarmen, ook de minder goede. Ze maken wie je bent. Daarbij is het véél leuker om te schrijven over zaken die opvallen. Waarvan je weet dat ze met een glimlach van herkenning gelezen zullen worden.

 

Het is natuurlijk ook véél lastiger om uit te wijden over al je zogenaamde pluspunten. Maar goed, om alle misverstanden uit de wereld te helpen. Hier een opsomming van die van mij, voel je vrij om aan te vullen of het niet met me eens te zijn ;-)

 

Ik ben aardig, lief, trouw, integer, loyaal en goudeerlijk. Ook zorgzaam, gul, behulpzaam, vriendelijk, opmerkzaam en slim. Ik ben adrem en sterk (fysiek en mentaal), heb humor en lef. Ik roddel niet (!!!!), ben creatief en schrijf aardig. Ga respectvol om met geheimen of verhalen van anderen, ben dus te vertrouwen. Ik kan hard fietsen en -lopen en omarm mijn a-sportiviteit, kan goed tegen mijn verlies. Ben een doorzetter, een volhouder die weet wanneer het genoeg is.  Ik accepteer mensen zoals ze zijn en dingen zoals ze komen en ik hou van het leven. Als het nodig is bijt ik van me af. Geef mensen het gevoel welkom te zijn. En ik ben bescheiden...en dat is géén grap.

Achter iedere plus heb ik wel een quasi grappige opmerking om het af te zwakken, maar ik laat het zo. Van deze eigenschappen ben ik overtuigd dat ik ze werkelijk bezit. Ik weet bijna zeker dat mijn lijstje met minpunten een stuk korter is, niet alleen omdat ik vaak zo vreselijk moet lachen om mijn zogenaamde tekortkomingen... Het is in balans en daar draait het tenslotte allemaal om. 

Je kent haar toch...

Niet zelden wordt dit in mijn bijzijn geroepen.

Je kent haar toch! We hebben het over Sas!

En natuurlijk "kennen" ze me. Het zijn de mensen waarvan ik hou en die, volgens mij, ook van mij houden. Maar hoe irritant vind ik dat ene zinnetje. Het lijkt of ik overal van gevrijwaard ben... Want ik ben Sas... Hm...twijfelachtige eer....

Ja ik weet het, ik ben een lieverd. Ik ben een vergeetachtige, makkelijke, onhandige, relaxte, lakse, warhoofdige, chaotische lieverd. Want ik beken, ik ben een ster in zaken voor me uitschuiven, Kopintzand is my middlename. Tot ik écht niet anders meer kan en vaak loop ik dan achter de feiten aan. 

Word ik uitgenodigd en zie ik het niet zitten dan gaat daar een hele innerlijke strijd aan vooraf. Ga ik wel of ga ik niet. Eenmaal besloten dat ik niet ga, heb ik nog zeeën van tijd om om dat tegen de persoon in kwestie te vertellen. Oeps....was het gisteren dan? Helemaal vergeten! Vergeten dat het gisteren was en vergeten om het te vertellen. Tenminste...vergeten...theoretisch gezien ben ik het op meerdere vlakken vergeten. In de praktijk denk ik minstens één keer per dag dat ik moet bellen, appen, mailen. Minstens één keer per dag hè, dat betekent dat het echt wel vaker is. Altijd op momenten dat ik geen telefoon of pc bij de hand heb. Ja...en dan "vergeet" je het, doe je niets aan. Maar erg vervelend voor de persoon die met de piepers zit te wachten.

Koop ik een kaart om iemand een hart onder de riem te steken, te feliciteren, aandacht te geven. Weet ik niet wat ik er op moet schrijven. Ach, de verjaardag is over een paar weken ik heb nog wel even.Oh! Je bent al jarig geweest!!! Naja...ik hàd een kaartje gekocht..zit in mijn tas...al weken! Oeps...ben je al uit het ziekenhuis??? Ja, ik hád een kaartje gekocht...zit in mijn tas...al weken. Vergeten... Ah...ben je al bevallen?!?! Wat is het geworden? Ja, ik hàd een kaartje gekocht...ik doe hem wel bij het cadeautje, dan heb je hem toch... Om over kerstkaarten helemaal maar niet te spreken.

Kom ik op een bruiloft...zegt de bruid: "Wat zie je er mooi uit!!!!" Zeg ik: "Dank je wel! Ja, ik wist niet wat ik moest aantrekken, het is een koopje hoor..." Om een half uur later met het schaamrood op mijn kaken naar de bruid terug te keren.... "Trouwens, JIJ ziet er ook héél mooi uit hoor!"

Heb ik een afspraak met een vriendin. Ben ik daar, bijna op tijd, word ik gebeld... "Waar ben je? Ik zou naar jou komen hoor!" Of ik zit lekker op de bank en dan blijkt dat ik mijn vriendin niet pas volgende week zou bezoeken maar een soort van "nu". Of ik nodig mijn vriendinnen uit om bij mij te komen eten, ze brengen allemaal iets mee en ik zorg voor het toetje. NOT! Want vergeten...

Moet ik het cadeautje voor mijn collega verzorgen dan koop ik het wel op tijd, maar eer het dan eens op de zaak is! Terwijl het toch zo eenvoudig zou kunnen zijn. Stop het de avond ervoor in je tas, easy does it. Maar bij mij niet.

Maar het kan nog erger! Huisartsbezoeken, tandartsafspraken, ortho, afspraken op school. Ze staan állemaal in mijn agenda. Als mijn pc aangaat is daar een Pop-Up en een uur van te voren krijg ik een sms van Google maar nóg mis ik die afspraken met de regelmaat van de klok, of ben ik te laat. Vaak weet ik ze ook uit mijn hoofd, die afspraken. Helaas zit dat hoofd nog wel eens vol, of is het ergens anders.

Geld terugacties, ook zoiets. Ik mis ze ALTIJD. God knows dat we het best kunnen gebruiken. Hoeveel van die smoezelige envelopjes ik regelmatig onder in mijn tas vind. Breek me de bek niet open.

Punt is, iedereen die mij kent, kan waarschijnlijk wel een voorbeeld noemen van een in de soep gelopen afspraak. Of een rommelige organisatie. Voor eens en voor altijd, lieve mensen. Het is geen desinteresse, ik ben er juist heel erg mee bezig. Want ik wil het niet, de chaos. En het feit dat een simpel "Sas zijn" voldoende is om geexcuseerd te worden gaat er bij mij toch niet helemaal in. Sas doet overigens geen toezeggingen, belooft geen beterschap. Ik ken mezelf namelijk een beetje...ik ben Sas

Smaakmakers

Dichten is net als koken, volgens de nachtburgemeester van Rotterdam want: 

"Je pleurt maar wat in de pan, als je koken kan."

Maar wat als je nu niet kan koken? Of er geen interesse in hebt?

Als ik thuiskom staat hij te hakken, de Fijne Man. Rijkelijk vroeg me dunkt, maar dat heeft een reden. Hij moet met zijn jongens een proefwedstrijd spelen en je kunt nu eenmaal  niet op twee plaatsen tegelijk zijn, dus werkt hij vooruit. Sinds een klein jaar neemt hij het koken voor zijn rekening. Met wisselend succes, variërend van "héérlijk" tot een gematigd "goed binnen te houden".  Maar wat vindt hij het leuk! 

Nu hij kookt eten we gezond, gevarieerd en op tijd. Zo is ook het plan voor vanavond. Voor hij weggaat word ik minutieus geïnstrueerd, of ik nog nooit een enkele maaltijd op tafel heb gezet. Ik herinner hem maar niet aan het feit dat ik al geruime tijd moeder ben en dat al mijn kinderen nog leven. Ook de levende have leeft normaal gesproken zo lang als het hoort. Behalve dan de goudvissen (kom schoongemaakt met chloor) en van de konijnen weet ik het niet...die hebben we "bij een boerderij gebracht". Hamster Beethoven is zelfs na zijn dood nog een tijdje onder ons geweest. In verband met strenge vorst konden we hem niet begraven, hij heeft dus een tijdje in onze vrieskist gelogeerd... heel gezellig hoor, je bent dan nooit alleen als je wat brood uit de vriezer haalt. We hebben hem in juni van dat jaar begraven.

Vanavond moest ik dus de uitjes en de knoflook fruiten (zaten al samen in een bakje, gehakt en al), de kruiden erbij gooien (stonden klaar ) en vervolgens de kip toevoegen. So far so good. Als de kip bijna gaar was mochten de courgette en de paprika erbij, ook dat is gelukt. Maar toen kwam de aap uit de mouw! Ik moest het op smaak maken met peper en zout.... Op dat moment raakte hij me kwijt, ik ben namelijk mateloos. Een snuf, een mespunt, een thee-of eetlepel...ik begrijp het niet. Hoezo snuf? Tot waar op het mes is de punt? En die lepels,  met kop en zo ja, hoe groot moet die kop zijn? Dáárom kookte ik altijd met pakjes. Ik tel nu dus tot zeven...bij alles. Zeven tellen zout en zeven tellen peper, in dit geval. Vaak pakt dat redelijk uit, ligt eraan hoe snel ik tel. Deze avond is het eten een beetje flauwig met een peperige twist. Fijn hoor...

De kinderen reageerden gelaten, het was gezellig en warm. Volgende keer beter. Nou, morgen mag hij weer. Deze week staan er prakjes op de planning, een nieuwe tak van sport voor hem. Kijken hoe hij het daar vanaf brengt. Vast en zeker goed en ach...alles beter dan zelf eten maken. Laat mij de was maar vouwen, daar hoef ik tenminste niet bij te tellen.

Mooie lamp

Hoe vind je hem? Onze nieuwe lamp? Geweldig hè!

 

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat de keuze voor deze lamp niet uit weelde is gemaakt, maar oh wat heb ik er een lol in als het toch allemaal weer op zijn plek valt. Want ik vind hem leuk, onze nieuwe kroonluchter. Hij hangt nog niet hoor, maar dát we hem gaan ophangen is een zekerheidje.

Het uitzoeken van de perfecte lamp is voor ons altijd lastig, maar het wordt weer donkerder dus we ontkwamen er niet aan. Slechts één keer heb ik de perfecte hanglamp gevonden bij Andrea's Retroloods. Helaas liet ik die bij verhuizing nummer één uit mijn handen vallen. Ik ben er nóg ziek van. Verder is de verlichting in ons huis een bij elkaar geraapt zooitje. We hebben een "zaklamp", ontstaan toen we een staande lamp te fel vonden. We hebben er een zakje overheen getrokken. Een tafellamp die eigenlijk hanglamp is en twee schattige space-age lampjes in de vensterbank.

Het is lollig om te zien hoe we aan het "verduurzamen" zijn. Onlangs kocht ik wat borden op de rommelmarkt en maakte ik ze met een stift eigen.

Onze tuin wordt heel langzaam ook meer ons ding, inmiddels staat er een schutting en hebben we alle hibiscussen eruit getrokken. Van het hout dat daarvan overblijft maken we de schutting aan de achterzijde. De tegels worden aan stukken geslagen en omgedraaid.

Uiteindelijk moet het dit worden. Paradijsje toch?

 

 

De gordijnen in de keuken zijn ook nog een wens, die wil ik maken van oude zijden sjaaltjes, zodat het er uiteindelijk ongeveer als volgt uit gaat zien. Beetje meer geel en beetje meer sprekende kleuren.  Maar leuk is het! Als je nog sjaaltjes van vroegah over hebt, ik hou me aanbevolen.

 

 



Het keutelen dient vele doelen, we streven samen naar een gezellige omgeving, het houdt ons lekker bezig, het is goedkoop én het bewijst dat je héél veel kunt met best weinig. Het geeft ons het gevoel van samenzijn. Het maakt me tevreden. 

 

Het helpt dat ik uit een creatieve familie kom. Opa en oma liepen op hoge leeftijd nog door de bossen, op zoek naar een stukje hout, daar maakten ze dan beeldjes van voor kinderen en kleinkinderen. Ze pikten (ja écht) plastic zakjes bij allerlei winkels die opa dan aan repen sneed. Oma haakte daar toilettassen van, mijn moeder gebruikt ze nóg. Mijn vader en moeder zijn ook altijd aan het rommelen. Tijdens de vakantie hadden we ineens een barbecue boven ons kampvuur, gemaakt van wat tentstokken en een rooster, super gaaf!

 

De Fijneman is niet zo handig, maar wel heel enthousiast. Hij heeft goede, soms zelfs bruikbare, ideeën. En met een beetje geduld en creativiteit komen we een heel eind. Volgend jaar is onze tuin klaar. Misschien hangen de gordijnen er al voor de kerst. Ik kijk er naar uit!

  

Trouwens...ik loop niet met een aureooltje boven mijn hoofd te verkondigen dat je het ook eens moet proberen hoor! Het is nog steeds de echte wereld, we huppelen hier echt niet rond in witte gewaden met een Colgate smile om vervolgens madeliefjes te gaan plukken.  Nog steeds hou ik van mooie en dure dingen en natuurlijk zou ik het zonder pardon kopen als er ruimte was. Maar voor nu doen we het met wat we hebben en ik moet zeggen...het gaat ons méér dan goed af! 

Meisjes van zestien

 

 

Kleine meisjes worden groot, die van mij blijft helaas niet achter. Jaren geleden maakte ik een zelfde foto, toen zat ze nog in haar zwembroekje met een zakdoekje op haar hoofd naar een meer te kijken. Wel in Frankrijk. Dit jaar ging ze gewoon ook weer mee, 16 jaar inmiddels en nog steeds "a hand full", in dat opzicht is er weinig veranderd. Er zijn momenten geweest dat ik haar maar nauwelijks onder controle had, momenten waarin het allemaal niet zo heel lekker liep bij mij. Te druk, te moe, te verdrietig, te alleen. Zij hield daar natuurlijk geen rekening mee, logisch. Met aangeboren vakkundigheid haalde ze regelmatig het bloed onder mijn nagels vandaan.

 

"Hoezo ben jij te moe, ik ben dertien jaar en ik wil NU schoenen met hakken van 15cm. Ook al ben jij daar niet klaar voor en kan ik er niet op lopen...en het maakt me niet uit dat we nu midden in de stad staan, ik wil die schoenen! En anders maar geen schoenen."

 

Om maar eens een situatie te schetsen. Op dit soort momenten bezweek ik zelden, maar het maakte niet dat ik mezelf een gezellige moeder vond. Je wilt je kinderen natuurlijk alles geven, zolang het binnen de mogelijkheden ligt. Soms is het echter mogelijk, maar niet verstandig. De hakken kwamen er dus niet. En waar zij de ruzie (hoezo ruzie mam? Het was een meningsverschilletje (op straat, met alle registers open ja....)) schijnbaar makkelijk van haar schouders afveegde, had ik daar nog dagen last van. Nu vindt ze me niet lief meer, straks gaat ze ergens anders wonen. Mijn meisje kent me wat dat betreft als geen ander, ze weet mijn zwakke plek feilloos te raken. Niet zelden sloop ik na een knallend meningsverschilletje weer naar boven en praatte ik mijn ellende weg: "Nee, je krijgt nog steeds die schoenen niet, maar je begrijpt toch wel blablablabla" Om uiteindelijk de kamer te verlaten met het gevoel dat ik wéér mijn excuses had aangeboden voor een moment waarin ik zeker niet degene was die zich onredelijk gedroeg. Maar hey....ze vond me wél weer lief.

 

Ze is hoe dan ook een puber, met alle ellende die daarbij komt kijken. Je vergeet weleens dat ze meer is dan alleen die puber, gewoon omdat er zoveel gebeurt in dat leventje van haar (dan laat ik de afwas, de was en het kamer opruimen maar even buiten beschouwing want als er íets níet gebeurt in haar leven...) ook bij dit kind is het weleens lastig te beoordelen of de puberteit spreekt of het karakter. Best lastig inschatten soms en als moeder heb ik graag de neiging om naar de puberteit de buigen, lekker kop in het zand ;-). Inmiddels heb ik geleerd om te "aarden" en sta ik (als moeder) letterlijk steviger in mijn schoenen.

 

Het lijkt een harde tante, die dochter van mij, dat is ze soms ook. Regelmatig zat ik met mijn handen in het haar. Maar onder al die wilskracht (goede eigenschap), die laksheid (oeh...), dat perfectionisme (heeft ze niet van ondergetekende en heeft geen betrekking op haar slaapkamer) en al die schijnbare onverschilligheid, gaat een zacht karakter schuil. Ze denkt na over zaken die zelfs mij niet bezighouden. Moedert over haar broertje en zusje (soms niet in dank afgenomen en onterecht verward met bazigheid). Ze staat heel volwassen in het leven en maakt soms beslissingen waar menig volwassene een puntje aan kan zuigen. Keer op keer bewijst ze dat ik best los mag laten.

 

Kort en goed...ik ben trots op haar. Trots op de puber die ze is en trots op de volwassene die ze steeds vaker laat zien. Op de zestienjarige die, samen met collega-pubers broer en zus, zonder morren met ons meeging op vakantie en zich prima heeft vermaakt, ook al was er geen discotheek, waren er geen jongens, beperkt wifi en geen winkels. Trots op het kind dat bosbessen plukt, jam maakt met haar oma, mee gaat hiken, appeltaart bakt, de slappe lach heeft bij het kampvuur. Op de jonge volwassene die haar boontjes al bijna zelf dopt, twee baantjes werkt en niet hangt aan merken, niet zeurt als het eens wat minder is. Trots op haar creatieve geest en haar inzet op de nieuwe school. Het gaat allemaal niet alleen maar vlekkeloos, we hebben onze dingetjes, maar wat ben ik trots op onze band, die ondanks alle stormen ijzersterk is gebleven.

Huishoudelijk geluk

"Als ik op de bank, met een kopje thee door mijn schone ramen naar mijn tuintje kijk, ben ik volmaakt tevreden" zei vriendin Saskia, tijdens een telefoongesprek waarin we het over onze huismusserij hadden. Ik beaamde haar gevoel en tegelijkertijd dwaalden mijn gedachten af naar mijn eigen ramen... Wanneer had ik ze ook weer voor het laatst gepoetst? Toch alweer een tijd geleden...beneden dan...want boven kon ik me niet eens herinneren óf ik ze ooit gewassen had nadat we hier drie maanden geleden kwamen wonen. Ach wat, lekker belangrijk, aandacht terug naar het gesprek en we keuvelden lekker verder over belangrijke en onbelangrijke zaken.

Na het gesprek keek ik toch nog eens naar mijn ramen en kwam tot de conclusie dat ik nog héél goed naar buiten kon kijken. Ze waren niet brandschoon, maar dat belette me niet om volmaakt tevreden te zijn. Kon best nog even. Toch begreep ik precies wat Sas zei, als ik op mijn bankje zit, ook met die kop thee en ik overzie de huiskamer met mijn eigen spulletjes er in, ben ik tevreden, rustig.

Dat huishouden is bij mij overigens wel een dingetje (niet het mijne). Ik durf te stellen dat het bij ons niet vies is, dat ten eerste. Maar ik weet ook dat het niet brandschoon is, voor ons hoeft dat ook niet, we leven hier. Het is rommelig, geen troep.

Reden hiervoor is dat ik geen doorsnee huisvrouw ben, als ik er goed over nadenk ben ik erg adhoc. Het kan zomaar voorkomen dat ik een kopje koffie zit te drinken en bedenk "Er moet nodig gestoft worden" om vervolgens rustig mijn krantje weer te pakken. Op een andere dag pak ik direct de stofdoek en stof de kast...punt. De rest moet maar even wachten.

Tenzij ik bij een "uitermate net persoon" ben geweest,  want dán kan het nog wel eens gebeuren dat ik ontplof, iedereen in het gezin móet  het dan ontgelden want "Wat een vreselijke bende is het hier toch altijd!" Ik begin dan ijverig aan (bijvoorbeeld) de afwas en bedenk op de helft dat er ook nodig gedweild moet worden, waarna ik de stofzuiger pak om de trap te stofzuigen (ja...alleen de trap). Dan kan ik zomaar de andere kast afstoffen en zien dat er buiten nog een glas staat waarna ik opeens onkruid sta te trekken. De Fijne Man doet doodgemoedereerd de rest van de afwas, terwijl mijn grut zachtjes naar boven sluipt.

Als ik zo een kwartier of drie als een kip zonder kop heb rondgerend, lonkt daar ineens een glaasje drinken en zijg ik neer aan de keukentafel. Volmaakt tevreden kijk ik om me heen om te concluderen dat ik het héérlijk vind, zo'n half opgeruimd huis!

Ik kan álles!

...of beter, ik kan doe álles!

Want ik ben in het trotse bezit van een gezonde portie zelfoverschatting. Dát, in combinatie met mijn sluimerende controledrang en een snufje ongeduld, maakt dat ik alles kan doe!

Oké, koken wil kan ik niet...ik maak eten en tegenwoordig hoef ik zelfs dát niet meer te doen, want de Fijne Man staat in de keuken te hakken en te bakken. En los van het feit dat hij zes keer zo veel afwas achterlaat, is dat heel prettig. Gelukkig kan ik dan wel weer heel goed afwassen, maar dat doe ik niet, omdat de kinderen dat ook heel goed kunnen (en daar kom ik dan later wel weer een keer op terug).

Maar goed, even los van deze zijsprong, ik kan dus álles! Zo heb ik onlangs met de Fijne Man een vloer gelegd (ik praat er niet graag over maar: "Oh, de PIJN") en kan ik ook heel goed sjouwen. Want als klap op de vuurpijl ben ik ook nog eens héél sterk...

Een paar kleine nadeeltjes heeft het wel, allesdoener zijn. Avonden worden heel lang als je steeds de verkeerde hoek in de plintjes zaagt, ook heel duur trouwens. Want als je alles doet, wil je ook niet geholpen of gestopt worden. "Ga nou eens lekker zitten, morgen weer een dag" is aan mij niet besteed want die plintjes móeten er in en wel nú, of over een uur en désnoods een tikkie beschadigd. Maar het móet en ik wil het zélf doen! Ook de rolgordijnen moeten zónder het juiste gereedschap hangen, want ik wil het! En dat ik dan zes ziljoen keer een heel klein stukje van de buis af moet zagen omdat het steeds niet past maakt me níets uit!

Zo puilt ons huis, na drie maanden bewoning, uit van de "net niet" projectjes. En ik ben er trots op joh! De gordijnen hangen met iets te grote schroeven door iets te kleine pluggen in een net goed gat aan rails waar op dit moment niet te veel aan moet gebeuren anders klappen ze naar beneden. Rolgordijnen, lampen, plinten en de trap alles zélf gedaan, perféct in hun imperfectie. Voor alle duidelijkheid, samen met de Fijne Man (anders krijg je dát weer), die mij als ik op het randje van ontploffen sta, altijd weer rustig krijgt met een dom grapje, een lekker stukje muziek of een beetje extra inzicht.

Want stoppen...nee...dat kan doe ik dan weer niet als ik eenmaal bezig ben. En dan is het altijd fijn als er op een gegeven moment iemand staat die heel hard kan terugfluiten. Dan blijft het een beetje in balans. Er moet tenslotte ook nog iets voor de Fijne Man te doen blijven.