Guilty pleasures

Toen ik pas met Edwin over Goede Tijden zat te praten drong het tot me door... Goede Tijden is  "not done" in bepaalde lagen van de bevolking blijkbaar. Het verraste hem namelijk dat wij, als gezin, naar de soap kijken. Hij vindt het zelf ook leuk, maar achter ons had hij het niet gezocht. "Hmm" denk ik dan direct bij mezelf..."is dat goed, of is dat slecht?" "Waarom denkt hij zoiets over ons? Wat stralen we uit?" Nah goed, daar kom je toch nooit achter natuurlijk en eigenlijk is het niet zo belangrijk wat men van je denkt en in dit geval helemaal niet, het was een onschuldige verwondering.

Voor de beeldvorming vind ik het wel leuk om wat zogenaamde guilty pleasures te onthullen. Schrap zetten hoeft niet overigens.

Ik vind het fijn om te denken dat men mij als een vredelievend, zorgzaam en meegaand persoon ziet. Iemand met een goede inborst zeg maar. Van dat beeld zal weinig overblijven nu ik opbiecht een die-hard fan van The Walking Dead te zijn. Al vanaf het eerste seizoen kan ik vreselijk genieten van mensen die moeten rennen voor hun leven en daar ALLES voor over hebben. TWD is niet zomaar een zombieserie, neeeee zeg! TWD gaat over een groep mensen en de dynamiek in die groep maakt dat ik graag naar de serie kijk.  Maar in mijn hoofd ontwikkel ik stiekem al een techniek om de zombies aan te pakken. Mócht er hier een plaag uitbreken dan ben ik voorbereid en ik kan je vertellen...met mij valt niet te spotten! So much for Hippie Sacha...

Goed, dat was de fictie. Extra fijn is dat ik mijn gezin heb aangestoken met mijn verslaving. Doen we nog een aflevering mam? Uh, oké! Hoeveel?

In het echt heb ik nog wel wat guilty pleasures... Ik zing, niets mis mee natuurlijk. Ik zing onder de douche... Nog niet raar eigenlijk. Nee het vreemdst is dat ik vind dat ik GOED zing. Ik vind mezelf goed. Ook al heb ik alles tegen, ook al raak ik de noten niet en wéét ik dat het niet klinkt. Als ik onder de douche sta te zingen "nail" ik álles. Hoezo Voice Of Holland? Zet mijn douche op het podium en ik versla íedereen in de battle. In mijn hoofd dan hè, want echt hoor, ik weet best wel dat ik het niet kan. Maar onder de douche rock ik! En niemand die me tegenhoudt.

En ik tel. Alles. Hoeveel traptreden (altijd de zelfde hoeveelheid overigens, voor de niet tellenden onder ons). De steken van mijn gehaakte deken. Hoe vaak ik op de fiets moet trappen tot ik op de hoek ben. Hoe lang ik mijn haren was en hoe lang het duurt voor dat alles in het putje is verdwenen. Noem het op en ik tel het. Als het kan. Liefst verbind ik er dan ook een weddenschapje aan, met mezelf. Wedden? Ik kan binnen 30 pedaaltrappen op de hoek zijn. Als dat dan lukt probeer ik het de volgende keer in 29 tellen. NIET dwangmatig overigens. Ik kan makkelijk zonder, maar ik vind het leuk om mijn leven een beetje te verspellen, het is allemaal al serieus genoeg.

Als ik gekleurde snoepjes heb, eet ik eerst de oneven op, tot ik van alle kleuren hetzelfde aantal heb. Dan begin ik met de lelijkste kleur en maak een rondje van alle kleuren. Net zo lang tot ik het laatste snoepje van de mooiste kleur in mijn mond kan steken. Het leven is zo mooi!

Appels schil ik, al tellend, net zo lang tot het schilletje breekt. Enzovoort enzovoort. Noem me een grote kleuter, maar ik hou ervan. Er zijn zat zaken waar ik me druk over kan maken (en maak) laat mij maar lekker stiekem dingetjes doen waar ik zelf heel hard om kan lachen. Ik hou ervan.

En jij? Moet jij wel eens om jezelf lachen Bar?

Re: Wat eten we vandaag?

Barbara schreef een Spiegeltje, Dit is mijn antwoord.

Hussen! Met zingoren... Dát eten we vanavond. Recept van mijn opa dat, geloof ik, in dezelfde categorie als de "apenkots" van jouw vader valt. Grappig hoe dit van generatie op generatie wordt overgenomen.

Ja, eten...ik heb er niet zoveel mee. Ik hou niet van koken, ben een keukenvandaal. Niet zelden komt het voor dat we rond etenstijd nog moeten bedenken wat het gaat worden die avond. Tegenwoordig kookt Albèrt en soms staat het oudste kuiken in de keuken dus zo goed als altijd kom ik er netjes onderuit. En áls ik kook, kun je dat niet onder de noemer koken scharen. Ik kook niet, ik maak eten. Zonder bezieling, op de automatische piloot. Als ik dagelijks een volledige maaltijd uit een tube zou kunnen halen zou ik het doen. Gut...wat klinkt dat koud zeg! Maar het is wel mijn relatie tot eten, zonder filter.

Wat we eten is ook voor mij vaak een verrassing. Ik begrijp niets van mensen die 's morgens al over het avondeten beginnen. Hoezo dan? Ik kan me echt niet verheugen op een bord met boontjes of een kom met soep. Waar ik me wél op kan verheugen is de actie zelf, het eten op zich. Want als het eten eenmaal gekookt is, gaan we aan tafel. Jazeker, wij eten aan tafel! Want dát vind ik dan weer wél heel erg fijn, samen aan tafel. Kletsen over de dag van vandaag, bespreken wat je belangrijk vindt en luisteren naar elkaar. Mijn kinderen eten alles, zitten bijna nooit met lange tanden aan tafel. Ja, paprika, dat is een weggeschoven groente, net als champignons. Maar verder gaat het er zonder morren in, onder het genot van dat goede gesprek of in stilte. Maar bijna altijd samen. We geven het eten ook altijd een cijfer (tik van het gezin) gemiddeld krijgt het een 7, niet slecht toch.

We eten twee keer per week een prakkie, op woensdag zijn de kinderen weg dus doen wij makkelijk (pizza ofzo), vrijdag patatdag (hoeft voor mij niet perse) en minstens 1 x pasta. Die vaste dagen zijn overigens wel een dingetje, ik vind ver-schrik-ke-lijk om een jaar van te voren al te weten wat ik op, bijvoorbeeld, vrijdag de dertiende zal eten. Stom! Maar dat terzijde... In het weekend rommel ik maar wat aan.

Als de kinderen er zijn zit er meer structuur in dan wanneer we samen zijn. Op zaterdag zouden we dan zomaar "chips" kunnen eten. Op zondag is er meestal iets makkelijks maar wel gezond, denk aan een stamppotje of gebakken aardappelen met sla of een boterham met ei. Als de kinderen wel thuis zijn probeer ik het wel extra gezellig te maken. Pannenkoeken of gourmetten, maar echt niet ieder weekend! Tegenwoordig is Gwen vaak aan het werk dus eet ze op zaterdag niet mee. Dan eten we BOS (bord op schoot) en kijken we naar Lachen om Homevideo's, hoe burgerlijk wil je het hebben ;-).  Ik hou van de kneuterigheid die bij de maaltijd komt kijken, het maakt me niets uit wat er op mijn bord ligt eigenlijk.

Hier dus geen vier gangen diner tijdens de kerstdagen, ik kijk wel gauw uit. Vergeet nooit meer hoe mijn moeder úren in de keuken had staan zwoegen en dat wij allemaal onze neus optrokken. Zó zielig. (achteraf dan he, toen vond ik dat ik volledig in mijn recht stond). Naar mijn mening is een pan erwtensoep ook oké op de kerstdis, zolang de tafel maar mooi gedekt is en het gezelschap fijn.

Als ik alleen zou wonen zou het, denk ik, een drama worden. Waarschijnlijk zou ik op de bank eindigen met een toastje kaas. Dagelijks. En daar zou ik nog tevreden mee zijn ook. Of met een emmer B&J's. Niet omdat ik niet voor mezelf wil zorgen (krijgen we dat weer) maar omdat ik dát nu eenmaal veel lekkerder vind dat een bord met boontjes. Maar het is wel saai....zo zonder tafelgenoten. Blij dat ik niet alleen ben, die boontjes neem ik dan maar op de koop toe.

Zwitserland

Mirror mirror,

 

Mijn vrienden (hier in het Dordtse) noemen me Zwitserland omdat ik me graag afzijdig hou van gekonkel en gemorrel. Ik kies zelden partij en zolang er niet naar mijn mening gevraagd wordt, geef ik hem niet. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik geen mening heb! Ik vind heel veel van veel dingen, maar ik vind het niet nodig om dat altijd maar te ventileren. Zwitserland dus, ik vind het een geuzennaam.

 

Zwitserland houdt overigens best van een goed potje mopperen op zijn tijd, zo vind ze best aardig wat dingen stom. Zoals daar zijn:

 

Exen...

 

Niet die van mij overigens (mijn ex is oké olé olé) Nee, van die exen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen en dat over de rug van de kinderen uitspelen. Naar mijn mening heeft IEDER kind recht op een vader en een moeder. En ieder kind heeft het recht om ZELF een mening te vormen. Dus dames en heren ex, denk na en kijk even in de spiegel. Wees Zwitserland waar het je ex en je kinderen betreft.

 

Vensterbank Boeddhisme...

 

Van die Boeddha's die je overal en nergens kunt kopen en die je overal en nergens ter decoratie ziet staan. Boeddha's in de tuin, aan de muur, in de vensterbank en op de plee. Leg er nog een Happiness bij en het plaatje is voor mij compleet. Ik krijg daar een "Kijk mij eens lekker spiritueel zijn" gevoel van. Belachelijk hoor (van mij) want wie ben ik om daar zo over te oordelen. Maar ik vind het stom. Behalve mijn Orang Malu...die vind ik mooi.

 

Roddelen...

 

Ik háát het! Niet te verwarren met "over elkaar praten". Dat mag. Maar over elkaar lullen met de intentie iemand (die zich op dat moment niet kan verdedigen) af te breken kan écht niet!

 

Drie dezelfde...

 

Ken je dat? Die vensterbanken waar groepjes van drie dezelfde vaasje staan. Liefst met drie dezelfde nepbloemen. Of drie dezelfde lijstjes, met drie bijna dezelfde foto's. Drie dezelfde plantjes. Waar is dat ontstaan vraag ik me af? Ik vind het niet mooi, maar hey.... Kijk eens bij mij binnen, genoeg stoms te vinden hoor.

 

Vriendschappen onderhouden...

 

Dat vind ik niet stom. Dat vind ik moeilijk. Maar ik doe mijn best.

Mopperen op vluchtelingen...

Je zou ZELF maar met je kindjes onder je arm naar een "veilig" en "vredig"land vluchten. Zou JIJ die sociale huurwoning NIET accepteren? I rest my case... Mensen, doe normaal en behandel mensen zoals je zelf behandeld wilt worden. Tuurlijk is dit kort door de bocht en zijn er genoeg "if's and but's" bottom line is, iedereen is blij als hij geholpen wordt.

En dan ook nog...

Volwassenen die "hihihi" tikken in een mail of een app - Kom óp zeg!
Een duimpje omhoog - Zeg dan niks.
Rommel op de trap - we hebben heul wat.
 

Dus zie je? Ik heb best een mening. Het enige is dat ik probeer die voor mezelf te houden omdat ik weet (denk te weten) dat mensen aan zichzelf gaan twijfelen als ze dit lezen. Tenminste...ik spreek uit ervaring. Als ik dergelijke lijstjes lees dan ga ik bij mezelf te rade en denk ik (bijvoorbeeld)....OMG ik hou van boeddha's!!!! Of OMG ik tik altijd hihihi... Ben ik nu Stom??? En dat is een gevoel dat ik mensen niet wil geven. Nee je bent niet stom, het is enkel maar een mening. Daarom....Zwitserland...

Jij vindt vast ook dingen stom. Roept u maar x

Re: Groeten voor wereldvrede

Hey troel,

Misschien ligt het aan het soort auto's dat ik heb gereden maar ik heb nog nooit iemand gegroet omdat ze in dezelfde auto reden. Ja, toen ik in onze Volvo 240 Polar reed (áls ie reed)...toen wel, maar dan gooide ik alle registers open. Stond niet stil bij énige coolness...en heb waarschijnlijk alle zwaairegels die voor de Volvo 240 gelden overtreden. Plezier had ik wel.

Verder reed ik eigenlijk vooral in auto's waarin ik niet gezien wilde worden. Ik bedoel, een Ford Orion was nou niet je dát. Tenzij je bij de "er-passen-wel-7-(ZEVEN)-kratten-bier-in-mijn-kofferbak"-club hoorde, misschien dat je dan wel een vinger naar een mede Orion bestuurder opstak. De enige vinger die ik naar de Orion wilde opsteken was de derde van links (of rechts), ik was het kreng al vreselijk zat maar hij kwam ALTIJD door de keuring. Later reed ik in een Peugeootje 106, geen club en geen groet, lekker makkelijk. En onze laatste auto was een Opel Zafira, daar wil ik niet meer over praten ;-)

Blij dat ik de regels voor bromfietsen en motoren niet uit mijn hoofd hoefde te leren. Brommers en ik zijn geen vrienden. De eerste keer dat ik achterop zo'n ding klom viel ik er achterover vanaf toen hij wegreed. Hup! Beentjes in de lucht en ego aan diggelen. Wist IK veel dat ik mezelf moest vasthouden... Het is nooit meer goed gekomen. Geef mij maar een fiets (als er geen auto voorhanden is).

Maar ik voel je. Ik schreef er hier  al eens over. Sinds wij James hebben groet ik me te pletter. Ik heb me voorgenomen om te groeten en dat doet me goed. En geloof me, ik ga echt niet voor iemands neus staan te springen als er geen contact is. Maar als er een vorm van contact is dan lach, groet, zwaai of praat ik en dat voelt goed. Voor mij. Of ik het voor de wereldvrede doe weet ik niet, ik doe het in ieder geval wel voor míjn wereldvrede. Ik word er blij van. Naar goed voorbeeld van Dingen Die Fijn Zijn doe ik soms aan guerrilla-vriendelijkheid en stop ik zo nu en dan een geluksvisje in een fietstas of een briefje in de brievenbus bij compleet onbekende personen. Omdat ik geloof in de kracht van geven. Ik word namelijk heel blij en vrolijk van zo'n "rebelse" actie en stel me dan het gezicht van de ontvanger voor. Grappig toch?

Dus wereldvrede? Kom maar op! Aan mij ligt het in ieder geval niet...


Wil je weten waar ik op reageerde? Barbara zwaait zich ook te pletter, volgens de regels ;-)

Omdat ík het zeg!

Ha Spiegel,

Ik ben een strenge moeder, ik weet het. Aanhanger van het "omdat-ik-het-zeg"-principe. Geen discussie... Toch?

Jarenlang kwam ik er mee weg en ging de communicatie ongeveer zo

"Waarom spruitjes eten?" Omdat ik het zeg!

"Hoezo paarse broek aan?" Omdat ik het zeg!

"Ik wil niet vroeg naar bed! UH Hállo!" Je gáát gewoon...omdat ik het zeg!

"Moet ik fruit eten? Ja, omdat ik het zeg!"

Mijn dochter zei op 6 jarige leeftijd tegen haar broer van 4: "Je weet het toch....als mama nee zegt, wordt het noooooooit meer ja..." Kwestie van www.goedgedrild.nl

Heel lang werkte het, lekker makkelijk vond ik... Tot mijn kinderen "Het Weerwoord" ontdekten, vanaf nu omschreven als "Ja maar..." Toen ging het ongeveer zo:

"Ja maar, ik lúst geen spruitjes!" Nou eet dan maar de helft op...

"Ja maar, ik vind die paarse broek stom!" Ah, doe dan maar die rode aan, die staat ook leuk.

"Ja maar, ik heb nog geen slaap!" Lees dan maar een boekje.

"Ja maar, ik wil geen appels!" Dan haal ik wel ander fruit.

Redelijk consequent nog, vind ik. Tegenwoordig wordt een "nee" soms een "ja". Echter, aan sommige zaken valt niet te tornen. Zo trekken we onder andere géén vuile kleding aan en gaan de meisjes NIET alleen stappen in Rotterdam. Het vriendje gaat op tijd de deur uit, door de weeks én in het weekend. De kinderen mogen niet drinken tot hun 18e en roken is ook NOT DONE. Boeren, scheten, vloeken...uit den boze! Wil niet zeggen dat ze het niet doen of nooit hebben geprobeerd, maar het mag niet, ook niet een beetje. Omdat ik het zeg! Tegenwoordig aangevuld met een waarom. Noem me truttig...zo gaat het bij ons.

Tegenwoordig maken de monsters gebruik van "Argumenten" en "Onderbouwen" ze die nog ook...

Tot voor kort ruimde zoonlief zijn kamer niet op en mijn dochter ook niet. Ik kon zeggen wat ik wilde maar nee hoor...géén resultaat. De kamer van het meisjeskind heb ik losgelaten, eens in de zoveel tijd pakt ze zelf een stofdoek en stort ze, bij gebrek aan schone onderbroeken, haar kleding in de was. De kamer van de jongen is een ander verhaal...als ik niets zeg, gebeurt er niets. En door zijn dingetje (hij heeft Asperger) gaat hij het ook nooit doen, tenzij we het hem leren. Typisch geval van "de lamme helpt de blinde" maar dat is weer een heel ander verhaal.  Dus heb ik alles geprobeerd, van samen naar alleen, van briefjes op alles dat rondslingert tot afspraken maken. Van 3 minuten regel tot loslaten. Nou écht...loslaten is géén optie.

Vorige week vrijdag kwam ik weer eens op een ontplofte slaapkamer en besloot ik een briefje op zijn bed te leggen.... Ik zal je de inhoud besparen maar de woorden "lullig", "jammer", "teleurgesteld" waren goed vertegenwoordigd, met als uitsmijter de slotzin "Als je thuiskomt lever je de telefoon en je controller maar in, tot je structureel je kamer aan kant houdt". Zo! En ik had ook nog even aangestipt dat ik er geen woord meer aan vuil wilde maken omdat beloftes tóch niet nagekomen werden. Pedagogisch onverantwoord, ik weet het maar hey....

Bij thuiskomst wilde hij het gesprek (voor de zoveelste keer) aangaan, hetgeen ik vriendelijk doch beslist afwimpelde. Toen vertelde hij dat hij een briefje teruggeschreven had, bij voorbaat met excuses voor wat er in stond. Ik kon me nog net bedwingen om niet naar boven te stuiven om de inhoud te lezen. Ogenschijnlijk onbewogen ging ik aan de koffie en wachtte ik tot hij naar zijn vader ging. Drie seconden later zat ik boven.

Het antwoord dat hij schreef vervulde me met trots...en afschuw. Puntsgewijs beargumenteerde hij waarom ik er niet zo'n probleem van moest maken. In keurige volzinnen onderbouwde hij zijn argumenten en hij had gelijk! Vanuit zijn ogen gezien. Want natuurlijk is het ZIJN kamer en als HIJ zichzelf er prettig bij voelt, moet ik me daar maar bij neerleggen. Bijna was ik geneigd dat te doen...bijna...

Maar de ijskastmoeder in mij boog niet. Hij moet het leren. Dus zaten we na het weekend weer aan tafel, ditmaal met de brief in het midden om afspraken te maken. Hij boog zijn straf om van "tot het structureel op orde is" naar "een week", dat vond hij nog te zwaar, ik niet. Ik kreeg een structureel opgemaakt bed, kleren in de was en een opgeruimde vloer, het bureau laten we voor wat het is. Nu al bijna twee weken lang. Schoorvoetend geeft hij toe dat het lekker thuiskomen is, in een rustige kamer.

Onderhandelen is een vak geworden, op nummer 179. Best lollig. Maar drinken mag nog steeds niet! Omdat ik het zeg!

Jij bent niet zo streng he?

Ben je nieuwsgierig naar de reactie van Bar? Op haar blog vind je haar antwoord.

Re: Meisjes van mijn leeftijd

Hallo mevrouw,

Gelukkig zie ik mezelf nog als een meisje, maar ik ben natuurlijk niet gek. Ik ben al lang geen meisje meer.

Sowieso kijk ik altijd om me heen als er naar me gelachen, gefloten of geknipoogd wordt. Nog nooit heb ik gedacht dat zulke acties voor mijn konden zijn. Flirten is aan mij niet besteed, doe mij maar een hele duidelijke directe openingszin. Lekker afgezaagd, zoals "kom jij hier vaker?" ofzo. Anders heb je de kans dat ik hem mis. Het is een godswonder dat ik überhaupt aan de man ben. Op onze eerste date was één van zijn eerste zinnen: "Dus dat is het mooiste dat je in de kast hebt hangen?" Kijk...dát snap ik tenminste!  Maar goed, ik dwaal af. Wat ik wilde zeggen...het flirten mis ik dus niet. Maar toen ik, een jaar of ACHT geleden, met mijn collegaatje naar de winkels liep en er werd gezegd dat ik een mooie DOCHTER had, ging het licht wel even uit...zijn ze gék ofzo...kijk naar je eiguh! Met je kale hoofd en je bierbuik....

Voor de rest verkeer ik vooralsnog in de ontkenningsfase. Hoewel de zakken onder mijn ogen 's morgens echt niet over het hoofd te zien zijn... Mijn bovenarmen zwaaien de visite uit tot ze al lang en breed om de hoek zijn verdwenen. En ik heb een brilletje... mijn handen hebben geen vlekken, maar als ik aan het velletje trek blijft het beangstingend lang omhoog staan. En mijn kont lijkt op een stapeltje pannenkoeken, op zijn kant welteverstaan.... maar verder alles goed hoor! Als ik mijn kleren aan heb, zie je daar niks van. Dat mij knie kraakt komt niet door mijn respectabele middelbare leeftijd, maar  door die freaking trap die ik tijdens het verhuizen naar huis nummer 1 een ziljoen keer op en neer moest. Mijn stramme vingertjes zitten in de familie, net als het gebrek aan kracht in mijn handen. Maar verder ben ik oersterk en zeer jeugdig. Ik beschouw mezelf dan ook als een Goed Gelukte Veertiger want Alles Doet Ut Nog. De ongemakken zijn een gevolg van leven.

Waar ik vooral aan merk dat ik geen meisje meer ben is door de reacties van mijn kinderen. Als ik er een heel cool dansje uitgooi, kijken ze me meewarig aan..."Wat doe JIJ nou?" Zing ik mee met een zomerhit, vragen ze me hoe ik dat nummer ken. Waarop ik dan weer moet uitleggen dat ik daar dertig (!) jaar geleden enorme fan van was. Draaien zij muziek, moet ik me beheersen om niet naar boven te gillen of die pokkeherrie niet wat zachter kan. Maar het ergste...het aller áller ergste is als ik in mijn complete jeugdigheid  bijvoorbeeld "no Spang" roep wanneer ze zich niet zo druk moeten maken. Of dat ik mijn "pattas"  kwijt ben en mijn pubers elkaar vertederd aankijken of zich een appelflauwte lachen omdat ik (in het gunstigste geval) de klemtoon verkeerd heb gelegd... Dán voel ik me zesenveertig en weet ik zeker dat ik geen meisje meer ben..

Overigens...bij de potloodtest slaag ik met vlag en wimpel. Mijn meisjes zijn te klein om te hangen ;-)

Ben je nieuwsgierig waar bovenstaande blog een reactie op was? Kijk dan bij Barbara en vergeet geen berichtje achter te laten. Vinden we leuk!

In deze blogjes schrijven Sacha van "Sorry about the mess but we live here" en Barbara van "Barbaramama" briefjes, zogenaamde Spiegeltjes, naar elkaar over alledaagse herkenbare of minder herkenbare dingen. Tweewekelijks verschijnt er een briefwisseling. De ene keer stuurt Barbara een brief en beantwoordt Sacha hem en de volgende keer andersom

Sacha en Barbara leerden elkaar ongeveer 9 jaar geleden schrijvend kennen. En soms heb je dat: dan klopt alles. Levens lijken synchroon te lopen. En je hoeft de ander maar in de ogen te kijken of je hebt het gevoel dat je in de spiegel kijkt.

We wonen niet bij elkaar in de buurt, voor Sacha voelt deze blog als een verdieping van de vriendschap, ze denkt dat dit voor Barbara ook zo is. Ze noemen elkaar niet voor niets "Spiegeltje"

Tutje

Spiegeltje spiegeltje,

We hadden het er pas over, weet je nog?

Ik kreeg een berichtje van een oud klasgenoot waarin hij aangaf dat hij (toendestijds in de klas) me wél zag. Uiteraard schreef hij dat niet zonder aanleiding. Ik had hem geschreven dat ik het leuk vond om "vrienden" met hem te zijn. Hij stond vroegah op een voetstuk en ik was een tutje, schreef ik. Om daar aan toe te voegen dat ik het inmiddels in perspectief zag. Daarmee bedoelde ik dat ik nu niet meer vind dat ik een tutje ben.

Letterlijk schreef hij:

"Waarom jij tutje? . Zo zag ik je helemaal niet...je was juist leuk, stil lief meissie met een lach die iedereen zag. Ik vond je lief"

Verder was het een gezellig gesprekje tussen twee oud klasgenoten en ging het over de partners: hij 21 jaar getrouwd (!!!) en ik...uhm ik heb wat exen zullen we maar zeggen...  Inmiddels ben ik al weer meer dan 6 jaar heel gelukkig met Albèrt. Zo compléét anders dan de kaarten er destijds bij lagen. We spraken over de kinderen en meer geneuzel. Misschien spreken we elkaar ooit weer, misschien ook niet. Zo gaat dat op Facebook.

Ennieweej, waar ik naartoe wilde is dit. Want wáár hadden wij het nu over? Over hoe jámmer het eigenlijk is dat je niet weet hoe mensen naar je kijken. Je ziet jezelf op een manier die vaak totaal niet strookt met hoe je uiteindelijk overkomt. En hoewel ik nú denk te weten waar ik sta en het me niet heel veel uitmaakt hoe ik overkom, vind ik het wél heel zonde dat ik vroeger dacht dat ik onzichtbaar was. Daar heb ik me uiteraard naar gedragen. Vooral niet opvallen was het devies, maar blijkbaar viel ik sommige mensen wel op. Mensen waarvan ik dacht dat die "way out of my league" waren (en nu heb ik net niet perse over mijn oude klasgenoot hoor)en ik dus niet benaderbaar was. Gelukkig heb ik inmiddels een hele schare mensen die "way in my league" zijn en daar zitten er ook bij waarvan ik ooit dacht dat die zich nooit met MIJ wilden bemoeien. Het kan gek lopen.

As we speak, lopen mijn stille, rustige en vooral lieve kuikens door hun puberteit. Hebben zíj mensen op een voetstuk staan en worden zíj door die mensen gezien op een manier die ze zelf niet kunnen bevatten... En ik wil naar ze gillen: "Wees je zelf!!! Je bent zo vreselijk LEUK! Doe eens gek!!! Over dertig jaar zit jij misschien dergelijke berichtjes naar je Spiegel te schrijven..." Om direct te beseffen dat ze op dit moment zichzelf al zijn en daarmee al dan niet tevreden zijn. Daar heb ik geen invloed op. Zo nu en dan pomp ik er een injectie vertrouwen in, hier en daar voer ik ze een stukje zelfbewustzijn en probeer ik hen niet te bedruipen met mijn eigen angsten en frustraties. Volgens mij gaat dat goed.

Zó jammer dat zij nog niet weten wat wij nu wel weten. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze en volgens mij klopt het nog ook. Gelukkig zijn zij nog niet wijs en hebben ze hun hele leven om hun eigen paadje te bewandelen, hun eigen geschiedenis te schrijven en (hellup) hun eigen fouten te maken. Ik had mijn route achteraf niet anders uitgestippeld, jij wel?

xx

Het Spiegeltje van Barbara vind je HIER

Re: omgaan met negativiteit

Mijn "spiegeling" op de overpeinzingen van Barbara. Waar heeft ze het over? Dat kun je vinden op haar blog... 

Niet. Ik doe dat niet, me afsluiten voor negativiteit bedoel ik. Mijn voelsprieten staan, al zolang ik me kan herinneren, op scherp. Tenminste...dat beeld ik me zo in. Ik lijk te voelen dat dingen niet kloppen en betrek dat, voor het gemak,  vaak op mezelf. Dochter stil? "mijn schuld?" Zoon rustig? "heb ik iets verkeerd gezegd?" Baas humeurig? "Heb ik vast iets niet goed gedaan" En omdat mijn narcistisch persoontje niet tegen onduidelijkheid kan vraag ik onherroepelijk "is er iets?" Laat ze niet het lef hebben om "Nee hoor..." te antwoorden! Want hell yeah dan zijn de rapen gaar! Er is iets aan de hand en het is mijn missie om de onderste steen boven te krijgen. Pas als ze woedend of in ieder geval vertwijfeld roepen dat er ECHT niets is, ben ik tevreden.... Zie je wel....hij/zij is boos...ik vóelde het gewoon... Dus afsluiten voor veronderstelde negativiteit doe ik niet, kunnen we stellen.

Duidelijke bozigheid, daar kan ik ook weinig mee. Daarmee bedoel ik dan de boosheid die er al is vóór ik me ermee heb bemoeid. Ik wil dan, net als jij, helpen want ik voel hem en dat maakt me ongemakkelijk. Ik wil niet dat mensen boos zijn, dat vind ik rot. Dus zal ik vragen, luisteren en desgevraagd adviseren of helpen met omdenken. Maar als ik niet kan helpen (dat komt uiteraard voor, want hey, ik ben ook maar een mens) dan vind ik het vooral rot voor die persoon, maar dan beïnvloedt het mijn "wellbeing" niet. Die persoon weet dat ik het heb opgemerkt en als ze een luisterend oor nodig hebben, zijn ze welkom. Geen Moeder Theresa hier, verre van.

Maar dán de types die briesend door mij  aura knallen! Boos op iedereen en dól op hun zwarte bril... Die ontwijk ik, ik voel me niet geroepen om daar iets aan te veranderen. Dat waait wel weer over denk ik dan maar... Zo niet; dan vraag ik vriendelijk of ze beseffen wat hun humeur met míj doet. Meestal is dat voldoende óf vertellen ze wat er aan de hand is. Zodat er óf weer een goede sfeer komt óf ik begrijp waarom... begrip doet wonderen voor de sfeer.

Zo lukt het mij goed om zonnig in het leven te staan hoewel ik zelf ook goed kan donderen trouwens... maar dan heb ik jou om om te denken...

Xx

Kinderhandjes

Primark in Dordrecht! Hoezee??



Hey Spiegel,

Dordrecht wordt verblijd met een heusche Primark. Wat denk je daar nu van? Zelf geloof ik niet dat ik maar één cent naar deze winkel ga brengen. Alleen de naam al geeft me visioenen van shirts die door zielige kinderhandjes in elkaar worden gezet. Het schijnt dat van ieder shirtje dat 3 euro kost, slechts 2 cent bij de maker terecht komt. Nu weet ik niet hoe de levensstandaard daar is. Misschien is die 2 cent in Bangladesh wel 20 euro waard, maar dát lijkt me onwaarschijnlijk. Ik besef dat ik de ins en outs niet allemaal op een rijtje heb, maar alleen deze informatie (en dan heb ik het niet eens over de graaibakken en de massa's mensen die me bij voorbaat de kriebels al geven) weerhoudt me er al van om Primark klant te worden.

Ik ben overigens niet roomser dan de Paus hoor. Evengoed koop ik, zij het af en toe, wel shirtjes bij H&M en voor de kinderen zelfs bij de NewYorker. Daar tegenover staat dat ik tegenwoordig ook graag vintage shop en de kleding van H&M zó lang draag dat het vanzelf vintage wordt.

Nu wil het geval dat er 1,5 meisjeskuiken in ons gezin rondloopt. Zij kunnen hun geluk niet op! Een Primark!!! In Dordt!!! Dat staat garant voor "Heel Veel Voor Heel Weinig" en het is "bijna-vrouw"-eigen dat ze daar heel gelukkig van worden. Ik kan het niet verbieden natuurlijk, het is hun eigen geld. Maar tóch kan ik het niet laten om tijdens het avondeten terloops de "grote boze Primark" en de "zielige kinderhandjes" naar voren te schuiven. Heel stiekem probeer ik hen een andere richting in te duwen, meer fairtraderig en duurzaam. Uiteraard trappen ze daar niet direct in maar als ik dan over eenheidsworsten begin is het zaadje geplant en in de aanloop naar de opening zal ik het zo nu en dan wat water geven. Misschien bedenken de meiden dan ineens zelf dat ze ook geen klant van Primark worden. En natuurlijk zullen ze de Kringloop niet plat gaan lopen, dat is weer een brug te ver. Als ze er maar over nadenken...dat is voor nu genoeg.

Hou me ten goede, ik ben geen Wereld Verbeteraar,  iedereen mag zelf weten waar hij (of zij) zijn geld aan besteedt. Ik vind alleen wél dat "men" verplicht is om na te denken. Om een bewuste keuze te maken. Je bent niet perse een slecht mens als je bij Primark koopt, maar je zou de alternatieven kunnen overwegen. 

Hoe doe jij dat? Sturen in een richting die jou goed lijkt. Stúren hè, niet manipuleren! 

 xx


Het Spiegeltje van Barbara vind je HIER

 

-- We vinden het leuk dat je ons leest en we vinden het nóg leuker als je reageert! --

Re: Slappe Lach

Dit blogje is de start van een nieuwe rubriek: “Spiegeltje…”

In deze blogjes schrijven Sacha van "Sorry about the mess but we live here" en Barbara van "Barbaramama" briefjes, zogenaamde Spiegeltjes, naar elkaar over alledaagse herkenbare of minder herkenbare dingen. Tweewekelijks verschijnt er een briefwisseling. De ene keer stuurt Barbara een brief en beantwoordt Sacha hem en de volgende keer andersom

Sacha en Barbara leerden elkaar ongeveer 9 jaar geleden schrijvend kennen. En soms heb je dat: dan klopt alles. Levens lijken synchroon te lopen. En je hoeft de ander maar in de ogen te kijken of je hebt het gevoel dat je in de spiegel kijkt.

We wonen niet bij elkaar in de buurt, voor Sacha voelt deze blog als een verdieping van de vriendschap, ze denkt dat dit voor Barbara ook zo is. Ze noemen elkaar niet voor niets "Spiegeltje"

Onderstaand vind je het eerste antwoord dat ik naar Barbara stuurde:

----------

Ha liefje!

Kom eens een tijdje hier wonen. Bij mij rollen de tranen nog regelmatig over mijn wangen hoor. Van de slappe lach inderdaad. Vaak gebeurt het onverwacht, op momenten dat ik vreselijk moe ben bijvoorbeeld. De lachbui zou dan even goed een huilbui kunnen zijn, maar oh oh oh wat lucht dát op! Snikkend van de lach over je bureautje hangen om niets, heerlijk!

Onbevangen ben ik al lang niet meer, daar heeft het volgens mij ook niets mee te maken. Rare situaties, versprekingen en je "state of mind" denk ik des te meer. Zoals ik al zei, óf heel moe óf uitermate relaxed. Als je piep bent, zoals onze kuikens, komt daar dan ook nog die onbevangenheid bij en is, denk ik, het recept voor slappe lach gemaakt.

Kan me wel een paar volwassen momentjes herinneren overigens. Ben nogal visueel ingesteld, dus toen ik ooit een lading siliconenkippen (in plaats van de kiTTen) ging verschepen zag ik gelijk Pamela Anderson voor me. Kwikkie, het paard dat vooruit trapte liet me ook de tranen over de wangen rollen. En toen ik door Albèrt aan Truusje (zijn  moeder) werd voorgesteld, stelde ik me voor dat ik al tapdansend in een roze tutu van de voor- naar de achterdeur tapte. Met Shirley Temple krullen en al. Daar hebben we echt heel lang om liggen gieren van de lach. En ik kan niet anders zeggen dat het me heel regelmatig gebeurt. Misschien sta ik goed in contact met mijn inner-child.

Weet je waar ík altijd met bewondering (en een tikkie jaloezie) naar kijk? Naar vrouwen die met hun hoofd in de nek voluit kunnen schaterlachen.  Zo van hahahaha! Zomaar, om iets kleins. Nou echt hoor... ik kan goed lachen en doe het ook zo vaak mogelijk, maar verder dan een grinnik of een knor en misschien een verkeerd geplaatste gnuif, zul je van mij niet horen. Ook al is de grap nog zo goed of de situatie nog zo lollig. Als ik "schaterlach" klinkt het, in mij  oren, toch altijd een tikkeltje hysterisch. Dan pis ik toch liever in mijn broek (van de lach welteverstaan). Als er ooit ergens een cursus schaterlachen wordt gegeven, schrijf ik me in. Ga je mee? Misschien behandelen ze dan ook de slappe lach...

----------

Wil je weten waar ik op reageer? Kijk dan bij Barbaramama en volg zo onze vriendschap. We nemen je graag mee in onze verwondering.

Als je wilt reageren zijn we zeer vereerd!