Tien dingen die je beter niet kunt doen

Ik beschouw mezelf als een blond, maar intelligent persoon

Zo.

 

 

 

En omdat december nu eenmaal de maand van de lijstjes is, besloot ik niet achter te blijven. In mijn leven ben ik al regelmatig in situaties verzeild geraakt waarvan ik dacht: "Hm....matig." Dan heb ik het over momenten die ik zélf heb opgezocht maar er, achteraf, misschien beter over na had kunnen denken. Dus niet over de open deur die ik zou kunnen intrappen over ons winkelavontuur, dat weten we nu wel, maar meer over zaken waar iedereen rekening mee zou moeten houden. Vandaar dat ik nu deel...een gewaarschuwd mens telt immers voor twee.

 

Eerst zijn daar de voor de hand liggende gevallen. Scroll maar door als je een "Duh-erlebnis" hebt.

• als iets te goed lijkt om waar te zijn, dan is het vaak ook te goed om waar te zijn
• eet geen gele sneeuw
• geen ijsblokjes de koelkast in smijten als je nijdig bent, het glasplaatje breekt dan
• niet denken dat je alles al weet, je bent nooit de oud om te leren

 

En dus stoten we door naar het grovere werk, lees en leer...

 

• ik ben altijd een beetje onhandig geweest in het maken van contacten. Toen ik als bakvis op dansles zat vroeg een jongen "Hoe zijn jullie?" Rare vraag dacht ik en antwoordde dan ook: "Nou uh....gewoon...aardig...niets bijzonders eigenlijk" De jongen keek me vreemd aan en zei: "Ik bedoelde eigenlijk of jullie op de fiets waren of lopend..." En ik zakte voor de zoveelste keer in mijn leventje door de grond (dit was nog voor ik smakelijk om mezelf kon lachen)

 

• toen ik jong(er) was gebruikte ik Aapri om te scrubben, ken je dat nog? Een goedje met daarin stukjes perzikpit dat je over je huid moest halen om een perzikzacht huidje over te houden. Dat kocht ik van mijn eigen centjes, verdiend bij Blokker. Mijn vader, een man van vele ideeën, zag dat aan en adviseerde mij om mijn geld anders te gebruiken. Immers, met een ruwe handdoek zou je het zelfde resultaat behalen. Zo gezegd, zo gedaan. Toen de Aapri op was pakte ik een ruwe handdoek en boende mijn wangen grondig. Groot was de horror toen bleek dat ik te ruw was geweest en ik de huid van mijn wangen had geschuurd. Ik heb een paar weken met korsten zo groot als rijksdaalders op mijn wangen gelopen.... Bedankt pa! ;-)  

 

• iets ouder en wijzer woonde ik op mezelf en sportte ik. Ja echt, ooit deed ik dat. Ik zat op stepaerobics en daar had je van die leuke pakjes bij, met slobsokken. Een essentieel onderdeel van het pakje, zonder die sokken was het pakje niet compleet. Op een dag was ik mijn spullen bij elkaar aan het zoeken en bleek dat mijn sokken nog nat waren. Ik had pas een magnetron en dacht (en nog steeds vind ik het geen gekke gedachte) "als een droger het kan, kan een magnetron het sneller" Een paar keer ging het goed. Voor het sporten gingen mijn sokken een paar seconden in de magnetron en kwamen er droog-achtig uit. Tot de dag dat ik de tijd vergat... De sokken vatten vlam. Van de sokken bleef niets over en de magnetron bleef bij gebruik nog jaren een vreemd rubberachtig geurtje afgeven.  

 

• een paar jaar later, in een nieuw leven, kreeg ik eters. Voor het eerst anders dan mijn eigen familie en het waren er véél. Het waren ook nog mannen dus ik bedacht dat stevige kost een goede beslissing was. Andijviestamp zou het worden. Met spek. Ik schilde aardappels voor een weeshuis en kocht eenzelfde hoeveelheid speklapjes. De speklapjes moesten, in mijn beleving, goed knapperig worden en meestal lukte dat. Dit keer echter had ik het vuur te hoog gezet waardoor de boter te zwart werd. Ik had een kleine keuken en moest de pan kwijt. Naar buiten met dat rokende ding en ik zette de gloeiendhete pan op mijn schuurtje. (...) Dat had ik beter niet kunnen doen want toen ik de pan weer wilde pakken zat hij vast gesmolten in het bitumen dak. Uiteraard tot groot vermaak van mijn gasten.

• een keer was ik bij Barbara op visite geweest. Toen ik in het donker terugreed reed achter mij een auto. STOP POLITIE... Nu ben ik niet zo'n held dus in een seconde tijd besloot ik om niet zomaar te stoppen. Ik was in the middle of nowhere en het was heul donker. "Ja zeg, iedereen kan wel zo'n bord in zijn auto zetten" dacht ik nog. Ik reed dus door naar een verlicht benzinestation. Oom agent was niet zo gecharmeerd van mijn actie. Mijn achterlichtje bleek het niet te doen. Gelukkig kreeg ik alleen een waarschuwing, maar stoppen is aan te raden.

• en sinds gisteren heb ik een nieuw wapenfeit... Toen ik in de spiegel keek, zag ik dat mijn wenkbrauwen wel een pincetje konden gebruiken. Nu moet je weten dat een schoonheidsspecialiste mij ooit vroeg wie mijn wenkbrauwen in vredesnaam bijhield. Toen ik antwoordde dat ik dat zelf deed maar er nog nooit een cursus voor had gevolgd, reageerde ze schaterend dat je dát wel kon zien. Ennieweej...fijne motoriek en Sas...geen goede combi. Maar toen ik gisteren zag dat het nu wel erg uit de klauwen liep besloot ik daar iets aan te doen. Plukken was veel werk maar ik had ook nog van die handige waxstripjes. Grote stappen, snel thuis. Daar hou ik van. Dus toen ik me gisteren in de badkamer weer herinnerde dat ik mijn wenkbrauwen moest doen pakte ik mijn strips, in plaats van het pincet. Ik nog had de tegenwoordigheid van geest om mijn wenkbrauwen in te vetten met kokosolie zodat ik niet het hele zwikkie zou wegtrekken. Helaas was dit niet afdoende. Want toen ik na de eerste ruk een kwart van mijn rechter wenkbrauw op het stripje zag zitten wist ik dat het foute boel was... En toen moest de linker nog...

 

Lieve mensen, als jullie me een dezer dagen tegen het lijf lopen, denk dan niet dat ik verbaasd ben om je te zien. Ik heb alleen mijn wenkbrauwen gewaxed...en dat had ik beter niet kunnen doen...

#2 Oktober buy nothing new maand

Wat een heerlijke week was dit!

We hebben het gedaan, we zijn uit eten geweest.

En wat was het gezellig. Het werd een curry van Jamie Oliver, met garnalen en jasmijnrijst en het is gelukt. Ik maakte de salade van komkommer. Het lag niet aan mij, maar voor mij had die er niet bij gehoeven. De voorpret was enorm, ik heb me echt op dit etentje verheugd en het was alles wat ik me kon wensen. We hebben heerlijk gegeten, lekker gekletst, maar ook gezellig samen in de keuken gestaan om ons maaltje te bereiden. Tenminste...gestaan... Dat staan lukte niet helemaal, dat heeft te maken met een tegel, een voet en een gebrekkige motoriek. De pijn! 

Brengt me meteen op ons buy nothing new project. Gisteren kreeg ik de geest weer. Ik weet dat ik twee weken geleden nog de illusie had dat het in die week misschien wel af zou komen. Dat is mislukt. Te druk en nog veel te veel andere leuke dingen om te doen. Niet erg, dit klusje bleef lekker liggen en het ontwerp kon rijpen. We besloten om op safe te spelen. De vorige bewoner had het straatje net laten ophogen dus de ondergrond was strak. Waarom dan "buiten de lijntjes kleuren" met een eventueel hobbelig straatje als gevolg. Dus gisteren ging ik door, Albèrt was weer naar voetballen en ik hou vreselijk van keutelen dus ik kon hem een aardige klap geven. Vandaag hebben we het samen afgemaakt. Lekker hoor, als de tegels door de man gesmeten worden! Dit is het resultaat:

zoals het nu is

zoals het moet worden

De grindtegels die onder een houten terrasje verdwijnen

Verder was ik zeer productief op haakgebied. Ik haakte een vingerloze handschoen naar dit patroon van Ingthings. Ja, één... Zelf was ik er zeer tevreden mee, maar mijn dochter vond het maar stom... Juist je vingers worden koud op de fiets ma. Verontwaardigd nam ik mijn enkele handschoen mee naar mijn werk, waar mijn collega hem gewoon wél okè vond. Zou het een leeftijdsdingetje zijn? In ieder geval zat hij afgelopen vrijdag nog in mijn zak. Toen het toch wel wat fris was op de fiets besloot ik de proef op de som te nemen om te ondervinden dat mijn enkele handschoen toch wel lekker is. Dus ga ik weer aan de haak, om mijn handschoen een vriendje te geven. 

Jammer van het kerstkadootje dat dit knutselwerkje had kunnen zijn

  

#1 OKTOBER BUY NOTHING NEW MAAND

In het kader van "oktober; buy nothing new maand" besloten wij deze maand geen nieuwe terrastegels aan te schaffen...

Haha...grapje hoor, insiders weten hoe het écht zit en outsiders... join the club. Maar goed, feit blijft dat we deze maand geen nieuwe terrastegels aanschaffen. We willen echter wél een andere tuin. De grindtegels die er nu liggen doen mijn humeur geen goed. Om een groot woord te gebruiken, ik háát grindtegels, dus de gruwel die door me heen ging toen we dit huis moesten accepteren was duidelijk aanwezig. We komen goed weg hoor, met ons nieuwe huisje dat besef ik wel. Maar het heeft heel wat van mijn aanpassingsvermogen geeist. De eerste maanden voelde ik me alleen prettig in de badkamer. Dat was de eerste plek die ik me eigen had gemaakt. Huilen doe ik onder de douche dus dat kwam destijds goed uit. Inmiddels wordt het steeds meer ons huis. Onze sfeer zit er al goed in, alleen nog een gordijntje in de keuken en je hoort mij niet meer klagen (geen garanties trouwens, ik mag graag een goed potje mopperen).

De tuin dus... Ik hou van tuinieren, niets is voor mij meer rustgevend dan tot mijn ellebogen in de blubber zitten. (oké...dát...en haken). De nieuwe buren waren dan ook meer dan verbaasd toen ik op mijn gemak het woekerende zevenblad worteltje voor worteltje zat te verwijderen. Op mijn gemakje ploegde ik de border om en ontdeed ik vijf vierkante meter van het plantje. Alles mocht er uit, alles vond ik lelijk. Week in, week uit zat ik op mijn knietjes te keutelen. Heerlijk. We besloten de grindtegels om te draaien, volgend jaar hoor...we hebben tijd zat. Er kwam een nieuwe schutting, er zijn nieuwe plannen voor een schutting aan de achterzijde van de tuin en zowaar hebben we alle bomen ook al verwijderd. De tuin wordt al steeds meer eigen. Er staat nog geen plant in maar hij is klaar voor de winter en klaar voor de grote verbouwing van volgend jaar.

Tot vanmorgen...de Fijne Man was naar een voetbalwedstrijd en ik zat op de bank. Te zitten. Ik besloot eens een tegeltje te gaan breken. Gewoon omdat het kon, stofzuigen kan altijd nog. Ik wilde eens kijken hoe het zou zijn als ik een beginnetje maakte. Zoals je weet kan doe ik alles, dus ik begon met breken van de grindtegels. Dat breken ging niet zo eenvoudig trouwens. Proefondervindelijk kwam ik erachter dat gooien voor mij de beste methode is. Tot mijn verbazing braken ze niet altijd in één keer, dan moest ik nog een keer smijten, want ik laat me uiteraard niet door een tegel op mijn kop zitten. Uiteindelijk had ik voldoende stukken om een beginnetje te maken. Het ging regenen, maar Lodewijk zegt dat het weer nooit te slecht is om in de tuin te werken, dus ik beet door. De buurvrouw tikte op haar voorhoofd, maar ik ging vrolijk door. Met dit als resultaat:

Toch super leuk?!?!?! Helaas sneed ik mijn vinger aan een steen dus moest ik stoppen, maar morgen ga ik door. Kijken of het volgende week af is. Ik ben benieuwd... Voor nu ben ik klaar en ga ik lekker de blubber van mezelf afspoelen. Onder de douche ja...maar ik ga niet huilen. Krijg je rimpels van.

Mooie lamp

Hoe vind je hem? Onze nieuwe lamp? Geweldig hè!

 

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat de keuze voor deze lamp niet uit weelde is gemaakt, maar oh wat heb ik er een lol in als het toch allemaal weer op zijn plek valt. Want ik vind hem leuk, onze nieuwe kroonluchter. Hij hangt nog niet hoor, maar dát we hem gaan ophangen is een zekerheidje.

Het uitzoeken van de perfecte lamp is voor ons altijd lastig, maar het wordt weer donkerder dus we ontkwamen er niet aan. Slechts één keer heb ik de perfecte hanglamp gevonden bij Andrea's Retroloods. Helaas liet ik die bij verhuizing nummer één uit mijn handen vallen. Ik ben er nóg ziek van. Verder is de verlichting in ons huis een bij elkaar geraapt zooitje. We hebben een "zaklamp", ontstaan toen we een staande lamp te fel vonden. We hebben er een zakje overheen getrokken. Een tafellamp die eigenlijk hanglamp is en twee schattige space-age lampjes in de vensterbank.

Het is lollig om te zien hoe we aan het "verduurzamen" zijn. Onlangs kocht ik wat borden op de rommelmarkt en maakte ik ze met een stift eigen.

Onze tuin wordt heel langzaam ook meer ons ding, inmiddels staat er een schutting en hebben we alle hibiscussen eruit getrokken. Van het hout dat daarvan overblijft maken we de schutting aan de achterzijde. De tegels worden aan stukken geslagen en omgedraaid.

Uiteindelijk moet het dit worden. Paradijsje toch?

 

 

De gordijnen in de keuken zijn ook nog een wens, die wil ik maken van oude zijden sjaaltjes, zodat het er uiteindelijk ongeveer als volgt uit gaat zien. Beetje meer geel en beetje meer sprekende kleuren.  Maar leuk is het! Als je nog sjaaltjes van vroegah over hebt, ik hou me aanbevolen.

 

 



Het keutelen dient vele doelen, we streven samen naar een gezellige omgeving, het houdt ons lekker bezig, het is goedkoop én het bewijst dat je héél veel kunt met best weinig. Het geeft ons het gevoel van samenzijn. Het maakt me tevreden. 

 

Het helpt dat ik uit een creatieve familie kom. Opa en oma liepen op hoge leeftijd nog door de bossen, op zoek naar een stukje hout, daar maakten ze dan beeldjes van voor kinderen en kleinkinderen. Ze pikten (ja écht) plastic zakjes bij allerlei winkels die opa dan aan repen sneed. Oma haakte daar toilettassen van, mijn moeder gebruikt ze nóg. Mijn vader en moeder zijn ook altijd aan het rommelen. Tijdens de vakantie hadden we ineens een barbecue boven ons kampvuur, gemaakt van wat tentstokken en een rooster, super gaaf!

 

De Fijneman is niet zo handig, maar wel heel enthousiast. Hij heeft goede, soms zelfs bruikbare, ideeën. En met een beetje geduld en creativiteit komen we een heel eind. Volgend jaar is onze tuin klaar. Misschien hangen de gordijnen er al voor de kerst. Ik kijk er naar uit!

  

Trouwens...ik loop niet met een aureooltje boven mijn hoofd te verkondigen dat je het ook eens moet proberen hoor! Het is nog steeds de echte wereld, we huppelen hier echt niet rond in witte gewaden met een Colgate smile om vervolgens madeliefjes te gaan plukken.  Nog steeds hou ik van mooie en dure dingen en natuurlijk zou ik het zonder pardon kopen als er ruimte was. Maar voor nu doen we het met wat we hebben en ik moet zeggen...het gaat ons méér dan goed af! 

Ik kan álles!

...of beter, ik kan doe álles!

Want ik ben in het trotse bezit van een gezonde portie zelfoverschatting. Dát, in combinatie met mijn sluimerende controledrang en een snufje ongeduld, maakt dat ik alles kan doe!

Oké, koken wil kan ik niet...ik maak eten en tegenwoordig hoef ik zelfs dát niet meer te doen, want de Fijne Man staat in de keuken te hakken en te bakken. En los van het feit dat hij zes keer zo veel afwas achterlaat, is dat heel prettig. Gelukkig kan ik dan wel weer heel goed afwassen, maar dat doe ik niet, omdat de kinderen dat ook heel goed kunnen (en daar kom ik dan later wel weer een keer op terug).

Maar goed, even los van deze zijsprong, ik kan dus álles! Zo heb ik onlangs met de Fijne Man een vloer gelegd (ik praat er niet graag over maar: "Oh, de PIJN") en kan ik ook heel goed sjouwen. Want als klap op de vuurpijl ben ik ook nog eens héél sterk...

Een paar kleine nadeeltjes heeft het wel, allesdoener zijn. Avonden worden heel lang als je steeds de verkeerde hoek in de plintjes zaagt, ook heel duur trouwens. Want als je alles doet, wil je ook niet geholpen of gestopt worden. "Ga nou eens lekker zitten, morgen weer een dag" is aan mij niet besteed want die plintjes móeten er in en wel nú, of over een uur en désnoods een tikkie beschadigd. Maar het móet en ik wil het zélf doen! Ook de rolgordijnen moeten zónder het juiste gereedschap hangen, want ik wil het! En dat ik dan zes ziljoen keer een heel klein stukje van de buis af moet zagen omdat het steeds niet past maakt me níets uit!

Zo puilt ons huis, na drie maanden bewoning, uit van de "net niet" projectjes. En ik ben er trots op joh! De gordijnen hangen met iets te grote schroeven door iets te kleine pluggen in een net goed gat aan rails waar op dit moment niet te veel aan moet gebeuren anders klappen ze naar beneden. Rolgordijnen, lampen, plinten en de trap alles zélf gedaan, perféct in hun imperfectie. Voor alle duidelijkheid, samen met de Fijne Man (anders krijg je dát weer), die mij als ik op het randje van ontploffen sta, altijd weer rustig krijgt met een dom grapje, een lekker stukje muziek of een beetje extra inzicht.

Want stoppen...nee...dat kan doe ik dan weer niet als ik eenmaal bezig ben. En dan is het altijd fijn als er op een gegeven moment iemand staat die heel hard kan terugfluiten. Dan blijft het een beetje in balans. Er moet tenslotte ook nog iets voor de Fijne Man te doen blijven.