Als je dit leest...

...weet dan dat ik altijd gelukkig was, ook al zat het niet altijd mee. En trots, ook al leek dat soms niet zo. Onze reis was samen, vanaf jullie geboorte tot vandaag. 

De dag dat ik moeder werd zal ik nooit vergeten. Mijn meisje en ik, ik en mijn meisje. Een twee-eenheid die zijn weerga niet kende. Je werd puberend geboren kind. De zon die je meebracht, de sterretjes in je ogen, het dwarrelige kindje met de ijzeren wil. Het was niet altijd makkelijk om daar mee om te gaan, mede omdat je een kopie van mij was en bent. Grossier in “blauwe afspraken”… ik weet nog steeds niet precies wat dat zijn. Een traktatie voor de wereld, dat ben jij.

En toen kwam jij… Te laat. Uiteraard. Mijn knulletje. Vanaf dag één serieus en mysterieus. Zo zoet en bij vlagen zó driftig. Een jongen in een meisjes-familie, een cultuurschok. Zo gevoelig en tegelijk zo onbenaderbaar. Speciaal, net als je zus maar tegelijk zo vreselijk anders. Jij wilde niet weten waarom de lucht blauw was, de lucht was blauw…punt. Jij was verslaafd aan je tut. Maar toen hij op een dag weg was, was hij weg…punt. Geen probleem. (Terwijl je zus op dat punt een paar jaar eerder boos bij de buurman (vuilnisman) aanbelde om haar tut uit de vuilniswagen te laten halen). Je hebt Asperger, je bent het echter niet. Een aanwinst voor de wereld, dat ben jij.

We hebben al veel meegemaakt. De scheiding, waarbij ik niet meteen in de gaten had dat jullie het helemaal niet zo makkelijk hadden. De nieuwe partner waaraan we allemaal moesten wennen en waar we al snel heel gelukkig mee werden. Jullie talent voor geluk. De verhuizingen, dat waren er best veel, met verschillende redenen. Sommige redenen waren fijner dan andere. De winkel. Het geluk dat het ons gelukt was en daarna de desillusie van ons gebrek aan tijd voor jullie. De puberteit (OMG de puberteit!!!!). Het naderende faillissement, met alle stress daarvan. En de vrijheid die we hebben ervaren toen het faillissement eenmaal daar was. Rijk zonder geld...zo is het. Verdriet om zowel grote als kleine zaken. Het samen filmpjes kijken thuis op de bank. Het inrichten van jouw kamer Gwen. Jullie creativiteit. Het sturen in de schoolperikelen van jullie allebei. Dat alles maakt me trots en die trots ervaar ik alleen al door jullie te zien.

De overwegende blijdschap van jullie in mijn leven. De onvoorwaardelijke liefde, maakt dat ik gelukkig ben.

Altijd... 

De kunst van het afmaken...

...ik ben begonnen aan een heldenreis met als doel om eens een

reis af te maken.

Bron: louniestadt.com

Je kent het wel, ergens aan beginnen en niet afmaken omdat...nou, gewoon omdat het leven voor de deur staat. Ik zit al een hele tijd bij de Creative Campfire Community van Lou en dat is wat het lijkt. Een knappend kampvuur waar een hele schare (inmiddels bijna 700) creatievelingen zich om heeft geschaard. Iedere vrijdag ontvang je een super leuk en enthousiast (soms zelfs ontroerend) filmpje van Lou met daarbij wat lessen die je wel of niet kunt doen. No pressure, geen druk. 

Bij die lessen worden álle facetten des levens aangepakt. Je leert kijken naar jezelf en je omgeving op een manier die je misschien al kende, maar nu pas herkent. Een logisch gevolg voor Lou was de Wild and Free Society. De filosofie van de Wild and Free Society vind je HIER. En ik moet zeggen...als ik al geen fan van Lou en haar leefwijze had geweest, dan was ik het nu geworden. 

Lou heeft de wijsheid niet in pacht, dat beweert ze ook niet. Maar als wat ze doet bij je past, dan klopt het. In de Wild and Free Society biedt ze haar lessen aan. Zo kun je daar e-courses volgen die je leven aanvullen, misschien zelfs veranderen. Ze leert je Wild and Free te leven met je kinderen en er is een echte Declutter Challenge waarmee je niet alleen je huis, maar ook je hoofd opruimt. Je kunt er een cursus Art Journallen (is dat een woord?) volgen en dus ook de Hero's Journey. En alle (álle) lessen worden begeleid door de enthousiaste filmpjes van Lou. 

Nou, die Hero's Journey, daar ben ik dus mee bezig. Samen met nog wat vrouwen ben ik op reis gegaan en word ik links en rechts uit mijn comfortzone getrokken. Loslaten en vastgrijpen, daar gaat het om. Je ontmoet een Heldin, je tegenstanders en ik begin te begrijpen dat ik een grote hoeveelheid "ontwijkend gedrag" tentoonspreid als het gaat over het bereiken van mijn persoonlijke doelen. Bij de kleinste tegenslag vind ik "ineens" een klusje dat ik nog moet doen waardoor ik mijn doel (dat echt aan me trekt) links laat liggen. Of ik verzin een klus, daar ben ik namelijk ook goed in. Ik herken mijn tegenstanders nu en ga er bewust mee aan de slag. 

Voor het eerst sinds tijden geloof ik dat ik mijn doel (namelijk iets áfmaken) ga bereiken en ik weet bijna zeker dat ik dat aan mezelf, maar ook aan de filosofie, de Bondgenoten én Lou Niestadt van de Wild and Free Society te danken heb. En het leuke is: ik kan de reis altijd weer opnieuw gaan doen. En heb ook nog toegang tot alle andere lessen in de WFS, mocht ik óóit weer willen gaan de-clutteren of (God zegene de greep) tekenen.

Ben je ook nieuwsgierig naar een Heldenreis? En wil je eens kijken of het bij je past? Check her out!  

Don't Just Do It.....Do It Anyway