Als je dit leest...

...weet dan dat ik altijd gelukkig was, ook al zat het niet altijd mee. En trots, ook al leek dat soms niet zo. Onze reis was samen, vanaf jullie geboorte tot vandaag. 

De dag dat ik moeder werd zal ik nooit vergeten. Mijn meisje en ik, ik en mijn meisje. Een twee-eenheid die zijn weerga niet kende. Je werd puberend geboren kind. De zon die je meebracht, de sterretjes in je ogen, het dwarrelige kindje met de ijzeren wil. Het was niet altijd makkelijk om daar mee om te gaan, mede omdat je een kopie van mij was en bent. Grossier in “blauwe afspraken”… ik weet nog steeds niet precies wat dat zijn. Een traktatie voor de wereld, dat ben jij.

En toen kwam jij… Te laat. Uiteraard. Mijn knulletje. Vanaf dag één serieus en mysterieus. Zo zoet en bij vlagen zó driftig. Een jongen in een meisjes-familie, een cultuurschok. Zo gevoelig en tegelijk zo onbenaderbaar. Speciaal, net als je zus maar tegelijk zo vreselijk anders. Jij wilde niet weten waarom de lucht blauw was, de lucht was blauw…punt. Jij was verslaafd aan je tut. Maar toen hij op een dag weg was, was hij weg…punt. Geen probleem. (Terwijl je zus op dat punt een paar jaar eerder boos bij de buurman (vuilnisman) aanbelde om haar tut uit de vuilniswagen te laten halen). Je hebt Asperger, je bent het echter niet. Een aanwinst voor de wereld, dat ben jij.

We hebben al veel meegemaakt. De scheiding, waarbij ik niet meteen in de gaten had dat jullie het helemaal niet zo makkelijk hadden. De nieuwe partner waaraan we allemaal moesten wennen en waar we al snel heel gelukkig mee werden. Jullie talent voor geluk. De verhuizingen, dat waren er best veel, met verschillende redenen. Sommige redenen waren fijner dan andere. De winkel. Het geluk dat het ons gelukt was en daarna de desillusie van ons gebrek aan tijd voor jullie. De puberteit (OMG de puberteit!!!!). Het naderende faillissement, met alle stress daarvan. En de vrijheid die we hebben ervaren toen het faillissement eenmaal daar was. Rijk zonder geld...zo is het. Verdriet om zowel grote als kleine zaken. Het samen filmpjes kijken thuis op de bank. Het inrichten van jouw kamer Gwen. Jullie creativiteit. Het sturen in de schoolperikelen van jullie allebei. Dat alles maakt me trots en die trots ervaar ik alleen al door jullie te zien.

De overwegende blijdschap van jullie in mijn leven. De onvoorwaardelijke liefde, maakt dat ik gelukkig ben.

Altijd... 

#2 Oktober buy nothing new maand

Wat een heerlijke week was dit!

We hebben het gedaan, we zijn uit eten geweest.

En wat was het gezellig. Het werd een curry van Jamie Oliver, met garnalen en jasmijnrijst en het is gelukt. Ik maakte de salade van komkommer. Het lag niet aan mij, maar voor mij had die er niet bij gehoeven. De voorpret was enorm, ik heb me echt op dit etentje verheugd en het was alles wat ik me kon wensen. We hebben heerlijk gegeten, lekker gekletst, maar ook gezellig samen in de keuken gestaan om ons maaltje te bereiden. Tenminste...gestaan... Dat staan lukte niet helemaal, dat heeft te maken met een tegel, een voet en een gebrekkige motoriek. De pijn! 

Brengt me meteen op ons buy nothing new project. Gisteren kreeg ik de geest weer. Ik weet dat ik twee weken geleden nog de illusie had dat het in die week misschien wel af zou komen. Dat is mislukt. Te druk en nog veel te veel andere leuke dingen om te doen. Niet erg, dit klusje bleef lekker liggen en het ontwerp kon rijpen. We besloten om op safe te spelen. De vorige bewoner had het straatje net laten ophogen dus de ondergrond was strak. Waarom dan "buiten de lijntjes kleuren" met een eventueel hobbelig straatje als gevolg. Dus gisteren ging ik door, Albèrt was weer naar voetballen en ik hou vreselijk van keutelen dus ik kon hem een aardige klap geven. Vandaag hebben we het samen afgemaakt. Lekker hoor, als de tegels door de man gesmeten worden! Dit is het resultaat:

zoals het nu is

zoals het moet worden

De grindtegels die onder een houten terrasje verdwijnen

Verder was ik zeer productief op haakgebied. Ik haakte een vingerloze handschoen naar dit patroon van Ingthings. Ja, één... Zelf was ik er zeer tevreden mee, maar mijn dochter vond het maar stom... Juist je vingers worden koud op de fiets ma. Verontwaardigd nam ik mijn enkele handschoen mee naar mijn werk, waar mijn collega hem gewoon wél okè vond. Zou het een leeftijdsdingetje zijn? In ieder geval zat hij afgelopen vrijdag nog in mijn zak. Toen het toch wel wat fris was op de fiets besloot ik de proef op de som te nemen om te ondervinden dat mijn enkele handschoen toch wel lekker is. Dus ga ik weer aan de haak, om mijn handschoen een vriendje te geven. 

Jammer van het kerstkadootje dat dit knutselwerkje had kunnen zijn

  

AF-SCHU-WE-LIJK!

Toen mijn dochter gisteren, veel te laat, met een blij hoofd binnenkwam was mijn eerste reactie: "Afschuwelijk!"

 

Om direct te beseffen dat dit, behalve pedagogisch onverantwoord, ook niet direct de reactie was waar mijn dochter naar zocht. Maar echt, ik schrok me kapot! Gelijk ging door me heen hoe mijn vader zich moet hebben gevoeld toen ik, jaren geleden, mijn prachtige lange lokken in lagen liet knippen... Arme pa...ik voelde je ellende nu.

 

Een kleine nuance moet hierbij wel vermeld worden... Ze kwam binnen (had ik al gezegd dat ze veul te laat was???) met nat haar. In een fractie van een seconde begreep ik dat ze niet in de sportschool had gezeten maar bij de kapper. En niet voor een knipbeurt!!! De donkere slierten hingen om haar gezichtje en ik kon wel janken. Mijn mooie haren... Uh...háár mooie haren!

 

Ze beet dapper door. "Leuk hè mam! Ik wilde het al lang zo graag en toen ik mijn geld kreeg dacht ik; nú moet ik het doen..." Mij verwachtingvol aankijkend. Ze kent me blijkbaar. Inmiddels was ik voldoende hersteld van de eerste schok en kon ik uitbrengen dat het haar wél mooi stond en dat ik blij was dat ze het zelf mooi vond. (het was nog steeds nat) Eraan toevoegend: "het is jouw hoofd, jij moet er mee lopen" (en mezelf inwendig weer een tik op mijn vingers gevend; Foei Sas")

 

Ze ging naar boven. Wanhopig keek ik vriendlief aan en volgde haar op een holletje. Alarmbellen gingen af, damage control moest gepleegd worden en wel NU! In haar kamer zag ik voor het eerst de nieuwe kleur...en die was gewoon goed. Niets meer en niets minder. Nu kon ik haar vertellen dat het mooi was, zonder liegen. En gelijk heb ik mijn excuses aangeboden. Het moment kon ik niet meer terughalen, gemiste kans. Maar mijn meisje begreep me, ze verwachtte twee reacties. Dit was er één van. Ze kent me echt!

 

Maar wát was er nu zo afschuwelijk? Het feit dat ze mijn uh háár prachtige eigen haarkleur geverfd heeft? Of dat ze mij daarin niet heeft gekend, het gewoon heeft gedaan zonder overleg? Dat ze zo gróót wordt? Het is zo makkelijk om onvoorwaardelijk van je kinderen te houden, als ze doen wat je zegt of wat je van hen verwacht. Het besef dat ze steeds vaker haar eigen koers zal gaan varen is voor mij, als control freak, redelijk afschuwelijk. Maar dát ze het gaat doen is een zekerheidje, het verven van haar haar is voor mij een milde les. Ik moet haar gaan loslaten... Afschuwelijk!

Duo List en Bedrog

Ken je ze?

 

 

Twee heb ik er, dochters bedoel ik. Nou, eigenlijk anderhalf, want nummer twee is, behalve niet heel groot, ook niet helemaal van mij. Ze hoort er wél helemaal bij, daarom is ze ook gewoon "mijn" dochter. Want dat werkt zo in ons patchworkgezin.

Het zijn gezworen vriendinnen. Zusjes tegen wil en dank, door "het Lot" bijeen gebracht. Twee handen op één buik, gelukkig.  Ze versterken elkaar, zijn elkaars zekerheid. Tenminste...dat dénk ik. De één lijkt een ongeleid projectiel dat ieder feestje meepakt, vol in de vriendinnen zit en voorop in de polonaise loopt. De ander is wat bedachtzamer, wil ook ieder feestje meepakken maar is wat kieskeuriger in haar vriendschappen waardoor het grote feesten maar ten dele lukt. Persoonlijk ben ik daar niet heel rouwig om, maar aan de andere kant begrijp ik haar gevoel, wel willen maar niet kunnen sucks.

Maar als ze samen zijn, gaan de remmen los! Bij binnenkomst, om de week op vrijdagavond, krijg ik een kroel en wordt er één streep naar boven getrokken. Dan zijn ze samen en wordt alles waar in de afgelopen 10 dagen over werd ge-appt nog eens opnieuw besproken, dit keer met de nodige lachsalvo's of luide verontwaardiging. In de voorbereiding op een avondje weg wordt er kleding gepast, make-up geprobeerd en muziek geluisterd. Als het bij een van de twee even niet zo lekker loopt, biedt de ander een luisterend oor en mag er gehuild worden. Vriendjes worden goed- en afgekeurd. Ze geven elkaar hun ongezouten mening als een vriendje niet oké lijkt of er, in hun ogen onverantwoorde, beslissingen worden genomen. (helaas liggen wat mij betreft de meningen over wat onverantwoord is en wat niet, schromelijk ver uit elkaar)

Soms voelt het of we figurant in hun leven zijn. Dat is natuurlijk ook zo, er zijn belangrijke dingen te beleven en spannende plaatsen te bezoeken zonder ons, de ouders. Af en toe laten we ons even zien en worden we gedoogd. Dan mogen we meedoen met de gekte. Vaak echter zijn we "die ouders" die helaas toch ook willen opvoeden of, in ieder geval, willen sturen. Iets dat zeker in die weekends maar ten dele lukt. Want zeg nu zelf, hoe moeilijk is het om zoveel pret te onderbreken? Het gevoel hebben dat je iets moet zeggen maar wéten dat het niet leuk is, of gezellig....

Het is een wankel evenwicht tussen houden we het gezellig en dit kan écht niet! We zijn maar twee weekends per maand bij elkaar. Dat is moeilijk, ook voor de meiden. De meningen over "wat is zeiken" lopen ook hier ernstig uiteen. Vragen of ze, bijvoorbeeld, de afwas willen doen is geen zeiken, toch? ZES keer vragen of ze de afwas willen doen is wel zeiken en ernstig nadelig voor de sfeer. Wat doe je dan? Zeik je er lustig op los, of doe je de afwas zelf ter meerdere eer en glorie van de rust en vree? Ik kies steevast voor het laatste, al brommend doe ik de afwas. Vriendlief gaat vaker de confrontatie aan en is in deze "de zeikerd". Hetzelfde met de telefoontjes, hier trekken we een lijn en zeiken vriendelijk of ze dan in ieder geval tijdens het eten uit de hand mogen. Néé, ook niet op het aanrecht! Dág telefoontjes...dág gezellig tafelen... Voor even dan, want gelukkig zijn er nog altijd de pubergrapjes en de flauwigheid. Grapjes die alleen zij begrijpen vliegen over de tafel en rollende ogen zijn ons deel als we ook zo nodig met ons drietal "willen meedoen".

We hebben al heel wat "leuk voor later" momentjes met die twee meegemaakt, er zullen er nog vele volgen denk ik. Nee, dat ligt niet aan de jongste van de twee, maar aan de combinatie van één en twee. Samen voelen ze zich onoverwinnelijk en komen ze in situaties die wij niet kunnen verzinnen (gelukkig, anders kwamen ze de deur niet uit). Moeten we, voor ons fatsoen, hoofdschuddend reageren...'s avonds lachen we ons kapot, want wat zijn ze grappig. Tenminste...dat vind ik, Fijne Man is wat serieuzer.

Duo List en Bedrog, Gall&Gall, Peppie en Kokkie, noem ze zoals je wilt. Samen zo vaak het kan en wat gun ik ze elkaar, twee liefjes tegen de rest van de wereld. Ook tegen ons. Ik hoop dat ze later, maar waarschijnlijk zelfs nu al, beseffen hoezeer ze gekoesterd worden, alle gezeik ten spijt...


Meisjes van zestien

 

 

Kleine meisjes worden groot, die van mij blijft helaas niet achter. Jaren geleden maakte ik een zelfde foto, toen zat ze nog in haar zwembroekje met een zakdoekje op haar hoofd naar een meer te kijken. Wel in Frankrijk. Dit jaar ging ze gewoon ook weer mee, 16 jaar inmiddels en nog steeds "a hand full", in dat opzicht is er weinig veranderd. Er zijn momenten geweest dat ik haar maar nauwelijks onder controle had, momenten waarin het allemaal niet zo heel lekker liep bij mij. Te druk, te moe, te verdrietig, te alleen. Zij hield daar natuurlijk geen rekening mee, logisch. Met aangeboren vakkundigheid haalde ze regelmatig het bloed onder mijn nagels vandaan.

 

"Hoezo ben jij te moe, ik ben dertien jaar en ik wil NU schoenen met hakken van 15cm. Ook al ben jij daar niet klaar voor en kan ik er niet op lopen...en het maakt me niet uit dat we nu midden in de stad staan, ik wil die schoenen! En anders maar geen schoenen."

 

Om maar eens een situatie te schetsen. Op dit soort momenten bezweek ik zelden, maar het maakte niet dat ik mezelf een gezellige moeder vond. Je wilt je kinderen natuurlijk alles geven, zolang het binnen de mogelijkheden ligt. Soms is het echter mogelijk, maar niet verstandig. De hakken kwamen er dus niet. En waar zij de ruzie (hoezo ruzie mam? Het was een meningsverschilletje (op straat, met alle registers open ja....)) schijnbaar makkelijk van haar schouders afveegde, had ik daar nog dagen last van. Nu vindt ze me niet lief meer, straks gaat ze ergens anders wonen. Mijn meisje kent me wat dat betreft als geen ander, ze weet mijn zwakke plek feilloos te raken. Niet zelden sloop ik na een knallend meningsverschilletje weer naar boven en praatte ik mijn ellende weg: "Nee, je krijgt nog steeds die schoenen niet, maar je begrijpt toch wel blablablabla" Om uiteindelijk de kamer te verlaten met het gevoel dat ik wéér mijn excuses had aangeboden voor een moment waarin ik zeker niet degene was die zich onredelijk gedroeg. Maar hey....ze vond me wél weer lief.

 

Ze is hoe dan ook een puber, met alle ellende die daarbij komt kijken. Je vergeet weleens dat ze meer is dan alleen die puber, gewoon omdat er zoveel gebeurt in dat leventje van haar (dan laat ik de afwas, de was en het kamer opruimen maar even buiten beschouwing want als er íets níet gebeurt in haar leven...) ook bij dit kind is het weleens lastig te beoordelen of de puberteit spreekt of het karakter. Best lastig inschatten soms en als moeder heb ik graag de neiging om naar de puberteit de buigen, lekker kop in het zand ;-). Inmiddels heb ik geleerd om te "aarden" en sta ik (als moeder) letterlijk steviger in mijn schoenen.

 

Het lijkt een harde tante, die dochter van mij, dat is ze soms ook. Regelmatig zat ik met mijn handen in het haar. Maar onder al die wilskracht (goede eigenschap), die laksheid (oeh...), dat perfectionisme (heeft ze niet van ondergetekende en heeft geen betrekking op haar slaapkamer) en al die schijnbare onverschilligheid, gaat een zacht karakter schuil. Ze denkt na over zaken die zelfs mij niet bezighouden. Moedert over haar broertje en zusje (soms niet in dank afgenomen en onterecht verward met bazigheid). Ze staat heel volwassen in het leven en maakt soms beslissingen waar menig volwassene een puntje aan kan zuigen. Keer op keer bewijst ze dat ik best los mag laten.

 

Kort en goed...ik ben trots op haar. Trots op de puber die ze is en trots op de volwassene die ze steeds vaker laat zien. Op de zestienjarige die, samen met collega-pubers broer en zus, zonder morren met ons meeging op vakantie en zich prima heeft vermaakt, ook al was er geen discotheek, waren er geen jongens, beperkt wifi en geen winkels. Trots op het kind dat bosbessen plukt, jam maakt met haar oma, mee gaat hiken, appeltaart bakt, de slappe lach heeft bij het kampvuur. Op de jonge volwassene die haar boontjes al bijna zelf dopt, twee baantjes werkt en niet hangt aan merken, niet zeurt als het eens wat minder is. Trots op haar creatieve geest en haar inzet op de nieuwe school. Het gaat allemaal niet alleen maar vlekkeloos, we hebben onze dingetjes, maar wat ben ik trots op onze band, die ondanks alle stormen ijzersterk is gebleven.

Koelkastmoeder

 

Vroeger werd beweerd dat autistisch gedrag werd veroorzaakt door de emotionele kilte van de moeder. Hm...steek die maar in je zak Sas...

 

 

 

Gelukkig is deze theorie weerlegd, maar als moeder van een zoon met Asperger kan ik je zeggen dat een dergelijke theorie er alsnog aardig in kan hakken. Het is nu eenmaal zo dat je als moeder van een kind met Asperger soms niet anders kunt dan "koud" reageren. Soms is de enige weg naar "wenselijk gedrag" de botte bijl. Ook al druist het in tegen álles waar je voor staat of wat je bent, om je kind (en jezelf) te beschermen móet je soms over je eigen grenzen gaan.

Zo heeft mijn zoon per dag anderhalf uur op de computer en is er een strict regiem tegen spelletjes voor boven de 16 jaar. In mijn ogen niet heel gek, ook voor kinderen die geen diagnose hebben.

Vooropgesteld dat onze zoon een heerlijk kind is (vaak door buitenstaanders bevestigd), is het nu eenmaal een feit dat in ons gezin álle zeilen moeten worden bijgezet om zoonlief een stabiele volwassene te laten worden. Door iedereen, óók door zijn zus.Niets gaat vanzelf, dat klinkt dramatisch, dat is het niet, we zijn niet anders gewend.

Met al het geduld dat kan worden opgebracht (ik heb niet veel, Fijne Man heeft te veel) doen wij er soms een jaar over om iets simpels, zoals bijvoorbeeld licht uit op de w.c., onderbroek in de wasmand, handen afdrogen aan de handdoek in plaats van de theedoek, in te laten slijten. En nu hoor ik je denken..."Oh, maar dat is bij óns ook zo hoor! Die pubers....die letten nergens op..." En dat klopt, een puber let nergens op... Een puber met Asperger is, zeg maar, dát in het kwadraat. Het opvoeden is ook het "probleem" niet. Iedereen zal begrijpen dat we de onderbroeken in de wasmand willen hebben.

Een ander verhaal wordt het wanneer hij ergens een obsessie voor heeft. Dat is, op zijn zachtst gezegd, vermoeiend... En ik denk dat dáár de term koelkastmoeder vandaan komt. Want door een buitenstaander zal het niet begrepen worden dat ik hem kortaf "toebijt" dat ik nu niet over zijn Playstation 4 wil praten, als hij mij enthousiast vertelt dat hij nog maar € 90,00 hoeft te sparen. Hij is immers zo blij en het is toch leuk voor hem dat hij die Playstation bijna bij elkaar gespaard heeft. Knap! Of dat we hem bruut onderbreken als hij het woord "virus" of "hacken" maar in zijn mond neemt. "Nee! Nu niet, we willen hier niet over praten!" Zielig zeg... Of dat je bijna ongeïnteresseerd naar een nieuwe tekening van hem kijkt. Hij heeft er immers zo zijn best op gedaan...

Niemand ziet dat wij achter de schermen de hele dag met het spaartraject geconfronteerd worden. Als hij de kans ziet praat hij over zijn Playstation 4. Niet één, twee of drie keer per dag, maar per uur. Negen van de tien keer praten we enthousiast mee, maar soms ben je wel eens moe. Hetzelfde geldt voor het hacken van zijn computer. Niemand weet dat hij dagelijks obsessief de geschiedenis van zijn computer doorzoekt en totaal doorslaat als hij een onregelmatigheid vindt. Wekelijks moeten we hem wel vijf keer geruststellen. (Echt jongen, als je zes virusscanners hebt, zal het best wel meevallen met die hackers...) En de tekeningen... Wie hem kent weet dat hij veel en graag tekent. Wij worden betrokken bij iedere pennenstreek, ieder grapje en alle kleurkeuzes. Meestal wordt alles bewonderd en bejubeld. Soms is het echter wat veel.

Dit zijn maar drie van de "obsessies" waarmee we te maken hebben, de films, het downloaden en andere zaken die dagelijks aan de orde zijn, samen met het normale opvoeden maken dat ik (we) soms "koelkastachtig" reageer op een, schijnbaar, heel normale situatie. In eerste instantie omdat we ook maar mensen zijn, maar ook bewust, omdat het in de maatschappij niet gewenst is om altijd maar over je eigen ding te praten en daarbij de ander uit het oog te verliezen.

Toch hebben wij een hele warme relatie, we praten over alles en gaan geen onderwerp uit de weg. Ook op school blend hij gewoon lekker in, het valt daar niet op dat hij "anders" is. Daar doet hij enorm zijn best voor. En als hij daarom thuis al zijn Asperger op ons botviert dan dragen wij daar graag in bij. De dansjes, de Playstations, de films en de tekeningen horen bij ons en vallen perfect in de gekte van ons gezin. Ik zie mezelf het liefst als kampvuurmoeder want echt, het kan altijd gekker.

En dan?

Hoewel het niet de bedoeling is om onze situatie uit den treure te benadrukken, wil ik hem ook niet helemaal in de doofpot stoppen. Het maakt wie we zijn, dus hier komt ie, voor eens en voor altijd:

Om nu meteen te zeggen dat ons faillissement het beste is dat ons sinds tijden overkwam, gaat wat ver. Ik raad het niemand aan. Liever hadden we nu nog in de winkel gestaan, vol plannen voor een toekomst gevuld met kleding en blije klanten. Maar het mocht helaas niet zo zijn. Het roer moest om en plannen moesten veranderd worden.

Maar met het faillissement kwam uiteindelijk wel de rust. Rust op verschillende vlakken. Want niet alleen op financieel maar ook op persoonlijk vlak zijn we gedwongen om stil te staan bij "Het-Grote-Hoe-Nu-Verder?"

Eerst waren daar onzekere tijden. En nu? Hoe gaan we het redden? Hoe gaan we het vertellen? Hoe pakken de kinderen het op? Waar moeten we nu wonen? Wat wordt er over ons verteld en hoe gaan we daar mee om?  Het fijne van problemen is, dat ze opgelost kunnen worden. Sommige problemen lossen zichzelf op, andere hebben wat meer aandacht nodig. Ook fijn is dat je zelf kunt kiezen op welke manier je ermee omgaat.

Wij hebben gekozen voor het tellen van onze zegeningen. Lekker zweverig hè... maar op een bepaald moment kún je gewoon niet anders. Het is dát, of zwelgen in zelfmedelijden en bitter worden, nou geef mijn portie maar aan Fikkie. Dus zegeningen zullen het zijn! En écht, we hebben er zoveel. Niet alleen mogen we ons wentelen in een warm bad van vrienden en familie maar hebben we ook drie heerlijke pubers die ons steunen waar ze kunnen. Gewoon door te begrijpen wat binnen hun macht ligt en te blijven wie ze zijn maken ze ons een sterk gezin dat alles aankan.

Onze uitdaging ligt in het maken van grote zaken, zoals een warm thuis en een fijn leven, met een klein budget. Barbara en ik zaten een tijdje geleden te gniffelen op de bank. Ons met zorg in elkaar gezette vintage huishouden zou zomaar verward kunnen worden met een "Ach die lieverds, kijk eens hoe ze in de schuldsanering zitten-inrichting". Het is ons geluk dat we van oude meuk houden.

Ook moeten we sparen voor leuke dingen. Tenminste....sparen voor leuke dingen die geld kosten. En dan heb ik het niet over een auto, maar over een bioscoopje pikken of een terrasje pakken. Een wandeling kost echter niets en een bbq moet gepland worden, niet in een keer een hele hap vlees kopen, maar gewoon opsparen in de vriezer. Ik hoef echt niet iedere week te bbq-en hoor. Ons inkoopbeleid is ook drastisch veranderd, we eten vers tegenwoordig en gooien maar zelden iets weg. Aankopen die eerder vanzelfsprekend waren, worden nu met de grootste zorg in het budget gepast en eventueel zonder pardon geschrapt. En het mooie is....ik sta nooit meer met een lege pas bij een kassa, er is overzicht! (kan ook zijn omdat ik niet zo vaak meer bij een kassa sta hoor ;-))

De grootste winst die we ervaren is: tijd. Tijd voor elkaar, tijd voor de kinderen, tijd voor leuke dingen, tijd voor onze omgeving. Want ik was al nooit een held in feesten en partijen (om over de Fijne Man nog maar te zwijgen), maar ik kan je brommen dat ik in de afgelopen twee jaar regelmatig een (terechte) tik op mijn vingers heb gekregen voor het missen van een verjaardag, al dan niet met een goede reden. Steeds vaker waren we ook te moe voor dingen buiten ons gezin en dreigden we een ietsje geïsoleerd te raken. Met alleen Whatsapp red je het niet in de grote mensen wereld.

Uiteraard is het niet alleen halleluja en hebben we best momentjes dat we minder blij zijn. En natuurlijk hebben we de ogen uit ons hoofd gejankt, nog steeds af en toe, maar dat doen we samen. Samen redden we het makkelijk. Als ik het niet meer zie zitten is hij daar voor mij en andersom. En intussen pakken we ons leven op en gaan we verder als gezonde mensen die toevallig failliet zijn...

x
Sas