#1 OKTOBER BUY NOTHING NEW MAAND

In het kader van "oktober; buy nothing new maand" besloten wij deze maand geen nieuwe terrastegels aan te schaffen...

Haha...grapje hoor, insiders weten hoe het écht zit en outsiders... join the club. Maar goed, feit blijft dat we deze maand geen nieuwe terrastegels aanschaffen. We willen echter wél een andere tuin. De grindtegels die er nu liggen doen mijn humeur geen goed. Om een groot woord te gebruiken, ik háát grindtegels, dus de gruwel die door me heen ging toen we dit huis moesten accepteren was duidelijk aanwezig. We komen goed weg hoor, met ons nieuwe huisje dat besef ik wel. Maar het heeft heel wat van mijn aanpassingsvermogen geeist. De eerste maanden voelde ik me alleen prettig in de badkamer. Dat was de eerste plek die ik me eigen had gemaakt. Huilen doe ik onder de douche dus dat kwam destijds goed uit. Inmiddels wordt het steeds meer ons huis. Onze sfeer zit er al goed in, alleen nog een gordijntje in de keuken en je hoort mij niet meer klagen (geen garanties trouwens, ik mag graag een goed potje mopperen).

De tuin dus... Ik hou van tuinieren, niets is voor mij meer rustgevend dan tot mijn ellebogen in de blubber zitten. (oké...dát...en haken). De nieuwe buren waren dan ook meer dan verbaasd toen ik op mijn gemak het woekerende zevenblad worteltje voor worteltje zat te verwijderen. Op mijn gemakje ploegde ik de border om en ontdeed ik vijf vierkante meter van het plantje. Alles mocht er uit, alles vond ik lelijk. Week in, week uit zat ik op mijn knietjes te keutelen. Heerlijk. We besloten de grindtegels om te draaien, volgend jaar hoor...we hebben tijd zat. Er kwam een nieuwe schutting, er zijn nieuwe plannen voor een schutting aan de achterzijde van de tuin en zowaar hebben we alle bomen ook al verwijderd. De tuin wordt al steeds meer eigen. Er staat nog geen plant in maar hij is klaar voor de winter en klaar voor de grote verbouwing van volgend jaar.

Tot vanmorgen...de Fijne Man was naar een voetbalwedstrijd en ik zat op de bank. Te zitten. Ik besloot eens een tegeltje te gaan breken. Gewoon omdat het kon, stofzuigen kan altijd nog. Ik wilde eens kijken hoe het zou zijn als ik een beginnetje maakte. Zoals je weet kan doe ik alles, dus ik begon met breken van de grindtegels. Dat breken ging niet zo eenvoudig trouwens. Proefondervindelijk kwam ik erachter dat gooien voor mij de beste methode is. Tot mijn verbazing braken ze niet altijd in één keer, dan moest ik nog een keer smijten, want ik laat me uiteraard niet door een tegel op mijn kop zitten. Uiteindelijk had ik voldoende stukken om een beginnetje te maken. Het ging regenen, maar Lodewijk zegt dat het weer nooit te slecht is om in de tuin te werken, dus ik beet door. De buurvrouw tikte op haar voorhoofd, maar ik ging vrolijk door. Met dit als resultaat:

Toch super leuk?!?!?! Helaas sneed ik mijn vinger aan een steen dus moest ik stoppen, maar morgen ga ik door. Kijken of het volgende week af is. Ik ben benieuwd... Voor nu ben ik klaar en ga ik lekker de blubber van mezelf afspoelen. Onder de douche ja...maar ik ga niet huilen. Krijg je rimpels van.

Mooie lamp

Hoe vind je hem? Onze nieuwe lamp? Geweldig hè!

 

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat de keuze voor deze lamp niet uit weelde is gemaakt, maar oh wat heb ik er een lol in als het toch allemaal weer op zijn plek valt. Want ik vind hem leuk, onze nieuwe kroonluchter. Hij hangt nog niet hoor, maar dát we hem gaan ophangen is een zekerheidje.

Het uitzoeken van de perfecte lamp is voor ons altijd lastig, maar het wordt weer donkerder dus we ontkwamen er niet aan. Slechts één keer heb ik de perfecte hanglamp gevonden bij Andrea's Retroloods. Helaas liet ik die bij verhuizing nummer één uit mijn handen vallen. Ik ben er nóg ziek van. Verder is de verlichting in ons huis een bij elkaar geraapt zooitje. We hebben een "zaklamp", ontstaan toen we een staande lamp te fel vonden. We hebben er een zakje overheen getrokken. Een tafellamp die eigenlijk hanglamp is en twee schattige space-age lampjes in de vensterbank.

Het is lollig om te zien hoe we aan het "verduurzamen" zijn. Onlangs kocht ik wat borden op de rommelmarkt en maakte ik ze met een stift eigen.

Onze tuin wordt heel langzaam ook meer ons ding, inmiddels staat er een schutting en hebben we alle hibiscussen eruit getrokken. Van het hout dat daarvan overblijft maken we de schutting aan de achterzijde. De tegels worden aan stukken geslagen en omgedraaid.

Uiteindelijk moet het dit worden. Paradijsje toch?

 

 

De gordijnen in de keuken zijn ook nog een wens, die wil ik maken van oude zijden sjaaltjes, zodat het er uiteindelijk ongeveer als volgt uit gaat zien. Beetje meer geel en beetje meer sprekende kleuren.  Maar leuk is het! Als je nog sjaaltjes van vroegah over hebt, ik hou me aanbevolen.

 

 



Het keutelen dient vele doelen, we streven samen naar een gezellige omgeving, het houdt ons lekker bezig, het is goedkoop én het bewijst dat je héél veel kunt met best weinig. Het geeft ons het gevoel van samenzijn. Het maakt me tevreden. 

 

Het helpt dat ik uit een creatieve familie kom. Opa en oma liepen op hoge leeftijd nog door de bossen, op zoek naar een stukje hout, daar maakten ze dan beeldjes van voor kinderen en kleinkinderen. Ze pikten (ja écht) plastic zakjes bij allerlei winkels die opa dan aan repen sneed. Oma haakte daar toilettassen van, mijn moeder gebruikt ze nóg. Mijn vader en moeder zijn ook altijd aan het rommelen. Tijdens de vakantie hadden we ineens een barbecue boven ons kampvuur, gemaakt van wat tentstokken en een rooster, super gaaf!

 

De Fijneman is niet zo handig, maar wel heel enthousiast. Hij heeft goede, soms zelfs bruikbare, ideeën. En met een beetje geduld en creativiteit komen we een heel eind. Volgend jaar is onze tuin klaar. Misschien hangen de gordijnen er al voor de kerst. Ik kijk er naar uit!

  

Trouwens...ik loop niet met een aureooltje boven mijn hoofd te verkondigen dat je het ook eens moet proberen hoor! Het is nog steeds de echte wereld, we huppelen hier echt niet rond in witte gewaden met een Colgate smile om vervolgens madeliefjes te gaan plukken.  Nog steeds hou ik van mooie en dure dingen en natuurlijk zou ik het zonder pardon kopen als er ruimte was. Maar voor nu doen we het met wat we hebben en ik moet zeggen...het gaat ons méér dan goed af! 

Ik kan álles!

...of beter, ik kan doe álles!

Want ik ben in het trotse bezit van een gezonde portie zelfoverschatting. Dát, in combinatie met mijn sluimerende controledrang en een snufje ongeduld, maakt dat ik alles kan doe!

Oké, koken wil kan ik niet...ik maak eten en tegenwoordig hoef ik zelfs dát niet meer te doen, want de Fijne Man staat in de keuken te hakken en te bakken. En los van het feit dat hij zes keer zo veel afwas achterlaat, is dat heel prettig. Gelukkig kan ik dan wel weer heel goed afwassen, maar dat doe ik niet, omdat de kinderen dat ook heel goed kunnen (en daar kom ik dan later wel weer een keer op terug).

Maar goed, even los van deze zijsprong, ik kan dus álles! Zo heb ik onlangs met de Fijne Man een vloer gelegd (ik praat er niet graag over maar: "Oh, de PIJN") en kan ik ook heel goed sjouwen. Want als klap op de vuurpijl ben ik ook nog eens héél sterk...

Een paar kleine nadeeltjes heeft het wel, allesdoener zijn. Avonden worden heel lang als je steeds de verkeerde hoek in de plintjes zaagt, ook heel duur trouwens. Want als je alles doet, wil je ook niet geholpen of gestopt worden. "Ga nou eens lekker zitten, morgen weer een dag" is aan mij niet besteed want die plintjes móeten er in en wel nú, of over een uur en désnoods een tikkie beschadigd. Maar het móet en ik wil het zélf doen! Ook de rolgordijnen moeten zónder het juiste gereedschap hangen, want ik wil het! En dat ik dan zes ziljoen keer een heel klein stukje van de buis af moet zagen omdat het steeds niet past maakt me níets uit!

Zo puilt ons huis, na drie maanden bewoning, uit van de "net niet" projectjes. En ik ben er trots op joh! De gordijnen hangen met iets te grote schroeven door iets te kleine pluggen in een net goed gat aan rails waar op dit moment niet te veel aan moet gebeuren anders klappen ze naar beneden. Rolgordijnen, lampen, plinten en de trap alles zélf gedaan, perféct in hun imperfectie. Voor alle duidelijkheid, samen met de Fijne Man (anders krijg je dát weer), die mij als ik op het randje van ontploffen sta, altijd weer rustig krijgt met een dom grapje, een lekker stukje muziek of een beetje extra inzicht.

Want stoppen...nee...dat kan doe ik dan weer niet als ik eenmaal bezig ben. En dan is het altijd fijn als er op een gegeven moment iemand staat die heel hard kan terugfluiten. Dan blijft het een beetje in balans. Er moet tenslotte ook nog iets voor de Fijne Man te doen blijven.