Groene vingers?

Zo...

 

 

zag onze tuin er uit toen wij, krap een jaar geleden, ons huisje inkropen.

 

en zo...

 

 

woonden we de eerste twee weken...

 

 

Ongeregeld zooitje niet? Gelukkig waren we in de eerste maand al aardig aan kant. Binnen, want het hibiscusbos in onze nieuwe achtertuin hield nog even stand. Tenminste... ook dát viel wel mee want toen Albèrt eenmaal de smaak van het snoeien te pakken had was de tuin leeg. Héél leeg... We plaatsten een schutting waardoor er al iets van eigen in de tuin kwam, maar een zooitje bleef het. Maar vandaag kan ik vol trots onthullen....

 

 

Tadaaaaaaaaaaa

 

Onze tuin 2.0 inclusief makkelijke moestuintjes, exclusief beplanting en meubilair. Dat komt nog, one step at a time. We hebben voor deze metamorfose zoveel mogelijk van de oude tuin hergebruikt. Keerden de oude tegels niet alleen om maar gooiden ze ook aan stukjes om een soort van flagstone look te maken. De takken van het Hibiscusbos gebruikten we voor een deel van de schutting en zullen ook terugkomen op een andere plek. We maakten een pergola, waarover we de kiwi van de buren zullen doortrekken. Diezelfde pergola gaat ons helpen om een heerlijke veranda-achtige schaduwplek te maken.

 

En die moestuin.... Zelfvoorzienend zullen we niet worden, maar ik kijk er zo vreselijk naar uit om, op een zomer avond, de salade uit onze eigen tuin te plukken. Inclusief kruiden en tomaten. Als ik helemaal doorsla kan ik het opleuken met de bloem van de Indische Kers. Leuk om wat later de Sugar snaps te plukken of om pompoenbloemen te vullen. Pompoen soep in de herfst.  Wat denk je van pesto uit eigen tuin??? Voorlopig staan er voor de show wat plantjes rucola en veldsla in, maar onder de grond liggen de zaadjes te kiemen. Ik hou jullie op de hoogte! De rest van de tuin wil ik vullen met heerlijke ruikers en bloeiers. Snijbloemen in alle soorten en maten... Zo komen we de zomer wel door denk ik.

 

Als je me zoekt...lig ik bij mijn bakken, de sla de grond uit te kijken ;-)





 

Hoe open moet het boek zijn?

"Mam, je ként hem niet eens!" riep dochterlief verontwaardigd toen we het over hem hadden.

En ik moest tot mijn schaamte toegeven dat ze gelijk had.

Zijn naam is erg goed vertegenwoordigd bij ons in huis. Zo hebben wij de poes, ons lieve huisdiertje dat een beetje mensenschuw is. Uiteraard het idool van Albèrt. En we "hebben" hem, de beruchte ex-klasgenoot van Gwen, toevallig ook een goede vriend van haar. Berucht door de verhalen die nooit aan de waarheid zijn getoetst en veilig verhuisd naar verre oorden. Hij komt over 5 maanden terug en ik vind dat eng. Ongefundeerd eng... Want ik heb de verhalen gehoord en waar rook is, is vuur zeggen ze. Maar ze heeft gelijk, die slimmerik, ik ken hem niet eens. En ongezien kreeg hij geen enkele kans, beken ik met het schaamrood op mijn kaken. Daarmee schreef ik niet alleen hem, maar ook het beoordelingsvermogen van mijn dochter af.

Dus openden wij het gesprek en kreeg ik wat achtergrondinformatie. Ze deed een boekje open over andere, in mijn ogen, keurige vrienden. Ze vertelde een beetje over zijn achtergrond, het pad dat hij bewandelt is niet perse het pad dat hij zelf kon kiezen.  En ik zal niet in detail treden, maar zachtjesaan krijgen wij de neiging om wat zachter te oordelen. Hij krijgt alsnog zijn kans, als hij ons de kans nog wil geven.

Want blablabla, wat geef ik hoog op over ruimdenkend zijn en ieder in zijn waarde laten. Maar omdat het nu om mijn dochter gaat vind ik het blijkbaar lastig om naar mijn eigen regels te leven. Hoeveel recht heb ik op het hele verhaal? Hoeveel achtergrondinformatie mag ik eisen? Moet ik niet gewoon blij zijn dat ze blijkbaar een hele goede vriend heeft, waar ze fijn mee kan praten?

Wij zijn zelf ook niet zo scheutig met het delen van achtergronden. We (ik) delen het zichtbare en ik geef soms een blik in mijn hersenspinsels. Voor de buitenkant zijn wij een patchworkgezin met schoolgaande kinderen, een hond, een werkende vrouw en een man die werkeloos thuiszit.

De vrouw is wat tenger en het zou zomaar kunnen dat ze hard werkt, óók nog de boodschappen doet en het razend druk heeft met haar gezin. Ze doet inderdaad die boodschappen, op haar fietsje. Al dan niet met hulp, net hoe het op dat moment uitkomt. Dat doet ze om grip op de situatie te houden, ze trekt het naar zich toe, voor zichzelf. Ze heeft geen zitvlees en werkt hard in de tuin, omdat ze daar rustig van wordt. Ze wacht niet op hem als ze iets wil doen. Daarom kan het gebeuren dat ze, tijdens zijn afwezigheid, ineens zelf een schutting paneel in elkaar zet of een lamp ophangt. Hij zou best willen helpen hoor, maar zij heeft geen geduld. Het komt op als kakken en moet gebeuren, en wel NU.  Gisteren was ze bekaf en wilde eigenlijk gaan liggen, de man gaf haar gelijk, hij zou toch zo gaan koken. Drie seconden later stond ze met een zaag in haar hand, te werken aan de schutting en gooide ze 15 zakken aarde op de tuin...ik bedoel maar. Dat had niet mogelijk geweest als ze ook nog had moeten koken, stofzuigen, wassen, strijken of schrobben. Dat doet de man. Daar heeft hij, naast het solliciteren en zijn vrijwilligerswerk, tijd genoeg voor. Niet dat zij niets meer aan het huishouden doet, af en toe loopt ze met een vochtig doekje langs de deuren, de wc en de kast (wees niet bang, niet constant hetzelfde doekje) en soms stopt ze, voor ze naar haar werk gaat, een wasje in de machine dat hij dan weer ophangt en met vereende krachten wordt weggevouwen. Als ze wakker wordt maakt ze, voor ze de boterhammen smeert en samen met de man een kop koffie drinkt, een heel klein rondje met de hond en zwaait vriendelijk naar de buren. Hij doet hetzelfde, maar dan voor ze gaan slapen, de buren slapen dan al. De man loopt overdag met de hond en regelt het huiswerk van de zoon. Heeft gesprekken met de zoon en tegenwoordig ook weer met de dochter. Na haar werk lopen ze samen nog een uurtje met de hond, pure ontspanning. Een gestroomlijnd gezin waarin ieder tevreden is met zijn of haar taak. Tenminste...zo beleven zij het.

De buitenwacht heeft daar wellicht andere ideeën over. Krijgt niet alles mee. Wij zijn gestopt met verdedigen (hoewel...nu doe ik dat toch weer een beetje). We hebben allebei een andere achtergrond, hebben verschillende karakters maar vullen elkaar perfect aan. Mijn achtergrond is gelukkig redelijk doorsnee, die van hem is héél anders, veel minder vanzelfsprekend. Mijn achtergrond is nog intact (hoewel gedeeltelijk in verre landen) Het contact met de enige waarmee hij zijn achtergrond deelt staat op een heel laag pitje. Dat vind ik jammer, maar dat respecteer ik. Daarbij komen dan óók nog de karaktereigenschappen die van ons allebei, op zijn zachtst gezegd, niet standaard zijn. Punt is, hij maakt mij gelukkig en ik hem. Op welke manier dat gebeurt is alleen voor ons interessant. Uiteraard is iedereen vrij om daar het zijne (of hare) van te denken maar persoonlijk vind ik het érg fijn dat we ons geluk gevonden hebben.

Daarom ben ik blij dat hij als vriend (niet dé, maar een) in het leven van mijn meisje is en vertrouw ik erop dat mijn dochter verstandig genoeg is om te weten wat goed voor haar is. Ze hoeft nu eenmaal niet alles te delen en moet haar leven kunnen leven zonder mijn opgeheven vingertje, mijn argusogen en mijn vraagtekens. Loslaten is wederom het devies... Ik weet zeker dat ik dat kan...ik moet gewoon nog even wennen...

2015 here we come!

Daar staat ie dan, onze kerstboom.

Alsof er niets gebeurd is liggen er, tradtitiegetrouw, veel te veel pakjes onder.

Morgen pakken we ze uit. Dat gaat zo in ons patchworkgezin. Om het jaar zijn de kinderen met kerst bij hun vader. Dus om het jaar vieren we 'kerst' op oudjaarsavond. Helaas is onze middelste telg er niet bij, zij heeft plannen met vrienden in Utrecht en geef haar eens ongelijk. Haar pakjes blijven bewaard. Dit jaar krijgen we versterking in de vorm van de verkering van dochterlief, ook gezellig.

Morgen sluiten we ook een turbulent jaar af. Samen proosten we op ons en samen wensen we een beter nieuwjaar. En uiteraard blikken we terug, er valt namelijk genoeg te zien.

Was 2014 een makkelijk jaar? Zeer zeker niet! Was 2014 een mooi jaar? Die vraag kunnen we met een volmondig JA beantwoorden. Ik heb een tijdje getwijfeld of ik dit stukje zou schrijven, ik wil niet de indruk wekken nederig te zijn. Andersom wil ik ook niet de indruk wekken alles vanzelfsprekend te vinden.

Want waarom was 2014 voor ons een mooi jaar? Er is genoeg gebeurd om niet gelukkig van te worden. Dat klopt. Geloof me, reden genoeg om met je hoofd tegen de muur te slaan en diep onder je steentje weg te kruipen. Maar onder je steen is het eenzaam en koud.

Wilden we in eerste instantie met rust gelaten worden (don't call us, we'll call you), werden we na de eerste schrik opgevangen door jullie, ons onzichtbare vangnet van familie en vrienden. Hoe bijzonder is het om te ervaren dat iedereen er is! Op alle mogelijke manieren werden (en worden) we geholpen, gesteund. Uit alle (soms onverwachte) hoeken werd de helpende hand of een luisterend oor geboden. Tot op de dag van vandaag voelen we die warmte. Mede dáárom was 2014 mooi. Ook zijn we trots op onszelf. We redden het, samen. Gesprekken gaan allang niet meer over aggossie toch en hoe moet dat nou, maar gewoon weer over de kinderen en over de toekomst. Zo hoort het ook.

2014 was ook een jaar van nieuws. Een nieuw huis (en daarbij nieuwe buurtjes), een nieuw gezinslid in de vorm van James (oh wat issie leuk) en een nieuwe levensstijl (positief als altijd maar super bewust). Het was een jaar van verbazing en dankbaarheid, van onmacht en vechten, woede en verdriet, van troost en wennen. Een jaar ook van creativiteit en consuminderen. Maar het was vooral een jaar van bewustwording en liefde.

Hoe 2015 wordt is, net als voor iedereen, koffiedik kijken.. Het blijft nog even spannend en gelukkig weten we niet wat er komt. Kan net zo goed iets moois zijn. 

Voor nu wens ik iedereen een héél gelukkig 2015! Hou van jezelf en van elkaar 

xx

Sas

Heeft u een menuutje?

 

Morgen gaan we uit eten

Op sjiek

Thuis

 

 

 

Het is al veel te lang geleden. En dat terwijl we "vroeger" maandelijks wel een keer in Villa Augustus te vinden waren. Maar zoals wel vaker tegenwoordig; "That was then, this is now". Als we tegenwoordig naar ons favoriete restaurant gaan (zeker niet maandelijks) is dat vooral voor een bakje thee met een stukje taart. Zo beleven we toch de ambiance die de Villa zo bijzonder maakt. Heerlijk.

 

Nu Albèrt (aka de Fijne Man, klaar mee - het beestje heeft een naam) zo graag en vaak ook lékker kookt, zag ik mijn kans waar. Waarom niet? Morgen dekken we de tafel, steken we de kaarsjes aan en gaan we goedgekleed aan de dis. Het zal best onwennig voelen, dat geloof ik wel, maar wat heb ik er zin in! Broodnodige quality time voor ons. Hij duikt in de kookboeken, ik in mijn kledingkast.

 

Want ik wil goed voor de dag komen voor mijn date.

 

 

 

 

 



 



Wankelmoed: Rechtop staan, zonder te overstrekken

...het zal vorig jaar september geweest zijn (natuurlijk was het vorig jaar september, maar het loopt zo lekker, zo mijmerend) toen ik in de Flow een artikel van Désanne van Brederode las. Het ging over Wankelmoed, de moed om te durven twijfelen en ik was verkocht. 

Als ik naar mezelf kijk, durf ik te stellen dat ik zéér Wankelmoedig ben, want wat houdt het in, die Wankelmoedigheid? 

In het kort komt het er op neer dat je durft uit te spreken wat je dwarszit. Het is heel normaal om te wankelen over de dagelijkse dingen. Vriendinnen die je een tijdje niet hoort (zou ik iets verkeerd gedaan/gezegd hebben), je opvoedkunsten (of het "gebrek" daaraan), dingen thuis of op je werk. Het vergt moed om je twijfels te uiten want het maakt je heel even kwetsbaar. Maar je geeft mensen ook de kans om een stukje van jou te zien dat anders is dan ze misschien verwacht hadden. Bijkomend voordeel, ze krijgen ook de gelegenheid om te reageren op jouw aannames, wel zo prettig. Iedereen zou een beetje wankelmoed moeten hebben.

Zoals vaak heb ik ook hierin, zeker als ik mensen net leer kennen, de neiging om door te slaan in mijn Wankelmoedigheid. Ik vergroot mijn zogenaamde tekortkomingen en maak zo mezelf kleiner dan ik in werkelijkheid ben. En met welk doel?? Het is een nare eigenschap, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn gesprekspartner. Ik kom over als een onzeker persoon, in plaats van de wankelmoedige ik die ik ben. Want ik ben sterker dan ik in eerste instantie laat zien. Het is niet voor niets dat Dieklah op een bepaald moment riep: "Ja Sas, nu weten we het wel. Misschien wordt het nu eens tijd om jezelf te laten zien en niet steeds te zeggen dat je lelijk, dom en onhandig bent. Het is voor ons niet leuk om steeds te moeten zeggen dat je leuk, handig en superslim bent..." Uh....oké...*bloos*

Sindsdien ga ik met de billen bloot zodra ik signalen opvang waaruit blijkt dat ik mezelf weer klein maak,  want old habbits die hard. Ja, ik hou van haken! Ook toen het niet hip was... En ik ben trots op mijn dekentje, ook al is het niet het toonbeeld van stijl en klasse. Ik hou ook van tuinieren, al heel lang. En er zijn boeken die IEDEREEN geweldig vindt, maar waar ik mijn hoofd niet bij kan houden. Niets ten nadele van de mensen die dat wel kunnen hoor... En weet je...ik vind het ook helemaal niet erg als jij niet van Goede Tijden Slechte Tijden houdt, ik vind het wél leuk om met mijn gezin naar de ontwikkelingen in Meerdijk te kijken...hoe burgerlijk dat ook mag klinken.  Maar ik vind het ook niet erg dat jij naar Hart Van Nederland kijkt hoor...écht niet...

Ik omarm mijn kracht, mijn eerlijkheid en laat zien wie ik ben. Daar word ik steeds beter in trouwens en ik merk dat je daar veel open- en eerlijkheid voor terugkrijgt. Je leert de mensen kennen. Neemt niet weg dat ik een zacht persoon blijf hoor. Wankelmoed bestaat niet uit het jezelf kleineren maar uit het laten zien dat je heel begaafd bent en daar bovenop óók nog durft toe te geven dat je niet alles weet of kan. En passant kom je er dan vaak achter dat andere mensen ook "maar wat doen".

Ben jij wankelmoedig?

En dan?

Hoewel het niet de bedoeling is om onze situatie uit den treure te benadrukken, wil ik hem ook niet helemaal in de doofpot stoppen. Het maakt wie we zijn, dus hier komt ie, voor eens en voor altijd:

Om nu meteen te zeggen dat ons faillissement het beste is dat ons sinds tijden overkwam, gaat wat ver. Ik raad het niemand aan. Liever hadden we nu nog in de winkel gestaan, vol plannen voor een toekomst gevuld met kleding en blije klanten. Maar het mocht helaas niet zo zijn. Het roer moest om en plannen moesten veranderd worden.

Maar met het faillissement kwam uiteindelijk wel de rust. Rust op verschillende vlakken. Want niet alleen op financieel maar ook op persoonlijk vlak zijn we gedwongen om stil te staan bij "Het-Grote-Hoe-Nu-Verder?"

Eerst waren daar onzekere tijden. En nu? Hoe gaan we het redden? Hoe gaan we het vertellen? Hoe pakken de kinderen het op? Waar moeten we nu wonen? Wat wordt er over ons verteld en hoe gaan we daar mee om?  Het fijne van problemen is, dat ze opgelost kunnen worden. Sommige problemen lossen zichzelf op, andere hebben wat meer aandacht nodig. Ook fijn is dat je zelf kunt kiezen op welke manier je ermee omgaat.

Wij hebben gekozen voor het tellen van onze zegeningen. Lekker zweverig hè... maar op een bepaald moment kún je gewoon niet anders. Het is dát, of zwelgen in zelfmedelijden en bitter worden, nou geef mijn portie maar aan Fikkie. Dus zegeningen zullen het zijn! En écht, we hebben er zoveel. Niet alleen mogen we ons wentelen in een warm bad van vrienden en familie maar hebben we ook drie heerlijke pubers die ons steunen waar ze kunnen. Gewoon door te begrijpen wat binnen hun macht ligt en te blijven wie ze zijn maken ze ons een sterk gezin dat alles aankan.

Onze uitdaging ligt in het maken van grote zaken, zoals een warm thuis en een fijn leven, met een klein budget. Barbara en ik zaten een tijdje geleden te gniffelen op de bank. Ons met zorg in elkaar gezette vintage huishouden zou zomaar verward kunnen worden met een "Ach die lieverds, kijk eens hoe ze in de schuldsanering zitten-inrichting". Het is ons geluk dat we van oude meuk houden.

Ook moeten we sparen voor leuke dingen. Tenminste....sparen voor leuke dingen die geld kosten. En dan heb ik het niet over een auto, maar over een bioscoopje pikken of een terrasje pakken. Een wandeling kost echter niets en een bbq moet gepland worden, niet in een keer een hele hap vlees kopen, maar gewoon opsparen in de vriezer. Ik hoef echt niet iedere week te bbq-en hoor. Ons inkoopbeleid is ook drastisch veranderd, we eten vers tegenwoordig en gooien maar zelden iets weg. Aankopen die eerder vanzelfsprekend waren, worden nu met de grootste zorg in het budget gepast en eventueel zonder pardon geschrapt. En het mooie is....ik sta nooit meer met een lege pas bij een kassa, er is overzicht! (kan ook zijn omdat ik niet zo vaak meer bij een kassa sta hoor ;-))

De grootste winst die we ervaren is: tijd. Tijd voor elkaar, tijd voor de kinderen, tijd voor leuke dingen, tijd voor onze omgeving. Want ik was al nooit een held in feesten en partijen (om over de Fijne Man nog maar te zwijgen), maar ik kan je brommen dat ik in de afgelopen twee jaar regelmatig een (terechte) tik op mijn vingers heb gekregen voor het missen van een verjaardag, al dan niet met een goede reden. Steeds vaker waren we ook te moe voor dingen buiten ons gezin en dreigden we een ietsje geïsoleerd te raken. Met alleen Whatsapp red je het niet in de grote mensen wereld.

Uiteraard is het niet alleen halleluja en hebben we best momentjes dat we minder blij zijn. En natuurlijk hebben we de ogen uit ons hoofd gejankt, nog steeds af en toe, maar dat doen we samen. Samen redden we het makkelijk. Als ik het niet meer zie zitten is hij daar voor mij en andersom. En intussen pakken we ons leven op en gaan we verder als gezonde mensen die toevallig failliet zijn...

x
Sas