De kunst van het afmaken...

...ik ben begonnen aan een heldenreis met als doel om eens een

reis af te maken.

Bron: louniestadt.com

Je kent het wel, ergens aan beginnen en niet afmaken omdat...nou, gewoon omdat het leven voor de deur staat. Ik zit al een hele tijd bij de Creative Campfire Community van Lou en dat is wat het lijkt. Een knappend kampvuur waar een hele schare (inmiddels bijna 700) creatievelingen zich om heeft geschaard. Iedere vrijdag ontvang je een super leuk en enthousiast (soms zelfs ontroerend) filmpje van Lou met daarbij wat lessen die je wel of niet kunt doen. No pressure, geen druk. 

Bij die lessen worden álle facetten des levens aangepakt. Je leert kijken naar jezelf en je omgeving op een manier die je misschien al kende, maar nu pas herkent. Een logisch gevolg voor Lou was de Wild and Free Society. De filosofie van de Wild and Free Society vind je HIER. En ik moet zeggen...als ik al geen fan van Lou en haar leefwijze had geweest, dan was ik het nu geworden. 

Lou heeft de wijsheid niet in pacht, dat beweert ze ook niet. Maar als wat ze doet bij je past, dan klopt het. In de Wild and Free Society biedt ze haar lessen aan. Zo kun je daar e-courses volgen die je leven aanvullen, misschien zelfs veranderen. Ze leert je Wild and Free te leven met je kinderen en er is een echte Declutter Challenge waarmee je niet alleen je huis, maar ook je hoofd opruimt. Je kunt er een cursus Art Journallen (is dat een woord?) volgen en dus ook de Hero's Journey. En alle (álle) lessen worden begeleid door de enthousiaste filmpjes van Lou. 

Nou, die Hero's Journey, daar ben ik dus mee bezig. Samen met nog wat vrouwen ben ik op reis gegaan en word ik links en rechts uit mijn comfortzone getrokken. Loslaten en vastgrijpen, daar gaat het om. Je ontmoet een Heldin, je tegenstanders en ik begin te begrijpen dat ik een grote hoeveelheid "ontwijkend gedrag" tentoonspreid als het gaat over het bereiken van mijn persoonlijke doelen. Bij de kleinste tegenslag vind ik "ineens" een klusje dat ik nog moet doen waardoor ik mijn doel (dat echt aan me trekt) links laat liggen. Of ik verzin een klus, daar ben ik namelijk ook goed in. Ik herken mijn tegenstanders nu en ga er bewust mee aan de slag. 

Voor het eerst sinds tijden geloof ik dat ik mijn doel (namelijk iets áfmaken) ga bereiken en ik weet bijna zeker dat ik dat aan mezelf, maar ook aan de filosofie, de Bondgenoten én Lou Niestadt van de Wild and Free Society te danken heb. En het leuke is: ik kan de reis altijd weer opnieuw gaan doen. En heb ook nog toegang tot alle andere lessen in de WFS, mocht ik óóit weer willen gaan de-clutteren of (God zegene de greep) tekenen.

Ben je ook nieuwsgierig naar een Heldenreis? En wil je eens kijken of het bij je past? Check her out!  

Don't Just Do It.....Do It Anyway 

Stel je voor...

...het is vrijdagochtend en je bent je lievelingsbroek kwijt. Het is tien over half negen, je loopt gekleed in je shirt, je jasje, met je sjaal om en je sokken al aan, te zoeken en je moet over tien minuten écht weg om op tijd te zijn. Wat doe je?

Juist.

Een kwartier later vind je de broek, hij hangt netjes in de kast. Gestreken. Hoe noem je dat?

Ik noem dat geluk.

Op weg naar de voordeur merk je dat je tas nergens te vinden is. Je zoekt, maar geen geluk. Je grist een plastic tasje uit de kast en stopt daar je gezonde voornemen in. Op een holletje verlaat je het pand, bedenkend: “wat een huis neemt, geeft het ook weer terug, blij dat het droog is”.

Bij je fiets aangekomen zie je dat de fietstassen openstaan. Het heeft die nacht gesneeuwd en geregend. In de fietstassen staat een laag water en vind je de tas. Doorweekt. Toch niet zo in het huis. Gelukkig heb je de week ervoor al je papieren eruit gehaald en was je bankpas toch leeg. Wederom is dat…

Geluk.

Op dat moment besluit de sneeuw die ’s nachts niet is gevallen om dat nu toch maar te doen. Tien minuten later arriveer je, koud tot op het bot, in een warm kantoor alwaar een heerlijk kopje thee klaarstaat (nou ja….nog wel even inschenken dan). Wat is dat?

Precies.

Ik wens jullie een gelukkige Vrijdag de Dertiende

En dan?

Hoewel het niet de bedoeling is om onze situatie uit den treure te benadrukken, wil ik hem ook niet helemaal in de doofpot stoppen. Het maakt wie we zijn, dus hier komt ie, voor eens en voor altijd:

Om nu meteen te zeggen dat ons faillissement het beste is dat ons sinds tijden overkwam, gaat wat ver. Ik raad het niemand aan. Liever hadden we nu nog in de winkel gestaan, vol plannen voor een toekomst gevuld met kleding en blije klanten. Maar het mocht helaas niet zo zijn. Het roer moest om en plannen moesten veranderd worden.

Maar met het faillissement kwam uiteindelijk wel de rust. Rust op verschillende vlakken. Want niet alleen op financieel maar ook op persoonlijk vlak zijn we gedwongen om stil te staan bij "Het-Grote-Hoe-Nu-Verder?"

Eerst waren daar onzekere tijden. En nu? Hoe gaan we het redden? Hoe gaan we het vertellen? Hoe pakken de kinderen het op? Waar moeten we nu wonen? Wat wordt er over ons verteld en hoe gaan we daar mee om?  Het fijne van problemen is, dat ze opgelost kunnen worden. Sommige problemen lossen zichzelf op, andere hebben wat meer aandacht nodig. Ook fijn is dat je zelf kunt kiezen op welke manier je ermee omgaat.

Wij hebben gekozen voor het tellen van onze zegeningen. Lekker zweverig hè... maar op een bepaald moment kún je gewoon niet anders. Het is dát, of zwelgen in zelfmedelijden en bitter worden, nou geef mijn portie maar aan Fikkie. Dus zegeningen zullen het zijn! En écht, we hebben er zoveel. Niet alleen mogen we ons wentelen in een warm bad van vrienden en familie maar hebben we ook drie heerlijke pubers die ons steunen waar ze kunnen. Gewoon door te begrijpen wat binnen hun macht ligt en te blijven wie ze zijn maken ze ons een sterk gezin dat alles aankan.

Onze uitdaging ligt in het maken van grote zaken, zoals een warm thuis en een fijn leven, met een klein budget. Barbara en ik zaten een tijdje geleden te gniffelen op de bank. Ons met zorg in elkaar gezette vintage huishouden zou zomaar verward kunnen worden met een "Ach die lieverds, kijk eens hoe ze in de schuldsanering zitten-inrichting". Het is ons geluk dat we van oude meuk houden.

Ook moeten we sparen voor leuke dingen. Tenminste....sparen voor leuke dingen die geld kosten. En dan heb ik het niet over een auto, maar over een bioscoopje pikken of een terrasje pakken. Een wandeling kost echter niets en een bbq moet gepland worden, niet in een keer een hele hap vlees kopen, maar gewoon opsparen in de vriezer. Ik hoef echt niet iedere week te bbq-en hoor. Ons inkoopbeleid is ook drastisch veranderd, we eten vers tegenwoordig en gooien maar zelden iets weg. Aankopen die eerder vanzelfsprekend waren, worden nu met de grootste zorg in het budget gepast en eventueel zonder pardon geschrapt. En het mooie is....ik sta nooit meer met een lege pas bij een kassa, er is overzicht! (kan ook zijn omdat ik niet zo vaak meer bij een kassa sta hoor ;-))

De grootste winst die we ervaren is: tijd. Tijd voor elkaar, tijd voor de kinderen, tijd voor leuke dingen, tijd voor onze omgeving. Want ik was al nooit een held in feesten en partijen (om over de Fijne Man nog maar te zwijgen), maar ik kan je brommen dat ik in de afgelopen twee jaar regelmatig een (terechte) tik op mijn vingers heb gekregen voor het missen van een verjaardag, al dan niet met een goede reden. Steeds vaker waren we ook te moe voor dingen buiten ons gezin en dreigden we een ietsje geïsoleerd te raken. Met alleen Whatsapp red je het niet in de grote mensen wereld.

Uiteraard is het niet alleen halleluja en hebben we best momentjes dat we minder blij zijn. En natuurlijk hebben we de ogen uit ons hoofd gejankt, nog steeds af en toe, maar dat doen we samen. Samen redden we het makkelijk. Als ik het niet meer zie zitten is hij daar voor mij en andersom. En intussen pakken we ons leven op en gaan we verder als gezonde mensen die toevallig failliet zijn...

x
Sas